ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2707
เหอหงเซิ่งสามารถคำนวณบัญชีนี้ได้ และแอบดีใจในใจแน่นอน ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเต็มใจ:"อานสุ้น เมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเราแยกกันเตรียมของเถอะ ผมจะบอกให้ทั้งบ้านเก็บของ แล้วคุณไปรายงานสถานการณ์ทางนี้ให้กับคุณท่านใหญ่ซู จากนั้นก็จัดรถโดยสารและเครื่องบิน"
"ได้!"ซูอานสุ้นพูดอย่างตื่นเต้น:"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยังต้องขอให้ท่านเหอเตรียมห้องให้ผมด้วย ผมจะกลับไปประสานงานเหล่านี้ที่ห้อง"
เหอหงเซิ่งพยักหน้าและพูดกับเหออิงฉวนว่า:"อิงฉวน นายไปจัดการให้พ่อบ้านซูด้วย!"
เหออิงฉวนรีบยิ้มพูดว่า:"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา! พ่อบ้านซูเชิญตามผมมาครับ!"
ซูอานสุ้นรีบพูด:"อิงฉวน นายต้องเตรียมห้องอุ่นๆให้ฉันนะ หนาวเกินไป ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ......"
เหออิงฉวนยิ้มพูดว่า:"ไม่ต้องกังวลครับ ตระกูลเหอมีแต่คนที่ฝึกจะนอนในบ้านที่ไม่มีเครื่องทำความร้อน และส่วนที่เหลือจะเชื่อมความร้อนที่พื้น ห้องมีอุณหภูมิเกือบ 30 องศาเซลเซียส ใส่แขนสั้นก็ไม่มีปัญหา !"
"ดีมากเลย!"ซูอานสุ้นสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนาๆ และโพล่งออกมา:"รีบพาฉันไปเถอะ ฉันผิงไฟจนหน้าจะแรกและ….."
เหออิงฉวนรีบทำท่าทางเชิญ และพูดว่า:"พ่อบ้านซู เชิญทางนี้ครับ!"
ซูอานสุ้นลุกขึ้นยืนและพูดกับเหอหงเซิ่งว่า:"ท่านเหอ ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมจะไปกับอิงฉวน นอกจากนี้ เมืองโม่เฉิงนี้มันอยู่ไกลเกินไปจริงๆ และการคมนาคมไม่สะดวก ผมเดาว่าการประสานงานกับเครื่องบินและรถบัสคงต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว เรามีกำหนดจะออกเดินทางตอน 10 โมงเช้าพรุ่งนี้ คุณคิดว่าไง?"
เหอหงเซิ่งพยักหน้าโดยไม่ลังเล:"ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้เวลาสิบโมง เราจะออกเดินทางตรงเวลา!"
ซูอานสุ้นยิ้มแล้วคารวะแบบจีน และพูดว่า:"ท่านเหอ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนครับ!"
หลังจากนั้นเขาก็ตามเหออิงฉวนไปที่ห้องพัก
เมื่อเหลือแค่เหอหงเซิ่งที่อยู่ตามลำพัง จู่ๆก็ตกตะลึง
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาจึงรู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย
ดูเวลา แม้จะดึกไปนิด แต่สำหรับผู้ฝึกหัดอย่างเหออิงซิ่วแล้ว คงจะไม่เท่าไหร่
ดังนั้นเขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาเหออิงซิ่ว
เขารู้สึกว่า มีบางคำยังต้องมีการชี้แจงล่วงหน้า
ถ้ารอจนถึงพรุ่งนี้ทั้งตระกูลไปถึงซูหางกันหมดแล้ว ค่อยบอกเหออิงซิ่ว เธอคงจะโกรธตัวเองยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน
ก้าวแรกใช้ความรัก แล้วเข้าใจเหตุผล แล้วรวมกับคำมั่นสัญญาของเงินทุน บางทีมันอาจจะช่วยให้เธอเข้าใจเขา และยอมรับการจัดการของเขา!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...