บทที่ 268
พูดจบ เขาก็ได้เปิดถังน้ำมัน พูดกับเกาจวิ้นเว่ยที่อยู่ข้างๆว่า: “พ่อ ฉันคิดว่าฉันแค่เทน้ำมันเบนซินลงไปที่ประตูม้วน ปล่อยให้น้ำมันเบนซินกระจายด้านในจนสุด ถึงตอนนั้นก็จุดไฟด้านนอก รับรองว่าด้านในแม้แต่แมลงสาบตัวเดียวก็ไม่รอด!”
เกาเจี้ยนจูนพยักหน้า คำรามออกมาอย่างโหดเหี้ยม พูดว่า: “ดี!เผาไอ้พวกลูกหมานี้ให้ตายไปเลย!”
แม้ว่าอำนาจของเกาเจี้ยนจูน ในจินหลิงไม่ถือว่าสูงส่ง ก็ไม่ได้ถึงกับสุดยอด แต่ถ้าพูดถึงรักลูกชาย เขาถือว่าเป็นอันดับหนึ่งของจินหลิง
บรรพบุรุษของหลานชายคนนี้เป็นโสดมาหลายชั่วอายุคนแล้ว เขาให้กำเนิดลูกสาวติดต่อกันหลายคน ถึงได้มีเกาจวิ้นเว่ยลูกชายสุดที่รักพิการคนนี้ แน่นอนว่าการเลี้ยงดูตามใจตั้งแต่เด็ก
ตอนที่เกาจวิ้นเว่ยเข้าโรงเรียน เพราะว่าไม่ตั้งใจเรียน ก่อกวนในห้องเรียน ถูกคุณครูใช้ไม้บรรทัดตีลงกลางมือ เกาจวิ้นเว่ยพาคนไปที่โรงเรียน ทุบไปที่ท้ายทอยของครู ทำให้เขาพิการไปตลอดชีวิต;
เมื่อตอนที่เกาจวิ้นเว่ยเข้าโรงเรียนชั้นมัธยมต้น ในโรงเรียนทะเลาะกับเพื่อนแล้วเสียเปรียบ เกาจวิ้นจูนจ้างคนมาทำร้ายเพื่อนของลูกชายของเขาจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา;
ตัวอย่างดังกล่าวมีอยู่มากมายในขณะที่เกาจวิ้นเว่ยเติบโตมา
ในสายตาของเกาเจี้ยนจูนคือ ไม่ว่าใครที่รังแกลูกชายของตัวเอง ต้องลงเอยด้วยการตาย
ซือเทียนฉีไม่รักษาขาของลูกชาย สมควรตาย!
ไอ้เย่เฉินนั่นในเมื่อได้ทำร้ายลูกชายจนกลายเป็นดั่งเช่นทุกวันนี้ ก็คือสมควรตาย!
ดังนั้น แผนการของเขาคือวันนี้จะเผาซือเทียนฉีให้ตายก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำตามแผนที่วางไว้ เอาชีวิตของเย่เฉิน!
เซียวอี้เชียนเห็นสองพ่อลูกนี้จะจุดไฟเผาคลินิกของซือเทียนฉี ตลอดจนเป็นไปได้ที่จะเผาซือเทียนฉีให้ตายได้ ทันใดนั้นก็ลุกลี้ลุกลน กระโดดออกมาพูดกับทั้งสองคนอย่างไม่ลังเลว่า: “สองท่านนี้ อย่าได้วู่วามเด็ดขาด!”
ตระกูลเกาสองพ่อลูกตกใจ!
คิดมาถึงจุดนี้ จู่ๆเขาก็ลังเลขึ้นมา
เซียวอี้เชียนขณะนี้ได้เอ่ยถาม: “สองท่านนี้ จากที่ฉันดูแล้วทำแบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ อย่าเพิ่งเผาร้านของไอ้เฒ่านี้เลย คิดหาวิธีจับไอ้เฒ่านี้ก่อน จากนั้นก็ชิงยาของเขามา สุดท้ายค่อยฆ่ามันให้ตาย!”
เกาเจี้ยนจูนขมวดคิ้วถาม: “ทำไม คุณกับไอ้คนแซ่ซือก็มีความแค้นกันเหรอ?”
“แน่นอนว่ามีความแค้นต่อกัน!”เซียวอี้เชียนพูดด้วยความเย็นชาว่า: “อีกทั้งยังเป็นความแค้นที่ไม่มีทางลืมไปได้ ฉันก็อยากจะฆ่าแล้วก็มีชีวิตอย่างมีความสุข แต่ก่อนอื่นต้องเอายาวิเศษมารักษาโรคสะก่อน!”
เกาเจี้ยนจูนพูดว่า: “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ถึงเวลานั้นพวกเราร่วมมือกันจับตัวคนแซ่ซือ บีบให้เขาเอายาวิเศษออกมา จากนั้นค่อยฆ่าเขาแล้วโยนลงแม่น้ำ!”
“ดี”เซียวอี้เชียนพยักหน้า พูดว่า: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราแลกเบอร์ติดต่อกันไว้ พรุ่งนี้หาเวลา พวกเราค่อยมาพบกันแล้วมาปรึกษาหารือกัน!”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...