ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2709

"ร่วมมืออีกครั้ง?!" เหออิงซิ่วระเบิดทันที และพูดอย่างโกรธเคือง:"พ่อ! ซูเฉิงเฟิงทำรั่วหลี รั่วหลีไม่เพียงแต่เป็นหลานสาวของพ่อ แต่ยังเป็นหลานสาวแท้ๆของเขาอีกด้วย! คนประเภทนี้ไม่มีความรักครอบครัว ความมีน้ำใจต่อคนในสายตาเลย ตระกูลเหอจะไม่มีทางเกี่ยวข้องอะไรเขาอีก!"

เหอหงเซิ่งถอนหายใจและพูดอย่างช่วยไม่ได้:"อิงซิ่ว ที่ลูกพูดนั้น พ่อเข้าใจหมด พูดตามตรง พ่อก็เกลียดซูเฉิงเฟิงมากพอๆ กับลูก จนแทบจะอยากจะรีบฆ่าเขา แต่มันจะมีประโยชน์อะไร? เราไม่สามารถสู้กับตระกูลซู ข้อนี้ลูกก็รู้มานานแล้วนี่ ด้วยเหตุนี้ เราจึงเลือกออกจากตระกูลซูหลังจาก รั่วหลีประสบอุบัติเหตุ แต่เราไม่ได้เลือกไปให้ตระกูลซูรับผิดชอบ พูดตรงๆนะ ความแข็งแกร่งมันต่างกันมาก...... "

เหออิงซิ่วพูดอย่างโกรธเคือง:"หนูยอมรับว่าความแข็งแกร่งมันแตกต่างกันมากเกินไป และหนูไม่เคยคิดที่จะให้ตระกูลเหอไปสู้กับตระกูลซู และให้ตระกูลเหอแก้แค้นให้รั่วหลี ดังนั้นตอนนั้นที่ออกจากตระกูลซู ทนกับเรื่องรั่วหลี หนูเองก็ยอมรับเช่นกัน……"

เมื่อพูดถึงนี้ เหออิงซิ่วโพล่งออกมาอีกครั้ง"สิ่งที่พ่อรับไม่ได้ ก็คือตอนนี้พ่อตัดสินใจกลับไปร่วมมือกับตระกูลซูอีกครั้ง นี่หมายความว่าอยากได้ในสิ่งที่ขัดกับผลประโยชน์ของผู้อื่นที่มีกำลังเหนือกว่าไม่ใช่เหรอ?!"

เหอหงเซิ่ง ถอนหายใจและพูดว่า:"อิงซิ่ว! ราคาที่ตระกูลซูเสนอในครั้งนี้ทำให้พ่อไม่สามารถปฏิเสธได้จริงๆ พ่อไม่เพียงต้องคิดเผื่อลูกเท่านั้น แต่ยังคิดเผื่อรั่วหลี และต้องคิดเผื่อทั้งตระกูลเหออีกด้วย ตอนนี้ตระกูลเหอลำบากทุกก้าวเดิน คนในตระกูลของเรามากกว่าหนึ่งร้อยคน ผู้หญิงและเด็กครึ่งหนึ่ง และครึ่งหนึ่งคือผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ ในบรรดาร้อยคนไม่มีใครทำเงินได้ แต่ละคน ต่างก็มีปากที่รออาหารอยู่!"

"ไม่นานมานี้ตระกูลเหอโดยรวมประหยัดเงินอย่างบ้าคลั่ง ค่าครองชีพของผู้สูงอายุและเด็กลดลงอย่างมาก การปันส่วนวัสดุยาสำหรับผู้ฝึกฝนก็ลดลงครึ่งหนึ่งเช่นกัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ภายในห้าปี ความแข็งแกร่งโดยรวมของตระกูลเหอจะแยกช่องว่างกับตระกูลอื่นๆอย่างมาก เมื่อถึงตอนนั้นเราจะไม่สามารถรักษาที่นั่งของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ได้ พ่อกลัวว่าเราจะไม่สามารถรักษาสิบอันดับแรกรากฐานที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ และจะถูกทำลายในมือของพ่อ!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เหออิงซิ่วหยุดชะงัก แล้วพูดว่า:"พ่อ พ่อเชื่อไหมว่า ใครบางคนในโลกนี้ สามารถเปิดเส้นลมปราณเญิ่นของบุคคลไปถึงเขตแดนอย่างสมบูรณ์ด้วยพลังของเขาโดยตรงได้เหรอ?"

เหอหงเซิ่งโพล่งออกมา:"นี่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? มียอดฝีมือหลายคนในบรรพบุรุษของตระกูลเหอ แต่ใครจะสามารถบรรลุขอบเขตของเส้นลมปราณเณิ่นได้จริง ๆ เป็นเพียงสภาวะในอุดมคติ ราวกับว่าผู้คนสามารถเป็นอมตะตลอดไป ก็ได้แต่คิดเท่านั้นแหละ!"

เหออิงซิ่วถอนหายใจ:"นั่นก็คือเหตุผลที่หนูบอกว่า ทำไมเราถึงเป็นกบในกะลา เรามักจะรู้สึกว่าศิลปะการต่อสู้มีพลังมาก รู้สึกว่าตระกูลศิลปะการต่อสู้สี่ตระกูลในประเทศมีคุณค่าที่สูงมาก แต่ต่อหน้ายอดฝีมือจริงๆ ถึงจะเอามาทั้งตระกูลเหอ ก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้สักคนได้ และอาจไม่สามารถต้านสักหมัดของคู่ต่อสู้ได้…..."