ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2896
เมื่อได้ยินว่าเซียวชูหรันมีลูกค้าใหม่อีกแล้ว เย่เฉินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
บริษัทของเซียวชูหรันมีธุรกิจสองสายงาน หนึ่งในนั้นคือการออกแบบต่อเติม อีกสายหนึ่งคือการตกแต่งภายใน
หนึ่งในนั้น การออกแบบเป็นธุรกิจที่สำคัญที่สุดของเซียวชูหรัน เพราะเธอชำนาญในเรื่องการออกแบบอยู่แล้ว
สำหรับธุรกิจการออกแบบภายใน เธอรับบทเป็นหัวหน้างานมากกว่า งานอื่นๆต้องจ้างบริษัทภายนอกเข้ามาทำ
ปัจจุบันงานออกแบบตี้เหากรุ๊ปได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว การต่อเติมได้เดินไปในทิศทางที่เป็นระเบียบ อีกทั้งถูกต้อง ดังนั้นความสนใจของเซียวชูหรันและพนักงานส่วนหนึ่งจึงปล่อยออกมา เริ่มหาโปรเจกต์ใหม่
หลังจากทาขนข้าวเช้าเสร็จ สองสามีภรรยาก็ขับรถออกจากบ้าน เย่เฉินขับรถส่งเซียวชูหรันมุ่งหน้าไปยังเขตเหล่าเฉิง
หลังจากขับมาสักระยะ เย่เฉินก็พูดกับเซียวชูหรันว่า“คุณครับ คุณบอกโลเคชันคร่าวๆกับผมหน่อยนะ ผมจะเปิดจีพีเอสนำทาง จะได้ดูข้อมูลการจราจรด้วย”
เซียวชูหรันกล่าว“บ้านเลขที่ฉันจำไม่ได้ค่ะ แค่ฉันรู้ว่ามันอยู่ละแวกใกล้กับโบสถ์คาทอลิกของเขตเหล่าเฉิง คุณขับตรงไปก่อนก็ได้นะคะ”
เมื่อเย่เฉินได้ยินอย่างนั้น เขาอดที่รู้สึกตกใจไม่ได้
นี่เป็นบ้านเก่าที่เขาเคยอาศัยกับพ่อแม่ตอนเด็กไม่ใช่หรอ มันใกล้กับโบสถ์คาทอลิกของเขตเหล่าเฉิงพอดี
เขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า“ลูกค้าคนใหม่ของเมียฉัน คงไม่ใช่ตู้ไห่ชิงน้าตู้แม่ของซูจือหยูหรอกใช่ไหม？”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจของเย่เฉินก็รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะคิดมากไป
เนื่องจากมีตึกราวบ้านช่องที่เป็นประวัติศาสตร์จำนวนมากในเขตเหล่าเฉิง บ้านเก่ามากมายไม่อนุญาตให้รื้อถอน แต่ที่นั่นยังมีประชาชนอาศัยอยู่จำนวนมาก ดังนั้นลูกค้าของเซียวชูหรัน คงจะไม่บังเอิญเป็นตู้ไห่ชิงหรอกใช่ไหม？
ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดก็คือ ทางที่ดีอย่าพบกับตู้ไห่ชิง และซูจือหยูสองแม่ลูก ภายใต้สถานการณ์แบบนี้จะดีที่สุด
ดังนั้น เขาจึงค่อยขับรถไปจอดที่หน้าประตูของบ้านเก่า หลังจากนั้นก็รอให้เซียวชูหรันลงจากรถเสร็จ เขาก็รีบขับรถออกไปทันที
แต่ทว่า กลัวสิ่งไหนได้สิ่งนั้น
เขาพึ่งจอดรถสนิท รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งก็จอดอยู่ด้านหลังของรถเขา
คนขับรถคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง หลังจากที่เขาลงจากรถ ก็รีบเปิดประตูทั้งสองด้านออก ซูจือหยูกับตู้ไห่ชิงแม่ของเธอออกจากรถกันมาคนละด้าน
และในเวลานี้เอง เซียวชูหรันก็ผลักประตูลงจากรถเช่นกัน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...