ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2883
แต่ว่า เขาขี้เกียจพูดกับเย่ฉางหมิ่นให้มากความ จึงพูดว่า“ยังมีเรื่องอื่นอีกไหมครับ？ถ้าไม่มีผมวางสายแล้วนะ”
เย่ฉางหมิ่นจึงรีบพูดว่า“อย่าใจร้อนสิ อามีเรื่องอยากจะขอรบกวนนายหน่อยน่ะ คือพ่อของจงเทียนหยู่อยากคุยกับเขาหน่อย นายสะดวกไหม？”
“คุยโทรศัพท์？”เย่เฉินขมวดคิ้ว แล้วมองดูจงเทียนหยู่ที่คุกเข่าอยู่ตรงพื้น ด้วยความหวาดผวา จากนั้นเขาก็เปิดลำโพง แล้วกล่าวว่า“เอาแบบนี้แล้วกัน บอกพ่อเขาว่า คุยโทรศัพท์กันได้ แต่ให้มากสุดแค่สองนาที”
เย่ฉางหมิ่นจึงรีบตอบตกลงกับเย่เฉิน แล้วรีบกล่าวว่า“ได้ๆ ฉันจะไปบอกพ่อเขาเดี๋ยวนี้แหละ ให้พ่อเขาโทรหานาย ได้ไหม？”
“ได้”
ผ่านไปไม่นาน จงเจิ้งหยู่ที่ได้การตอบกลับเขารีบจัดการโทรหาจงเทียนหยู่ทันที
หลังจากที่เย่เฉินรับสาย เขาก็เปิดลำโพง แล้วยื่นโทรศัพท์ไปที่ตรงหน้าของจงเทียนหยู่
ในสาย จงเจิ้งทาวลองถามออกไปว่า“เทียนหยู่ แกอยู่ไหม？”
เอจงเทียนหยู่ได้ยินเสียงพ่อของตัวเอง เขาถึงกับควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ร้องไห้แล้วพูดว่า“พ่อครับ！พ่อช่วยผมด้วยพ่อ！ที่นี่มีผู้ชายคนหนึ่งจะส่งผมไปเป็นลูกเรือสามปี ระหว่างนั้นจะไม่อนุญาตให้ผมลงจากเรือด้วย พ่อรีบหาทางช่วยผมกลับบ้านด้วย！”
จงเจิ้งทาวกล่าวอย่างอึดอัดใจ“เทียนหยู่ เรื่องนี้ พ่อช่วยแกไม่ได้หรอก”
จงเจิ้งทาวที่อยู่ปลายสายรีบขอร้องว่า“คุณชายเย่ครับ ลูกชายของผมคนนี้มันดื้อรั้นทำให้คุณลำบาก จากนี้ขอให้คุณอบรมสั่งสอนเขาได้ตามสบายเลยครับ……”
เย่เฉินหัวเราะ แล้วถามเขาว่า“เหมือนคุณจะสนิทกับอาของผมมากนะครับ？”
จงเจิ้งทาวรีบตอบว่า“ใช่ครับ……เป็นเพื่อนกันมานานหลายปีแล้วครับ เป็นเพื่อนเก่า”
เย่เฉินหัวเราะหึ ราวกับว่ามองทะลุทุกอย่าง เขากล่าวอย่างเรียบเฉยว่า“สามารถทำให้อาที่เห็นแก่ตัว และรักศักดิ์ศรีจนเข้ากระดูก ลดตัวลงมา และปล่อยวางแค้นที่มีต่อผมลงมาได้ แล้วเข้ามาขอร้องอ้อนวอนผมอย่างนอบน้อม ผมว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคน น่าจะไม่ใช่แค่เพื่อนที่เรียนด้วยกันมา หรือเพื่อนเก่าหรอกมั้งครับ วันหนึ่งคุณจะกลายเป็นอาเขยของผมไหมเนี่ย？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...