ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 290
บทที่ 290
พูดจบ เธอก็พูดกับเย่เฉินว่า “คุณสามีคะ พวกเราไปเก็บของกัน！”
เย่เฉินก็พยักหน้า แล้พูดว่า “ได้ เดี๋ยวผมไปจัดการเลย”
เซียวชูหรันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดกับหม่าหลันว่า “หนูจะโทรหาพ่อ แล้วบอกว่าจะย้ายไปข้างนอก ต่อจากนี้พ่อกับแม่ก็อยู่
กันไป ไม่ว่าแม่จะทำอะไรผิด หนูก็จะไม่ต่อว่าเลยสักคำ”
หม่าหลันก็กังวล
ในชีวิตเธอนี้ ความหวังเดียวก็คือเซียวชูหรัน
ไม่เช่นนั้น แค่ความสามารถอันเล็กน้อยของเซียวฉางควน ตนเองชีวิตนี้ไม่มีทางรวยได้แน่
แต่ว่า ครั้งนี้ดูเหมือนว่าเซียวชูหรันจะใจแข็งมาก ถ้าหากว่าเธอโทรหาเซียวฉางควนจริงๆ ละก็ เรื่องนี้ก็จะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้ว
ดังนั้น เธอก็เลยรีบพุ่งเข้าไป ไปกอดขาของเซียวชูหรันไว้ แล้วพูดร้องไห้ว่า “ชูหรัน อย่าหนีแม่ไปไหนนะชูหรัน แม่ผิดไปแล้ว ได้ไหม? แม่ยอมรับผิดแล้ว！โทษที่แม่เห็นแก่ได้！ แกวางใจเถอะนะ ต่อจากนี้ไปแม่จะเปลี่ยนตัวเอง โอเคไหม?”
เซียวชูหรันก็มองเธอ แล้วพูดแบบสีหน้านิ่งว่า “ถ้าแม่สำนึกผิดจริงละก็ ก็ควรจะไปขอโทษกับเย่เฉิน ไม่เพียงขอโทษต่อคำพูด
ที่แม่พูดไป แล้วยังต้องขอบคุณเย่เฉิน ที่ช่วยพวกเราเอาไว้ด้วย”
หม่าหลันก็ตอบโดยสัญชาตญาณ “ไอ้ไม่เอาไหนนี่น่ะหรือ มันช่วยเราก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือไง?”
แต่ว่า ถ้าหม่าหลันทำให้เซียวชูหรันต้องได้รับบาดเจ็บ ให้เธอตายเป็นหมื่นครั้ง ก็ไม่พอที่จะให้ตนเองให้อภัยได้
เรื่องในวันนี้ ถึงแม้จะน่าโมโห และทำให้กลัว แต่ก็ยังดีที่เซียวชูหรันปลอดภัยดี ตนเองก็ไม่อาจจะไปสั่งสอนเธอต่อหน้าเซียวชูหรัน หรือชักสีหน้าใส่เธอ
แต่ว่า ถ้าผ่านเรื่องในวันนี้ไป แล้วแม่ยายหน้าโง่ของตนเองยังพอจะเห็นเป็นตัวอย่างได้บ้าง ก็คงจะดีไม่น้อยเลย
พอคิดถึงจุดนี้ ในใจเย่เฉินก็ครุ่นคิด ว่าจะให้โอกาสแก่หม่าหลันอีกสักครั้ง ถ้าครั้งหน้า เธอยังหาเรื่องวุ่นวายแบบนี้มาอีก ตนเองก็จะให้คนมาฟันขาเธอให้หักเสีย ให้เธอนั่งเก้าอี้คนพิการตลอดชีวิต
ถ้าต้องนั่งรถคนพิการแล้ว ยังหาเรื่องมาให้อีก เช่นนั้นก็ทำให้มันเป็นเจ้าหญิงนิทราไปให้รู้แล้วรู้รอด！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...