ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 274
บทที่ 274
เย่เฉินพูดออกไปแล้ว อืม พร้อมพูดว่า : “บ่ายนี้ฉันจะไปหา”
“ดีมากเลยค่ะอาจารย์เย่！” เฉินเสี่ยวจาวโห่ร้องออกมา พูดว่า : “งั้นฉันจะไปบอกคุณตาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เขาจะต้องตื่นเต้นมากแน่ๆ！”
หลังจากที่เก็บกวาดในห้องครัวเสร็จ เย่เฉินที่เพิ่งจะออกมา ก็เห็นเซียวชูหรันเตรียมที่จะออกจากบ้านแล้ว ดังนั้นเขาก็เลยพูดถามออกไป : “ที่รัก คุณจะไปที่ออฟฟิศเหรอ？”
เซียวชูหรันส่ายหน้า พูดว่า : “แม่โทรศัพท์มาหาฉัน บอกว่ามีเพื่อนอยากจะตกแต่งวิลล่า อยากให้ฉันรับงานนี้ ฉันก็เลยจะออกไปดูหน่อย”
เย่เฉินรีบเอ่ยถาม : “วิลล่าที่ไหนเหรอ？”
เซียวชูหรันพูดตอบ : “วิลล่าริมแม่น้ำ อยู่ที่ข้างแม่น้ำนะ”
เย่เฉินยิ้มพร้อมพูด : “งั้นก็ดีเลย คุณจะได้แวะไปส่งผมที่จี้ซื่อถัง ผมจะไปหาหมอเทพซือ”
เซียวชูหรันพูดถามด้วยความตกใจ : “คุณจะไปพบหมอเทพซือ？ไม่งั้นฉันไปพร้อมกับคุณดีกว่า เราจะได้ถือโอกาสซื้อของเข้าไปเยี่ยมผู้อาวุโสที่บ้านของเขาด้วย！”
เซียชูหรันรู้สึกขอบคุณซือเทียนฉีมาก เพราะว่าเธอคิดมาโดยตลอดว่า ซือเทียนฉีคือคนที่มีความสามารถรักษาผู้ป่วยที่ใกล้ตายให้หายเป็นปกติได้ รักษาโรคอัมพาตครึ่งท่อนล่างของพ่อตัวเองให้หายได้
เย่เฉินยิ้มพร้อมพูด : “คุณไม่ต้องเป็นกังวลนะ คุณพาผมไปส่งที่นั่น แล้วคุณไปทำธุระของคุณเถอะ ผมไปเจอซือเทียนฉีก็พอแล้ว”
เซียวชูหรันกล่าว : “งั้นก็ยิ่งไม่เหมาะสมเลย……”
เย่เฉินยิ้มพร้อมพูด : “ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมนะ อีกอย่างหมอเทพซือก็มีนิสัยแปลกประหลาด หากเราไปด้วยกันทั้งสองคน ไม่แน่ว่าเขาก็อาจจะไม่ดีใจก็ได้นะ”
เมื่อเซียวชูหรันได้ยินประโยคนี้ ถึงจะพยักหน้าพร้อมพูดว่า : “ก็ได้ งั้นคุณไปก่อน ถ้าโอเคล่ะก็ ก็นัดเวลากับหมอเทพซือ เราเชิญเขาไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อ”
“โอเค！”
……
เย่เฉินมองไปที่เธอ ยิ้ม : “ตอนนี้ตาของคุณสุขภาพกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว คุณก็ถอยเป็นอยู่เบื้องหลัง เป็นผู้ช่วยแล้ว？”
“ใช่ค่ะ”เฉินเสี่ยวจาวพูดด้วยรอยยิ้มที่หวาน : “แต่ว่าฉันก็ไม่ได้เป็นผู้ช่วยอยู่ตลอด ทุกวันคุณตาจะเป็นคนตรวจอาการคนป่วยเอง 5 คน ส่วนคนป่วยที่เหลือฉันจะเป็นคนดูอาการให้”
เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า : “ฝีมือการรักษาโรคของคุณก็ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว เชื่อว่าใช้เวลาไม่นาน คุณก็จะกลายมาเป็นหมอเทพน้อยที่มีชื่อเสียงในจินหลิง”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”เฉินเสี่ยวจาวพูดออกมาอย่างเขินอาย : “ฝีมือการรักษาของฉัน ยังห่างไกลจากคุณตาเยอะเลยค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นยังห่างจากอาจารย์เย่มากราวฟ้ากับเหวเลย”
ในเวลานี้ ซือเทียนฉีส่งคนไข้แล้ว พูดกับผู้ช่วยในโรงยาว่า : “ไปบอกคนไข้ที่รอตรวจอาการนะ บอกว่าฉันมีลูกค้า VIP จึงต้องหยุดตรวจอาการครู่หนึ่ง บอกให้พวกเขาทราบหน่อย ขอให้ทุกคนโปรดให้อภัย”
พูดจบ เขาก็รีบก้าวเท้าเดินไปตรงหน้าเย่เฉิน คารวะแบบจีนพร้อมโค้งคำนับด้วยความเคารพ เอ่ยพูด: “สวัสดีครับ อาจารย์เย่！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...