ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2897

สองแม่ลูกมองเห็นเซียวชูหรันจากด้านหลัง ดังนั้นตู้ไห่ชิงจึงเรียกเธอด้วยความแปลกใจ“ผู้จัดการเซียวคะ！”

เซียวชูหรันรีบหันกลับไป พอเห็นว่าเป็นตู้ไห่ชิง เธอก็พูดตอบกลับไปอย่างยิ้มๆว่า“สวัสดีค่ะน้าตู้！”

ตู้ไห่ชิงกล่าวอย่างยิ้มๆว่า“ทำไมผู้จัดการเซียวถึงมาเช้าขนาดนี้คะ”

เซียวชูหรันรีบกล่าวอย่างสุภาพว่า“น้าตู้คะ เนื้อหารายละเอียดในการต่อเติมของเราในครั้งนี้ค่อนข้างเยอะเลยค่ะ ฉันเลยอยากมายืนยันให้แน่ใจเกี่ยวกับรายละเอียดทั้งหมดเช้าหน่อยน่ะค่ะ”

ตู้ไห่ชิงพยักหน้า แล้วชี้ไปที่ยังซูจือหยูที่อยู่ข้างๆ พลางพูดกับเซียวชูหรันว่า“ผู้จัดการเซียวคะ ฉันขอแนะนำให้คุณรู้จักหน่อยนะคะ คนนี้คือลูกสาวของฉันค่ะ ซูจือหยู”

พูดจบ เธอก็พูดกับซูจือหยูว่า“จือหยู นี่คือเซียวชูหรัน เจ้าของสำนักงานออกแบบที่แม่เลยพูดกับลูกไง”

ซูจือหยูพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเกรงใจ“สวัสดีค่ะผู้จัดการเซียว！”

เซียวชูหรันรีบตอบ“อย่าเรียกฉันว่าผู้จัดการเซียวเลยค่ะ เรียกฉันว่าซูหรันก็พอแล้วค่ะ”

พูดจบ เธอเห็นว่าตู้ไห่ชิงแนะนำลูกสาวของตนแล้ว ตามมารยาท เธอก็ต้องแนะนำสามีของเธอด้วย ดังนั้น เธอจึงรีบเบี่ยงตัว แล้วพูดกับเย่เฉินที่อยู่ในรถว่า“คุณคะ ลงมาทักทายกับน้าตู้และคุณซูหน่อยค่ะ”

อันที่จริง เย่เฉินที่นั่งอยู่ในรถได้เห็นตู้ไห่ชิงกับซูจือหยู ผ่านกระจกมองหลังของรถแล้ว

ในตอนที่เขากำลังจะรีบขับรถออกไปนั้น คิดไม่ถึงว่าเซียวชูหรันภรรยาของเธอจะให้ตนลงจากรถไปทักทายพวกเธอ

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ ตนคงไม่สามารถเหยียบคันเร่งแล้วขับรถออกไปได้

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงแค่ฝืนลงจากรถ

เย่เฉินพึ่งลงจากรถ ก็ถูกซูจือหยูที่สายตาดีจำได้

ในตอนที่ซูจือหยูเบิกตากว้างนั้น คำว่าผู้มีพระคุณแทบหลุดจากปากของเธอ ตู้ไห่ชิงรู้สึกแปลกใจมาก คิดไม่ถึงว่ามัณฑนากรที่เธอร่วมงานด้วย จะเป็นภรรยาของเย่เฉิน

ในตอนที่สองแม่ลูกตกใจไม่หาย เย่เฉินก็รีบกล่าวว่า“สวัสดีครับทั้งสองท่าน เจอกันครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

คำพูดของเย่เฉินที่ว่าเจอกันครั้งแรก ทำให้ซูจือหยูกับตู้ไห่ชิงเข้าใจได้ในทันที

“ได้ค่ะ”ตู้ไห่ชิงยิ้มเบาๆ แล้วพาเซียวชูหรันเดินเข้าไปในสวนของบ้านเก่า

ทั้งสามคนเดินไปด้วย ตู้ไห่ชิงก็ถามอย่างสนใจว่า“ชูหรัน เธอกับสามีของเธอรู้จักกันได้ยังไงหรอ？”

เซียวชูหรันยิ้มเบาๆ แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา“ฉันกับสามีของฉันน่ะหรอคะ คุณปู่ของฉันแนะนำให้เรารู้จักกันค่ะ”

“คุณปู่แนะนำงั้นหรอ？”ตู้ไห่ชิงอดถาม อย่างแปลกใจไม่ได้“แล้วพวกเธอคบกันได้ยังไงล่ะ？”

เซียวชูหรันกล่าวอย่างเขินๆ“เอ่อเรื่องนี้จะพูดกับคุณยังไงดี……เราสองคนอันที่จริงแต่งงานกันภายใต้คำขอร้องจากคุณปู่ของฉันน่ะค่ะ……”

ซูจือหยูอดที่จะถามอย่างอยากรู้อยากเห็นไม่ได้“ห้ะ？หรือพวกคุณสองคนไม่ได้คบกันอย่างอิสระ？”

เซียวชูหรันเม้มปาก แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา“ก่อนหน้าที่จะแต่งงาน เราสองคนไม่ได้ทำความเข้าใจหรือรู้จักกันก่อน……”

จู่ๆซูจือหยูก็รู้สึกตื่นเต้น จนโพล่งออกไปว่า“นี่มันก็เท่ากับคลุมถุงชนน่ะสิคะ？”