ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 285
บทที่285
“แม่งเอ้ย！”
เกาเจี้ยนจูนเห็นว่าเย่เฉินไม่สนใจตนเอง ก็พูดว่า “มึงนี่มันอวดเก่งดีใช่เล่น ได้ ในเมื่อมึงชอบแสดงนัก วันนี้กูจะให้มึงได้ลิ้มลองความ
ทรมานทุกอย่างบนโลกนี้！ เดี๋ยวกูยิงเจ้าโลกมึงก่อน！”
เกาจวิ้นเว่ยก็รีบพูดขึ้นด้านข้างว่า “พ่อ อย่าเพิ่งรีบยิงเจ้าโลกมันสิ！ ผมยังอยากจะถ่ายคลิปที่มันปล้ำแม่ยายมันอยู่ พวกเรายิงขามันให้หักก่อนดีกว่า ค่อยๆ ให้มันตายช้าๆ ！”
“ได้” เกาเจี้ยนจูนยิ้มร้ายๆ พูดว่า “ยิงแขนขามันให้หัก จากนั้นพวกเราสองพ่อลูกก็ไลฟ์สด！”
หม่าหลันและเซียวชูหรันได้ยินดังนั้น ก็หน้าขาวซีด เกาเจี้ยนจูนได้เล็งกระบอกปืนไปทางขาของเย่เฉินแล้ว
เขามองเย่เฉิน แล้วหัวเราะพูดว่า “นี่คือผลที่มึงมาหาเรื่องลูกชายกู！”
พูดจบ เขาก็กำลังจะลั่นไกปืน
ทันใดนั้น ก็มีพลังสองสายออกมาจากฝ่ามือของเย่เฉิน ทำให้เซียวชูหรันและหม่าหลันหลับไปทันที
พอเกาเจี้ยนจูนเห็นผู้หญิงสองคนนี้หลับไปกะทันหัน ก็ตกใจ แล้วพูดว่า “เกิดอะไรขึ้นวะ? ตกใจจนเป็นลมไปเลยหรือไง?”
“เหมือนจะใช่” เกาจวิ้นเว่ยก็พูดนิ่งๆ ว่า “แม่งเสียอารมณ์จริงๆ กำลังอยากจะให้พวกมันได้เห็นเย่เฉินแขนขาหักอยู่เลย！”
เกาเจี้ยนจูนตอบ “ง่ายๆ แกไปหาน้ำมา แล้วสาดไปให้มันฟื้น！ละครฉากที่จัดการไอ้เย่เฉิน พวกมันสองแม่ลูกจะต้องมาเป็นพยาน”
เห็นภรรยาและแม่ยายตนเองหลับไป ดย่เฉินก็ไม่กังวลอะไรอีก แล้วก็ยิ้มพูดว่า “พวกกระจอกอย่างพวกมึงอะหรือ? อยากจะจัดการกู?”
เกาเจี้ยนจูนก็เล็งปืนพูดกับเขาว่า “ไอ้เย่เฉิน จะตายอยู่แล้วมึงยังจะอวดดีอีกหรือวะ? กูจะดูสิว่า มึงจะเก่ง หรือว่าลูกกระสุนกูจะเร็วกว่า？！”
เกาจวิ้นเว่ยมีอารมณ์บ้าง พูดโอหังว่า “ไอ้เย่เฉิน ถ้าตอนนี้มึงมาคุกเข่าขอร้องกู จากนั้นก็หักขาตัวเองทั้งข้างเสีย บางทีกูอาจจะช่วยจบชีวิตมึงให้เร็วขึ้นก็ได้”
ในสายตาเขา ต่อให้ถลกหนังถลกเส้นเอ็นเย่เฉิน ก็ไม่พอให้หายแค้น
ดังนั้น เขากลัวสถานการณ์มันจะเปลี่ยนไป ก็เลยรีบลั่นไกปืน！
ในตอนนี้ เย่เฉินก็ตะโกนว่า “สายฟ้าจงมา！”
พอสิ้นเสียง ทั้งร่างของเขาก็กลายเป็นสายฟ้าวนเวียนไปมา รัศมีส่องแสงไปไกล ราวกลับเป็นเทพมังกร！
สายฟ้าที่สาดแสง ปรากฏตามคำสั่ง！
ในห้องก็สว่างดั่งกลางวันในชั่วพริบตา！
สองพ่อลูกตอบสนองแทบไม่ทัน ก็เห็นว่าตรงหน้ามีแสงสีขาวสาดเข้ามา จากนั้น เสียงสายฟ้าฟาดก็ดังขึ้นในหูอย่างไม่หยุด！
ทั้งสองคนรู้สึกว่าตนเองอยู่บนทะเลสายฟ้าบนฟากฟ้า น่ากลัวอย่างมาก ตกใจจนวิญญาณแทบออกจากร่าง！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...