ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2836
ตอนนี้ ซูจือหยูได้เดินทางออกจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง มาถึงบ้านหลังเก่าที่ตู้ไห่ชิงผู้เป็นแม่ประมูลได้
ตู้ไห่ชิงได้ติดต่อบริษัทรับต่อเติมในท้องถิ่นไว้บริษัทหนึ่ง และวางแผนที่จะปรับปรุงบ้านหลังเก่าหลังนี้ เธอจึงตั้งตารอคอยที่จะได้ย้ายเข้ามาอยู่หลังจากที่ปรับปรุงบ้านเสร็จโดยเร็วที่สุด ดังนั้นเธอจึงเอาใจใส่เรื่องนี้มาก
ในตอนที่ซูจือหยูมาถึงประตูสนามหน้าบ้าน ตู้ไห่ชิงก็กำลัง พูดคุยกับสถาปนิกเกี่ยวกับการออกแบบอย่างมีความสุข
ซูจือหยูมองเห็นใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขของแม่ ผ่านช่องว่างระหว่างประตู เธอรู้สึกมีปลื้มใจมาก
เธอรู้ดี ตอนนี้ แม่ของเธอมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเธอเอง
ไม่เพียงแค่แม่เท่านั้น
เธอยังคิดว่า จากนี้ไป เธอจะมีชีวิตเพื่อตัวเอง จะไม่ยอมทนทุกข์ทรมานจากโซ่ตรวนของตระกูลซูอีกต่อไป พยายามมีชีวิตอย่างที่ตัวเองหวังไว้
ตู้ไห่ชิงกำลังอธิบายทิศทางการออกแบบที่ตนเองต้องการ ทันใดนั้นเธอก็เห็นลูกสาวยืนอยู่ตรงประตูสนามหน้าบ้าน ด้วยความประหลาดใจ พลางกวักมือเรียกเธอ“จือหยู มาเร็วเข้า！”
ซูจือหยูผลักประตูแล้วเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม แล้วถามกับตู้ไห่ชิงว่า“แม่คะ แม่อยากต่อเติมยังไงคะ？”
ตู้ไห่ชิงพยักหน้า แล้วชี้ไปที่สถาปนิกสาวที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดอย่างมีความสุขว่า“แม่คุยกับเสี่ยวหวัง”แม่กับเสี่ยวหวังคุยกันเสร็จแล้วล่ะ แนวคิดการตกแต่งเป็นการคิดถึงอดีตเสียส่วนใหญ่ แม่ยังคงหวังว่าจะให้ความรู้สึกย้อนวัย
ตู้ไห่ชิงโบกมือไปมา“นอกจากถนนทางเข้าออกแล้ว ที่อื่นๆยังไม่ต้องทำแบบแข็งหรอก รอถึงฤดูใบไม้ผลิ ฉันจะโรยพวกเมล็ดที่เป็นใบหญ้า รอจนพวกมันโตขึ้นจะต้องสวยมากแน่ๆ”
พูดจบ เธอก็พูดขึ้นมาอีกว่า“จริงด้วยสิคะเสี่ยวหวัง เธอเป็นคนท้องที่ในจินหลิงใช่ไหม？”
อีกฝ่ายพยักหน้ากล่าวว่า“ใช่ค่ะน้าตู้ บ้านของฉันห่างจากที่นี่ไม่กี่กิโลเมตรเองค่ะ”
ตู้ไห่ชิงชี้ไปที่กำแพงของบ้าน รวมถึงเถาคันที่ปีนป่ายอยู่บนกำแพงอย่างเหี่ยวเฉา พลางถามขึ้นว่า“เธอดูสิเถาคันพวกนี้ถึงฤดูใบไม้ผลิพวกมันจะโตขึ้นมาไหม？บ้านหลังนี้รกร้างมานาน ฉันไม่จริงๆว่าเถาคันพวกนี้เป็นหรือตาย”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...