ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2686
วางสายไป ซูเฉิงเฟิงรู้สึกตรงหน้ามืด
ซูอานสุ้นที่อยู่ข้างๆรีบเข้าไป ถามอย่างระมัดระวัง:"คุณท่าน…...ตู้ไห่ชิงกับคุณหนู กลับตระกูลตู้แล้วจริงๆเหรอ?"
ซูเฉิงเฟิงนวดขมับ พยักหน้าอย่างทรุดโทรม พูดถอนหายใจว่า:"อานสุ้น เหมือนว่าเรื่องมันไปทางที่เลวร้ายที่สุดแล้ว……"
อานสุ้นรีบถามว่า:"คุณท่าน ทำไมคุณถึงพูดเช่นนี้ล่ะ?"
ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจยาวๆ:"เฮ้อ…...ทั้งหมดนี้มันสอดคล้องอย่างยิ่งกับสมมติฐานที่เลวร้ายที่สุดของฉันก่อนหน้านี้มาก เรื่องมันเริ่มไปทางที่ฉันไม่อยากเห็นมากที่สุดแล้ว ครั้งนี้ตระกูลซูคงจะเจอปัญหาใหญ่แล้ว!"
ซูอานสุ้นถามอย่างตกตะลึง:"คุณท่าน…...ก่อนหน้านี้คุณเคยเดาว่าพวกเธอสองแม่ลูกจะปลอดภัยเหรอ?"
"ใช่……"ซูเฉิงเฟิงนวดขมับ พูดอย่างหมดแรงว่า:"เดิมทีฉันคิดว่า แม้พวกเธอสองแม่ลูกจะถูกใครช่วยไว้ ในอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่รุนแรงขนาดนั้นคาดว่าก็รอดได้ยาก ไม่แน่ตอนที่อีกฝ่ายพาไป กลายเป็น2ศพแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่า พวกเธอกลับสามารถรอดมาได้ แล้วอีกฝ่ายยังปล่อยพวกเธอกลับไป นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า คนลึกลับที่อยู่เบื้องหลัง ไม่เพียงแต่มีอำนาจสูง และยังอยู่ฝั่งสองแม่ลูกนั้นด้วย…..."
ซูอานสุ้นถามอีกครั้ง:"งั้น…...งั้นบุคคลลึกลับคนนั้น มันเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของคุณชายและคุณชายสองรึเปล่า? !"
ซูเฉิงเฟิงโบกมือและถอนหายใจ:"ไม่ใช่ตระกูลรอธส์ไชลด์หรือตระกูลอาน แต่เป็นคนจีนญี่ปุ่น!"
"คนจีนญี่ปุ่น!?"ซูอานสุ้นยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก:"คุณท่าน ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นคือตระกูลอิโตะนะ ในบรรดาสี่ตระกูลแรกนั้นไม่มีตระกูลชาวจีน และแม้ว่าตระกูลอิโตะที่อยู่ในอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น ความแข็งแกร่งรวมๆก็ไม่เท่าเรา"
"นายไม่เข้าใจ"ซูเฉิงเฟิงพูดว่า:"ความแข็งแกร่งนี้ ไม่ได้หมายถึงความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจ แต่หมายถึงความแข็งแกร่งด้านกำลัง!"
หลังจากนั้น ซูเฉิงเฟิงก็พูดอีกว่า:"ตอนนั้น จือเฟยและจือหยูถูกตระกูลมัตสึโมโตะลักพาตัวในญี่ปุ่น นินจาชั้นนำหลายคนเฝ้าพวกเขา อยากจะฆ่าพวกเขาแล้วโยนศพของพวกเขาไปวังของนางาฮิโกะ อิโตะในเกียวโต แผนทั้งหมดถูกออกแบบมาเรียกได้ว่าไม่มีข้อบกพร่อง แต่สุดท้ายเหล่านินจาชั้นยอดเหล่านี้ก็ถูกฆ่าหนุ่มชาวจีนที่ไม่รู้มาจากไหนฆ่าตาย......"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...