ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 279
บทที่ 279
หม่าหลันไม่รู้เลย ว่าการผลักครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ทำให้ลูกสาวตกลงไปในหลุมไฟ แต่ยังผลักตัวเองเข้าไปด้วย
เธอในตอนนี้ ในใจเต็มไปด้วยความหวัง เซียวชูหรันให้อภัยต่อเกาจวิ้นเว่ยได้ จากนั้นจะสามารถสร้างความประทับใจที่ดีให้กับฮีโร่ในดวงใจอย่างลูกเขยผู้สูงส่งอย่างเกาจวิ้นเวยได้
เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอก็สามารถหย่าร้างกับเศษสวะอย่างเย่เฉินได้ จากนั้นก็แต่งงานกับเกาจวิ้นเว่ย
เซียวชูหรันถูกแม่ผลักเข้าไป ในใจก็ยิ่งอดไม่ไหวที่จะโมโหเดือดดาล
ปกติแม่ก็ไม่ได้รักศักดิ์ศรี ไม่มีขอบเขตอะไร จนถึงขั้นเห็นแก่เงิน เรื่องนี้เธอยังพอทนไหว
แต่ว่า ตอนนี้ยิ่งคิด ก็ยิ่งทำให้เธอผิดหวังจริงๆ!
เธอกำลังจะหันหลังกลับและออกจากประตู คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้เกาจวิ้นเว่ยล็อคประตูใหญ่
เซียวชูหรันพูดด้วยใบหน้าเย็นชา: “เกาจวิ้นเว่ย โปรดให้ฉันออกไป!”
“ชูหรัน ไหนๆก็มาแล้ว ไม่ต้องรีบไปขนาดนี้ก็ได้! เข้าไปนั่งคุยกันในบ้านก่อนเป็นยังไง?”
เกาจวิ้นเว่ยยืนอยู่ตรงหน้าเซียวชูหรัน ดวงตาจ้องมองผู้หญิงคนนี้ด้วยความหลงใหล มองขาเรียวยาวของเธอ เอวเล็กๆบางๆ หุ่นที่ดูดี ใบหน้าสวยงาม ในใจตื่นเต้นจนทนไม่ไหว……
ผู้หญิงคนนี้ สื่อถึงเสน่ห์อันน่าหลงใหลได้ทุกที่จริงๆ สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เซียวชูหรันมองเขาด้วยความรังเกียจ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ได้โปรดหลีกทาง!”
เมื่อได้ยินคำนี้ เซียวชูหรันตกใจทันที ในใจรู้สึกหวาดกลัว และจะรีบวิ่งออกไปทันที
แต่เธอยังไม่ทันได้ก้าวขา เกาจวิ้นเว่ยก็คว้ามือเธอไว้แน่น ไม่สามารถขยับได้
เซียวชูหรันพูดด้วยความโกรธเคือง: “ปล่อยฉัน!”
เกาจวิ้นเว่ยจ้องใบหน้าของเธอ ยิ้มและพูดว่า: “ชูหรัน นับวันคุณยิ่งสวยขึ้นเรื่อยๆเลยนะ! ผมอยากจะปล้ำคุณตอนนี้เลยจริงๆ!”
ในเวลานี้เขามองไปที่รูปร่างที่สวยงามของเซียวชูหรัน มองไปที่ใบหน้าและร่างกายที่สมบูรณ์แบบ สายตาของเขาหลงใหลอย่างน่าสะพรึงกลัว
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...