เห็นว่าไหม้เฉิงซินคุกเข่าลงพื้น สีหน้าท่าทางอ้อนวอนขอร้อง เย่เฉินรู้สึกคลื่นไส้ พูดเสียงเย็นชาว่า “ถ้าหากว่าชีวิตนี้นายยังอยากจะกลับไปยังอเมริกา ต่อไปก็ให้ความร่วมมือกับฉันจับตัวซวนเฟิงเหนียน ถ้าหากว่าทันก่อนที่ซวนเฟิงเหนียนจะฆ่าคนอีกครั้ง ฉันก็จะให้โอกาสนายมีชีวิตกลับไป ไม่อย่างนั้น ก็ตามที่ฉันพูด ว่าเตรียมใจที่จะตายอยู่ในเมืองจินหลิงซะ!”
ไหม้เฉิงซินได้ยินคำพูดนี้ ก็ไม่กล้าที่จะเถียงหรือปฏิเสธอะไรอีก พูดน้ำตานองหน้าว่า “คุณชายเย่พูดยังไงก็อย่างนั้นครับ ข้าทำตามก็พอแล้ว….”
เขาในตอนนี้ รู้ตัวแล้วว่า เย่เฉินตรงหน้านี้ เป็นบุคคลที่เขาจะมีปัญหาด้วยไม่ได้
“อย่างอื่นไม่พูดถึง เพียงแค่ความสามารถของล่ายชิงหวา ก็สูงกว่าฉันเป็นเท่า แต่กลับเคารพนับถือต่อเขา สามารถดูออกได้ว่าคนๆนี้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน….”
“และที่ยิ่งสุดยอดกว่าคือ คนๆนี้อายุยังน้อย แต่กลับมีพลังสวรรค์ความสามารถที่ทำให้ล่ายชิงหวาอายุน้อยลงยี่สิบปี เพียงแค่นี้ ก็ห่างไกลความรู้ของตัวเขาแล้ว!”
“แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าเขาจะสามารถฆ่าซวนเฟิงเหนียนได้มั้ย แต่ฉันรู้ว่าถ้าหากฉันทำให้เขาโมโห เขาจะไม่มีทางปล่อยให้ฉันอยู่อย่างสุขสบายแน่นอน….”
ในสายโทรศัพท์ ล่ายชิงหวาเองก็อดไม่ได้ที่จะพูดตัดพ้อว่า “เหล่าไหม้ นายควรจะตอบตกลงคุณชายเย่แต่แรกแล้ว ทำไมจะต้องทำให้มันมาถึงจุดนี้ด้วยละ!”
ไหม้เฉิงซินเองก็เสียใจอย่างมากเช่นกัน
แอบคิดในใจว่า “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันว่าเขาเป็นผู้ที่ให้โอกาสอันยิ่งใหญ่กับนาย!ถ้าหากว่าฉันรู้แต่แรก เขาให้ฉันทำอะไรฉันก็จะไม่เถียงเด็ดขาด ถึงตอนนั้นให้ความร่วมมือกับเขาอย่างดี ไม่แน่เขาก็อาจจะมอบโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้กับฉันเหมือนกัน….”
“ตอนนี้ดีละ เมื่อกี้มีปัญหากับเขาแบบนั้น ตอนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย แล้วยังต้องแบกหน้าไปให้ความร่วมมืออีก แม้ว่าจะให้ความร่วมมือกับเขาอย่างดี หลังจากนี้เขาก็อาจจะไม่ปล่อยตัวเองไปง่ายๆ ส่วนโอกาสอันยิ่งใหญ่นั่น ก็ยิ่งไม่ต้องคิดเลย…..”
เมื่อเข้าใจถึงพวกนี้แล้ว เย่เฉินก็พูดเสียงเย็นชาว่า “ในเมื่อนายยินดีจะให้ความร่วมมือกับฉัน งั้นก็โทรหาซวนเฟิงเหนียน บอกกับเขาว่าการสืบหาของนายมีความคืบหน้าอย่างมาก นัดเขาออกมาเจอกัน ฉันจะวางกับดักใส่เขา ทำการจับเต่าในโกศสักหน่อย”
ไหม้เฉิงซินรีบถามว่า “แล้วถ้าหากว่าเขาถามถึงเบาะแสจากผมในสาย ผมควรจะพูดยังไงคับ?”
เย่เฉินบอกว่า “ง่าย ก็บอกกับเขาไปว่านายอยากจะคุยข้อตกลงกับเขาต่อหน้า ถึงจะสามารถบอกเบาะแสที่เกี่ยวข้องนี้ให้กับเขาได้”
แล้วไหม้เฉิงซินก็ถามอีกว่า “แล้วเป็นข้อตกลงอะไรละครับ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...