ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2804
ในเวลานี้ซวนเฟิงเหนียนใบหน้าเยือกเย็น
เขารู้ วัยรุ่นโง่ๆที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ อีกเดี๋ยวก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตแล้ว
เพราะว่า ไม่มีใครสามารถขวางกั้นหนอนกู่ดวงชะตาของตัวเองได้！
อย่ามองว่าหนอนใหญ่ตัวนี้ทั้งขาวทั้งอ้วนนะ แต่ความเป็นจริงร่างกายของมันแข็งแกร่งกว่าเหล็กอีก เรียกได้ว่าอยู่ยงคงกระพัน！
และพละกำลังในการกัดของมัน โหดเหี้ยมมากกว่าเสือผู้ใหญ่เยอะ！
ซวนเฟิงเหนียนเคยใช้หนอนกู่ดวงชะตาของตัวเองฆ่านินจาญี่ปุ่น ดาบนินจาที่แหลมคมอย่างมากของนินจาญี่ปุ่นสับลงไปยังลำตัวของหนอนกู่ดวงชะตา ทันใดนั้นก็แตกสลายกลายเป็นแผ่นเหล็กอย่างผิดปกติ
ก็มีคนเคยใช้ไฟมาต่อต้านหนอนกู่ดวงชะตาของเขา แต่ว่าเปลวไฟที่มากกว่าหนึ่งพันองศา ก็ไม่สามารถทำร้ายหนอนกู่ดวงชะตาได้แม้แต่น้อย
เพราะงั้น ในใจของซวนเฟิงเหนียนคาดการณ์จุดจบของเย่เฉินไว้แล้ว
จะต้องเป็นหนอนกู่ดวงชะตาของตัวเองกระโดดขึ้นไปยังกลางกระหม่อมของเขาเลย แล้วกัดกลางศีรษะของเขาให้เป็นหลุมใหญ่ แล้วก็เจาะเข้าไปเลย กลืนกินทุกสิ่งอย่างที่อยู่ในกะโหลกศีรษะของเขาให้สิ้นซาก
และในระหว่างที่กลืนกิน วัยรุ่นที่โง่เขลาแล้วยังโอหังคนนี้ ก็จะได้สัมผัสกับความเจ็บปวดที่ร้ายแรงที่สุดในโลกใบนี้！
เพราะว่าหนอนกู่ดวงชะตาของเขามีทักษะเฉพาะตัว นั้นก็คือเวลาที่กำลังกลืนกินสมองของคนอื่น ในขณะเดียวกันก็สามารถปล่อยสารพิษไปในสมองของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้เลือดเกิดการจับตัวเป็นก้อนได้！
สารพิษชนิดนี้จะไหลผ่านสมองของอีกฝ่าย กระจายไปทั่วระบบประสาทของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันทำให้ระดับความไวต่อความรู้สึกของระบบประสาทของอีกฝ่ายเพิ่มสูงขึ้นเป็นสิบเท่า
คิดมาจนถึงตรงนี้ ในใจของไหม้เฉิงซินก็หมดหนทางจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทอดถอนหายใจในใจ : “ไม่แน่ชายชราอย่างฉัน ครั้งนี้จะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แล้ว……”
กำลังพูดอยู่ หนอนกู่นั่นก็บินมายังกระหม่อมของเย่เฉินแล้ว ระยะห่างจากเย่เฉินเพียง20เซนติเมตร
ในขณะเดียวกัน มันได้อ้าปากใหญ่ เตรียมที่จะกัดแทะลงไปยังกลางกระหม่อมของเย่เฉินเลย
และเย่เฉินก็เหมือนคนโง่ยังไงอย่างนั้น แม้แต่หลบหลีกก็ไม่รู้จักที่จะหลบหลีก
ไหม้เฉิงซินตื่นเต้นอย่างมาก กลัวว่าหนอนกู่นั่นกัดลงไปแล้ว เย่เฉินก็ตายเลย
และซวนเฟิงเหนียนก็ยิ่งมีใบหน้าที่เยือกเย็น เอ่ยพูดว่า : “คิดไม่ถึงจริงๆ บนโลกใบนี้จะมีคนโง่อยู่มากมายเช่นนี้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...