ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2778
ยี่สิบนาทีต่อมา
แท็กซี่จอดลงตรงหน้าประตูสุสานเขาเฟิ่งหวงที่ใหญ่ที่สุดในย่านชานเมืองของ เมืองจินหลิง
สุสานที่นี่ครอบคลุมพื้นภูเขาหลายลูกในบริเวณใกล้เคียง มีเนื้อที่มหาศาล ปกติมักจะมีคนมาเซ่นไหว้เป็นจำนวนมากในเวลากลางวัน แต่พอตกกลางคืน ที่นี่จะไม่มีแม้แต่สุนัข
หลังจากรถแท็กซี่พาสองตาหลานมาส่งที่หน้าประตูสุสานแล้ว เขาก็เหยียบคันเร่งบึ่งรถออกไป
ไมค์อาศัยแสงจันทร์สลัว มองพิจารณาซุ้มประตูขนาดใหญ่ที่ทำจากหินอ่อนสีขาวตรงหน้า พูดอย่างประหม่า “ทวดครับ ทำไมที่นี่ไม่มีพนักงานเลยสักคน?”
ไหม้เฉิงซินส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ประตูใหญ่ปิดสนิท ไม่รู้ว่าล็อกหรือเปล่า นายช่วยประคองฉันเข้าไปดูหน่อย”
ทั้งสองมาถึงหน้าประตู พอไมค์ผลักประตูใหญ่ ประตูเหล็ก็ขยับเขยื้อนสักนิด ไมค์รีบบอกว่า “ทวดครับ ประตูล็อก”
ไหม้เฉิงซินหน้านิ่วคิ้วขมวด ควักโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมโทรหาซวนเฟิงเหนียน
ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบยามก็เดินออกมาจากความมืด
ชายวัยกลางคนเดินเร็วมาก แต่ท่วงท่าที่เขาเดินนั้นดูแปลกๆ เหมือนแขนขาและลำตัวค่อนข้างแข็งทื่อ
ไมค์สะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นคนคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด รีบดึงไหม้เฉิงซินให้ถอยออกมา แต่ไหม้เฉิงซินกลับเอาฝ่ามือตบหลังของเขา แล้วเอ่ยเสียงเบา “อย่าขยับ!”
พูดจบก็จับจ้องที่ยามคนนั้น
ยามเดินตรงเข้ามาหาสองตาหลาน ก่อนจะมาถึงไหม้เฉิงซินก็พบว่าคนคนนี้หน้าดำเหมือนอีกา มีเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ด เขาตกตะลึงไปในทันที
ไหม้เฉิงซินเข้าไปดูทันที จนเกือบจะทำให้ไมค์ตกใจเสียขวัญ!
เขากล่าวด้วยความตื่นตระหนก “ทวดครับ ผมว่าอย่างเขาไม่รู้ว่าเป็นคนหรือผี ที่ นี่มีอะไรอยู่ภายในเราไม่อาจแน่ใจได้เลย ในสายตาของผม เราจะเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้!”
ไหม้เฉิงซินมองไปที่ด้านหลังของยามที่แข็งทื่อ พูดเบาๆ ว่า “คนคนนี้ตายมาตั้งนานแล้ว เป็นแค่หุนเชิดเท่านั้น”
“ตายแล้วจริงเหรอ?!” ไมค์ตกใจแทบบ้าเมื่อได้ยินเช่นนี้ พูดอย่างตื่นเต้น “นี่...นี่ไม่ใช่ซอมบี้ในภาพยนตร์หรอกเหรอ?”
“ไม่ใช่!” ไหม้เฉิงซินโบกมือ กล่าวอย่างจริงจัง “นี่เป็นผลมาจากฝีมือของหนอนกู่ เขาในตอนนี้ ไม่ได้ขยับเขยื้อนด้วยจิตใต้สำนึกอีกแล้ว แต่เพราะการขับเคลื่อนของหนอนกู่
“หนอนกู่?!” ไมค์ถูกซักจนอ้าปากค้าง หลักการของสิ่งนั้นคืออะไร?!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...