ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2800
ซวนเฟิงเหนียนที่วางสายไปแล้ว ใบหน้ามีความโหดเหี้ยมร้ายกาจปรากฏขึ้น
เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าไอ้แก่ไหม้เฉิงซินนี่จะยังกล้ามาทำข้อตกลงกับตัวเอง
ในขณะที่เขากำลังโมโหอยู่ จู่ๆในอ้อมอกก็มีบางอย่างพลิกตัว เขารีบยื่นมือเข้าไป แล้วล้วงเอาหนอนกู่ของตัวเองออกมา
แมลงใหญ่ขาวอ้วนนั่นเมื่อออกมาก็เอาแต่ขยับตัวอย่างรุนแรง ที่ปากก็ส่งเสียงจิ๊ๆไม่หยุด เหมือนว่ามีความไม่ค่อยพอใจ และกำลังทำการต่อต้าน
ซวนเฟิงเหนียนลูบตัวมันไปด้วยและพูดปลอบไปด้วยว่า “อย่าใจร้อน รู้ว่าครั้งก่อนแกกินไม่อิ่ม สบายใจได้ คืนนี้เตรียมอาหารไว้ให้แกสองมื้อ จะให้แกได้อิ่มเอมสุขใจเต็มมื้อแน่นอน！”
ที่น่าสนใจก็คือ แมลงใหญ่ตัวขาวอ้วนนั่น เหมือนว่าฟังคำพูดของซวนเฟิงเหนียนออก
เมื่อซวนเฟิงเหนียนพูดว่าจะให้เขาได้กินอิ่ม มันก็หยุดการต่อต้านอย่างไม่พอใจในทันที แล้วก็พลิกตัวในฝ่ามือของซวนเฟิงเหนียนอย่างเชื่อฟัง
ซวนเฟิงเหนียนในตอนนี้ยิ้มชั่วร้าย พูดอยู่คนเดียวว่า “ไหม้เฉิงซินนะไหม้เฉิงซิน ใในเมื่อไอ้แก่อย่างนายไม่รู้จักคิด งั้นก็อย่าได้โทษว่าซวนเฟิงเหนียนคนนี้ลงมืออย่างใจร้าย！วันนี้ในปีหน้า ก็จะกลายเป็นวันครบวันตายของนาย คืนนี้ ฉันก็จะใช้สมองนายและของเหลนนาย มาให้ลูกรักของฉันกิน！”
ในเวลานี้ ไหม้เฉิงซินวางสายไป มองดูเย่เฉินที่อยู่ข้างกาย พูดอย่างซื่อสัตย์ว่า “คุณชายเย่ครับ ที่คุณให้ผมทำ ผมทำเสร็จหมดแล้ว….”
ไหม้เฉิงซินในตอนนี้ ในใจเอาแต่คิดถึงสถานการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นไม่หยุด รวมทั้งผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นแต่ละอย่าง
คิดวิเคราะห์ไปมา เขาก็รู้สึกว่าตัวเองต้องเชื่อมั่นในตัวเย่เฉิน คาดหวังว่าเย่เฉินจะสามารถจัดการซวนเฟิงเหนียนทิ้งได้
ส่วนเหตุผลก็ง่ายมาก ถ้าหากว่าเย่เฉินจัดการซวนเฟิงเหนียนทิ้งแล้ว ตัวเองก็จะมีโอกาสที่จะมีชีวิตรอด แต่ถ้าหากเย่เฉินจัดการซวนเฟิงเหนียนไม่ได้ งั้นตัวเองก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ดังนั้น เขาก็ทำได้เพียงทำได้ตอบรับ พูดว่า “ได้ครับคุณชายเย่….กลางคืนผมไปที่เขาเฟิ่งหวงกับคุณ……”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...