ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2876
จงเทียนหยู่รู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงของกู้ชิวอี๋
วินาทีนี้เอง เขาราวกับถูกฟ้าผ่า เขานิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ ขยับไปไหนไม่ได้
เขาไม่รู้จริงๆ เย่เฉินรู้จักกับกู้ชิวอี๋
เนื่องจาก กู้ชิวอี๋ตอนเด็กมีการสัญญาหมั้นหมายกับเย่เฉิน เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
ตอนนี้ พอเย่เฉินเห็นกู้ชิวอี๋ที่อยู่ในสาย เขาหัวเราะพลางถามว่า“ทำไมเธอถึงคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของฉันล่ะ？”
กู้ชิวอี๋หัวเราะคิกคัก“จงเทียนหยู่ถึงจะโง่แค่ไหน แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะโง่ขนาดนี้ อีกอย่างนะ เรื่องตลกร้ายแบบนี้ ฉันว่ามีแค่พี่เย่เฉินเท่านั้นแหละค่ะที่สามารถทำได้ ถ้าเป็นคนอื่นทำฉันคงคิดไม่ออกหรอกค่ะว่าเป็นฝีมือของใคร！”
เมื่อจงเทียนหยู่ได้ยินแบบนั้น เขาก็รู้สึกเสียใจมาก ในขณะเดียวกันก็อดที่จะคร่ำครวญในใจไม่ได้“หรือว่าในใจของกู้ชิวอี๋ฉันมันเป็นแค่คนโง่คนหนึ่ง？”
เย่เฉินในตอนนี้กลับหัวเราะแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา“เธอเดาถูกแล้วล่ะ เป็นฝีมือของฉันจริงๆ”
กู้ชิวอี๋หัวเราะแล้วถามว่า“พี่เย่เฉินคะ เมื่อก่อนพี่กับจงเทียนหยู่เคยบาดหมางอะไรกันมารึเปล่าคะ？”
“ไม่เคย”เย่เฉินกล่าว“ก่อนหน้านี้ฉันยังไม่เคยเจอหน้าเขา”
กู้ชิวอี๋ถามอย่างแปลกใจ“แล้วทำไมพี่ถึงไปแกล้งจงเทียนหยู่ล่ะคะ？”
เย่เฉินหัวเราะ“ไอ้หมอนี่โง่เกินไปหน่อย ฉันไม่ชอบขี้หน้าเลยอยากลงมือสั่งสองซะหน่อย”
กู้ชิวอี๋พยักหน้า แล้วถามว่า“พี่เย่เฉินคะ จงเทียนหยู่ถูกคนของพี่ควบคุมตัวไว้แล้วไม่ใช่หรอคะ？”
เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่า เรื่องนี้จะกลับตาลปัตรอะไรแบบนี้！
เขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่า ทั้งๆที่กู้ชิวอี๋สามารถพูดให้เย่เฉินปล่อยตัวเขาได้ แต่เธอกลับบอกให้เย่เฉินขังเขาไว้หลายๆวันหน่อย！
“หรือว่า เธอจะไม่ชอบฉันจริงๆ？！”
“หรือว่า เธอจะไม่อยากให้ฉันปรากฏตัวขึ้นบนงานคอนเสิร์ตของเธอ？！”
เมื่อเย่เฉินได้ยินคำร้องขอจากกู้ชิวอี๋ เขาก็พูดอย่างอึดอัดใจเล็กน้อย“หนานหนาน เมื่อกี้ลืมบอกเธอไป จงเทียนหยู่อยู่ข้างๆฉันน่ะ”
พูดจบ เขาก็หันกล้องโทรศัพท์มือถือ ไปที่จงเทียนหยู่ที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...