ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2814
เมื่อได้ยินที่เย่เฉินถาม เฮ่อจือชิวรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอไม่อยากให้เย่เฉินรู้ว่า ตัวเองเพิ่งจะพูดกับหวังตงเสวี่ยนถึงเรื่องที่เขาเข้ากันได้ง่ายหรือเปล่า
หวังตงเสวี่ยนก็จัดอยู่ในผู้หญิงประเภทหนึ่งที่มีความฉลาดทางอารมณ์สูงมาก ดังนั้นเธอจึงยิ้มเล็กน้อยและพูดกับเย่เฉินว่า: “เราสองคนเพิ่งพูดถึงเรื่องการทำงานหลังจากนี้ ยังไงซะในอนาคตเราก็จะทำงานที่นี่กับท่าน ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนสิ่งที่ตนเองไม่มี
พูดแล้ว เธอมองเฮ่อจือชิว และบอกว่า: “คุณชาย คุณเฮ่อเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน พร้อมรับธุรกิจใหม่ที่เริ่มต้นจากศุนย์ ดังนั้นถึงตอนนั้นท่านต้องให้คำแนะนำเธอได้ ช่วยให้เธอเข้าสู่สภาวะโดยเร็ว”
เย่เฉินกลับไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าเบาๆ พูดอย่างจริงจังว่า: “ก็ต้องแน่อยู่แล้ว คนอย่างผมให้ความสำคัญกับงาน ดังนั้นเมื่อธุรกิจนี้เริ่มต้นขึ้น ฉันจะต้องใส่ใจและทุ่มกำลังกายและใจเข้าไปให้มากๆ”
เฮ่อจือชิวรู้สึกว่าในใจหวานฉ่ำอีกแล้ว
“ตามที่เย่เฉินกล่าว ยังมีโอกาสอีกมากที่จะได้พบเจอเขาในอนาคต”
ตอนนี้หวังตงเสวี่ยนก็เอ่ยปากถามว่า: “คุณชาย ท่านมีความคิดเห็นเฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับธุรกิจการขนส่งทางทะเลหรือไม่? อย่างเช่นพวกเราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี?”
เย่เฉินกล่าว: “หวังว่าพวกเราสามารถเริ่มต้นธุรกิจหลักของเราได้เร็วที่สุด อย่าทุ่มเทในการทำความคุ้นเคยกับอุตสาหกรรมและการรวมทรัพยากรมากเกินไป เราเริ่มต้นธุรกิจนี้ในตอนนี้ เป้าหมายแรกคือการปล่อยให้สินค้าของเราออกเรือโดยเร็วที่สุด”
ขณะที่พูด เขาก็พูดอีกว่า: “เดี๋ยวหวั่นถิงและนานาโกะก็จะมา ได้คุยเรื่องธุรกิจขนส่งพอดี แหล่งทรัพยากรท่าเรือมากมายของตระกูลอิโตะก็จะได้ติดต่อเราได้”
“ดีมากเลย” เฮ่อจือชิวรีบพูด: “แบบนี้บริษัทเรายังไม่ได้จดทะเบียน ก็ได้คุยธุรกิจเรียบร้อยไปล่วงหน้าแล้ว ขอเพียงแค่ทรัพยากรมาถึง แก้ไขเรื่องเรือ ก็สามารถเริ่มต้นธุรกิจได้ทันที”
พูดเสร็จ เฮ่อจือชิวก็ถามว่า: “จริงสิคุณเย่ ฉันขอละลาบละล้วงถามหน่อยนะคะ คุณได้เตรียมทุนเริ่มต้นสำหรับธุรกิจการขนส่งทางทะเลมากแค่ไหน? "
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...