ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 283
บทที่ 283
หม่าหลันก็ตกใจกับแผนชั่วของสองพ่อลูกสารเลวคู่นี้
เธอก็ด่าลั่นออกมาว่า “ไอ้พวกเดรัจฉาน พวกมึงต้องไม่ตายดี กูจะกัดมึงให้ตายเลย！”
เกาเจี้ยนจูนก็ตบไปที่ใบหน้าของหม่าหลัน แล้วพูดนิ่งๆ ว่า “แม่งเอ้ย นังสารเลวนี่ มึงอยู่นิ่งๆ หน่อย！”
พูดไป เขาก็จับเอาผมของหม่าหลัน คิดจะลากเธอเข้าห้องด้านใน
หม่าหลันก็ขัดขืนสุดกำลัง เซียวชูหรันก็อยากจะเข้ามาช่วย แต่เกาจวิ้นเว่ยไม่เว้นช่องโอกาสให้เธอเลย จับหัวไหล่ของเธอไว้แน่น ไม่ให้เธอขยับตัว
เกาเจี้ยนจูนก็ไม่คิดว่าอารมณ์ของหม่าหลันจะร้ายขนาดนี้ แล้วก็ด่าอย่างหัวเสียออกมาว่า “แม่งเอ้ย นังนี่ เดี๋ยวกูยิงทิ้งเสียนี่?”
ในตอนนั้นเกาจวิ้นเว่ยก็พูดว่า “พ่อ ไอ้เย่เฉินมันอาจจะมาถึงได้ทุกเมื่อ ถ้ามันมา แล้วพอยังจัดการกับยัยนั่นไม่เสร็จ ผมคนเดียวรับมือมันไม่ไหวนะ！”
เกาเจี้ยนจูนก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วก็ใช้เท้าถีบหม่าหลันไปด้านข้าง พร้อมพูดว่า “ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ รอกูฆ่าลูกเขยมึงก่อนเถอะ เดี๋ยวกูจะมาจัดการกับมึง！”
หม่าหลันก็ตกใจจนตัวสั่น ตอนนี้ โอกาสเดียวที่ลูกสาวของตนเองจะรอดไปได้ ก็คือเย่เฉิน ถ้าเย่เฉินมีความสามารถ บางที่ก็อาจจะสามารถช่วยลูกสาวของตนเองไปได้ แต่ถ้าเย่เฉินมันไม่มีอะไรเลย เช่นนั้นทั้ง3คนก็คงจะต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่.....
พอคิดถึงจุดนี้ หม่าหลันก็น้ำตาไหลพราก ในใจก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก
เสียดาย ถ้ารู้แต่แรก ก็คงไม่ทำเช่นนี้?
……
ไม่นาน เย่เฉินที่มีใจที่จะต้องช่วยเซียวชูหรันให้ได้ ก็มาถึงยังหมู่คฤหาสน์ริมแม่น้ำ
หลังจากเขาลงรถ ก๋รีบโทรหาเซียวชูหรัน หลังจากเกาจวิ้นเว่ยรับสายแล้ว ก็ถามเสียงนิ่งๆ ว่า “มึงมาคนเดียวหรือเปล่า?”
จากนั้น เย่เฉินก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเอากุญแจมือใส่ข้อมือตนเอง จากนั้นก็ยกมือขึ้น แล้วพูดว่า “พอใจรึยัง?”
เกาจวิ้นเว่ยก็หัวเราะ เกาเจี้ยนจูนก็ถือปืนเดินไปในสวน ใช้ปืนจี้เย่เฉิน แล้วพูดว่า “เข้าไป！”
เย่เฉินก็พูดด้วยสีหน้านิ่งๆ ว่า “เข้าก็เข้าสิ”
พูดจบ ก็เดินเข้าไปยังด้านใน
เกาจวิ้นเว่ยก็ตื่นเต้นสุดขีด！
หลายวันนี้ เขารอคอยช่วงเวลานี้ รอคอยเวลาที่จะได้เด็ดหัวคู่อริ！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...