บทที่ 271
หม่าหลันนั่งแช่อยู่ที่โรงไพ่นกกระจอกทั้งเช้าอย่างเหม่อลอย รอเวลาจวนใกล้จะถึง จึงรีบไปที่ร้านอาหารเทียนหัวตามที่นัดหมายไว้กับเกาจวิ้นเว่ย
ทั้งเช้า เธอคิดไปคิดมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ของขวัญราคาหนึ่งล้านที่เกาจวิ้นเว่ยพูดคืออะไรกันแน่?
เครื่องประดับ?เพชรพลอยของล้ำค่า?เช็ค?หรือว่าจะเป็นสิ่งของอย่างอื่น?
สำหรับหม่าหลันคนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่นแล้วนั้น ของขวัญราคาหนึ่งล้านที่เกาจวิ้นเว่ยพูดนี้ ดึงดูดความสนใจได้อย่างมากเลยทีเดียว
ครั้งก่อน หม่าหลันเอาเงิน160000หยวนจากเช็คมูลค่า180000 หยวนของเซียวชูหรันไป เธอมีความสุขอย่างมากยิ้มฉีกจนถึงรูหูไปหลายวัน
ดังนั้น พอคิดว่าใกล้จะได้ของขวัญจำนวนหนึ่งล้านบาทจากเกาจวิ้นเว่ย ในใจของเธอก็ยิ่งจะตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
เป็นเวลา 11.30 หม่าหลันบอกลาขาไพ่ เดินออกมาจากโรงไพ่นกกระจอกแล้ว พร้อมทั้งเรียกรถแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารเทียนหัวเลย
เมื่อมาถึงสถานที่ที่ทั้งสองนัดหมายกัน เธอเอาตามที่ตกลงไว้ จึงไม่ได้รีบเข้าไป และยืนอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหาร รอเกาจวิ้นเว่ยมาถึง
รถเบนซ์สีดำใหม่เอี่ยมคันหนึ่ง ก็ค่อยๆขับมาจอดตรงหน้าของเธออย่างรวดเร็ว
จากนั้น ประตูรถเปิดออก ผู้ชายวัยรุ่นสวมใส่ชุดสูทรองเท้าหนัง หน้าตาอัจฉริยะ ก้าวเท้าลงมาจากรถ
คนที่มาก็คือเกาจวิ้นเว่ย
เกาจวิ้นเว่ยดูแล้วหล่อเหลาจริงๆ มีการวางตัวที่ดีมาก แต่ที่น่าเสียดายก็คือ เขาเดินกะเผลก
ผู้หญิงจำนวนมากถูกดึงดูดความสนใจเพราะความหล่อเหลาและรถเบนซ์หรูของเกาจวิ้นเว่ย มองไปยังเขาด้วยสายตาที่เปล่งประกาย แต่เมื่อเห็นเขาเดินกะโผลกกะเผลก ก็ถอนหายใจลากยาวอย่างน่าเสียดาย และเบือนหน้าหนีไป
เกาจวิ้นเว่ยยิ้มเล็กน้อย พูดว่า : “คุณน้าครับ นี้เป็นของขวัยที่ผมบอกคุณน้าทางโทรศัพท์ครับ!ผมเห็นว่าคุณลุงเซียวและชูหรันต่างก็มีรถBMWกันแล้ว คุณยังไม่มีรถเลย แบบนี้มันไม่สมเหตุสมผล และไม่สมกับฐานะของคุณด้วย”
หม่าหลันอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น เอ่ยพูด : “ไอ้หยาจวิ้นเว่ย นี่มันเป็นสิ่งของที่ล้ำค่าเกินไป น้าจะรับไว้ได้อย่างไรละ!”
แม้ว่าจะพูดแบบนี้ แต่กุญแจที่อยู่ในมือ ถูกเขากุมไว้แน่น ไม่ได้มีความตั้งใจจะคืนให้เกาจวิ้นเว่ยเลย
เกาจวิ้นเว่ยเห็นถึงความสำคัญกับความคิดนี้ของเธอ ยิ้มพร้อมพูดว่า : “คุณน้าครับ พูดตามตรงนะ คุณลุงกับซูหรันต่างก็ขับ BMW ซีรีส์ 5กันทั้งคู่ รวมๆกันแล้วก็ไม่น่าเกินเก้าแสนหยวน หรูหราไม่เท่ารถเบนซ์ S500คันนี้เลยครับ ผมดูแล้วว่าความสง่างามของคุณน้า ควรที่จะะขับรถเบนซ์ ดังนั้นรถเบนซ์คันนี้คุณกรุณารับไว้เถอะครับ”
ในใจของหม่าหลินมีความสุขอย่างมากไปตั้งนานแล้ว!
เธอเป็นแบบอย่างของแม่ยายที่ชอบประจบสอพลอกับผู้ที่มีอำนาจสูงกว่าที่มักจะเห็นในสังคมกันอยู่บ่อยๆ
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...