ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2846
เมื่อสวีต้านต้านได้ยินคุณชายพูดอย่างมั่นใจ รู้สึกมีจุดยืนทันที
เขาเดินกลับมา ยกโทรศัพท์ขึ้นสูง แล้วพูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า:"คุณชายของเรามีเรื่องจะถามคุณด้วยตัวเอง!"
เฉินจื๋อข่ายขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจและพูดอย่างเย็นชา:"มีเชี่ยไรก็รีบๆพูด!"
"เชี่ย!"ชายหนุ่มปลายสายด่าออกมาทันที:"มึงเป็นใคร? ถึงได้มองข้ามความหวังของคนอื่นได้ไง? รู้ไหมว่ากูเป็นใคร?"
เฉินจื๋อข่ายเยาะเย้ยและพูดว่า:"รู้สิ คุณก็เป็นแค่นักร้องไม่ใช่เหรอ? ฉันได้ยินมาว่าตระกูลคุณใช้เงินเพื่อทำให้คุณดังมาหลายปี แต่ก็ไม่สามารถดังได้ สุดท้ายไปเปลี่ยนหน้าที่ต่างประเทศถึงฝืนดังขึ้นมาได้ ใช่รึเปล่า?"
"เชี่ย!"จงเทียนหยู่ที่อยู่ปลายสายกัดฟันอย่างโกรธเคือง:"มึงอยากตายสินะ! แน่จริงก็บอกกูมาว่ามึงชื่ออะไร? ถ้าไม่ทำให้มึงตาย กูก็ไม่มีชื่อนามสกุลจง!"
เฉินจื๋อข่ายพูดนิ่งๆ:"ฉันชื่อเฉินจื๋อข่าย ผู้จัดการของป๋ายจินฮ่านกงแห่งจินหลิง อยากให้ฉันตายก็มาเลย ฉันรออยู่"
จงเทียนหยู่ชะงัก และพูดอย่างเยาะเย้ย:"กูก็ว่าใครมันอวดเก่งแบบนี้ ที่แท้ก็คือผู้จัดการของป๋ายจินฮ่านกง ถ้าอย่างนั้นมึงก็คือคนของตระกูลเย่?"
"ใช่"
จงเทียนหยู่กัดฟันพูดว่า:"คนของตระกูลเย่แล้วยังไงล่ะ? แกก็ไม่ได้นามสกุลเย่ พูดตรงๆ ก็เป็นแค่สุนัขของตระกูลเย่ ก็มีสิทธิ์มาเห่าต่อหน้าฉันเหรอ?"
พูดไป จงเทียนหยู่ก็พูดขู่ว่า:"อย่าหาว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสแกชดใช้ความผิด รีบไล่คนที่อยู่ในห้องเพรสซิเดนสูทที่อยู่ในตอนนี้ออกไป ทำความสะอาดห้องและเก็บไว้ให้ฉัน ถ้าแกทำให้เรียบร้อย ฉันจะให้อภัยแกครั้งนี้ มิฉะนั้น พอฉันถึงจินหลิง จะทำให้แกรับผิดชอบสิ่งที่ทำลงไป!"
พูดจบ เขาก็พูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า:"วางสาย ฟังคนงี่เง่าคนนี้พูดมากเกินไปน่ารำคาญ"
เฉินจื๋อข่ายใช้สองมือหัก iPhone ของจงเทียนหยู่ให้เป็นเก้าสิบองศาอย่างแรง ปิดเครื่องทันที
สวีต้านต้านตกใจและโพล่งออกมา:"คุณ…...คุณจะทำอะไร?"
เฉินจื๋อข่ายพูดอย่างเย็นชา:"ฉันจะทำอะไร? ฉันจะตบคุณ!"
พูดจบ ก็ตบหน้าสวีต้านต้านอย่างแรง ตบจนสวีต้านต้านตัวหมุนอยู่กลับที่หนึ่งรอบ เวียนหัวและเกือบจะล้มลงกับพื้น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...