ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 272

บทที่ 272

ในสายตาของเธอ นอกจากเงิน ก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว！

สำหรับเธอแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดของลูกเขยก็คือมีเงิน และต้องให้เงินตัวเองอย่างไม่รู้สึกเสียดาย มิเช่นนั้น ต่อให้ลูกเขยจะดีแค่ไหนในสายตาของเธอก็เป็นเพียงแค่ก้อนขี้หมาเหม็นๆ

เหมือนผู้ชายอย่างเกาจวิ้นเว่ย คือผู้สมัครที่เป็นลูกเขยที่ดีที่สุด เพราะว่าเขาจ่ายเงินให้กับแม่ยายอย่างไม่รู้สึกเสียดายเงิน！

ตอนนี้เขายังไม่ได้คบหากันกับลูกสาวของตัวเอง ก็ใจกว้างขนาดนี้แล้ว มอบรถเบนซ์ราคาหนึ่งล้านหกแสนหยวนให้ตัวเอง ถ้าในอนาคตเซียวชูหรันได้อยู่ด้วยกันกับเขาจริงๆ งั้นเขาจะไม่ซื้อวิลล่า เรือยอร์ชให้ตัวเองเลยเหรอ？！

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ในใจของเธอก็มีความสุขอย่างมาก！

แต่ว่า คำพูดที่เกรงอกเกรงใจก็ยังต้องมีอยู่ เธอจับไปที่แขนของเกาจวิ้นเว่ย พูดอย่างจริงจัง : “ไอ้หยา จวิ้นเว่ย คุณทำให้น้าซาบซึ้งใจจริงๆนะ แต่ว่า รถคันนี้มันมีมูลค่ามากเกินไปจริงๆนะ ถ้าน้ารับไว้ละก็ เกรงว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่นะ？”

“ไม่เหมาะสมยังไงละครับ？” เกาจวิ้นเว่ยพูดออกไปอย่างจริงจัง : “คุณน้า สิ่งของที่ผมมอบให้มันเป็นความตั้งใจของผม คุณแค่กล้าที่จะรับไปอย่างสบายใจก็พอครับ！ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม！”

หม่าหลันเห็นเขาพูดอย่างแน่วแน่ขนาดนี้ ในใจก็ดีใจอย่างมาก ก็ไม่ได้เกรงอกเกรงใจอะไรเขาอีก นำกุญแจรถเก็บใส่เข้ากระเป๋าไปเลย พร้อมพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม : “งั้นน้าก็ไม่เกรงใจแล้วนะ เก็บแล้วนะ！ขอบคุณคุณจริงๆนะจวิ้นเว่ย！”

เกาจวิ้นเว่ยมองเห็นภาพโดยรวมว่าเธอเป็นคนที่เห็นแก่ทรัพย์สินเงินทอง แอบขำอยู่ในใจ มุ่งเป้าไปประจบสอพลอแม่ของเซียวชูหรัน ดูแล้ว แผนการของตัวเองและพ่อ จะต้องเป็นความจริงอย่างที่ใจหวังแน่นอน！

แต่ว่า ในใจของเขาคิดแบบนี้ ปากกลับพูดออกไปอย่างเกรงใจ : “คุณน้าครับ เราอย่ายืนที่หน้าประตูกันเลยครับ เข้าไปกินข้าวพลางคุยพลางดีกว่าครับ”

หม่าหลันตื่นเต้นอย่างมาก รีบพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง : “ได้ได้ได้ เข้าไปคุยกัน เข้าไปคุยกัน！”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปยังร้านอาหารเทียนหัว เกาจวิ้นเว่ยให้พนักงานเดินนำพวกเขาสองคนไปยังที่ที่ได้จองล่วงหน้าไว้

หลังจากรอจนทั้งสองนั่งลง เกาจวิ้นเว่ยก็ได้สั่งอาหารอร่อยที่มีราคาแพงมาเต็มโต๊ะเลย

พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมที่จะกดโทรหาเซียวชูหรัน

เกาจวิ้นเว่ยมีความสุข รีบพูดออกไปทันที : “คุณน้าครับ อย่าบอกชูหรันเด็ดขาดนะ ว่าผมเป็นคนนัดออกมา ไม่งั้นเธอคงไม่มาเจอผมอย่างแน่นอน ”

พูดแล้ว เกาจวิ้นเว่ยก็พูดอีก : “คุณพูดกับเธอว่า คุณมีเพื่อนกำลังจะปรับปรุงวิลล่าหลังใหญ่ริมแม่น้ำ ต้องการอยากให้เธอออกแบบให้ เธอเป็นคนบ้างานขนาดนี้ เมื่อได้ยินว่ามีออเดอร์ เธอจะต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นคุณก็มาพร้อมกับเธอ ตอนที่ผมสารภาพรักเธอ คุณน้าก็จะได้ช่วยผมพูดสิ่งดีๆให้สักหน่อยครับ！”

หม่าหลันแววตาเปล่งประกาย โพล่งพูดออกไป : “ดีมากเลย！เอาตามที่คุณว่าแล้วกัน！”

นัยน์ตาของเกาจวิ้นเว่ยสาดส่องความชั่วร้ายออกมา แอบคิดในใจ : “คืนนี้ คืนนี้ฉันจะต้องเผด็จศึกเซียวชูหรันที่ร่ำลือเรื่องความงดงามไปทั่วทั้งเมือง แล้วค่อยลิ้มลองหม่าหลันที่ยังคงมีความงดงามอยู่ จากนั้นค่อยโทรศัพท์ไปหลอกให้เย่เฉินมาที่นี่ แล้วยิงเขาทิ้งซะ！”

------------