ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2902

กู้ชิวอี๋ได้ยินว่าพ่อกับแม่จะต้องไปประชุม จึงรีบเอ่ยขึ้น: “พ่อแม่ ทั้งสองคนอย่าเพิ่งรีบวางสิคะ หนูยังไม่ได้ให้ทั้งคู่ดูดอกไม้ที่พี่เย่เฉินให้หนูเลย!”

สิ้นเสียง ก็รีบสลับเป็นกล้องหลัง ถ่ายไปยังดอกไม้สดช่อนั้นที่วางอยู่บนขาตัวเอง

หลินหว่านชิวที่อยู่ปลายสาย ยิ้มและเอ่ยขึ้นว่า: “โถๆ ดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนี้เลย เฉินเอ๋อใส่ใจจริงๆ เลยนะ! แม่อยู่กับพ่อลูกมาตั้งหลายปี พ่อของลูกเหมือนจะไม่เคยให้ดอกไม้แม่เลย”

กู้เย้นจงเอ่ยด้วยความเคอะเขิน: “พวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว จะต้องมาใส่ใจเรื่องเหล่านี้ทำไมกันล่ะ”

หลินหว่านชิวกรอกตาใส่ เอ่ยว่า: “เพราะงั้นนี่ก็คือความแตกต่างระหว่างคุณกับเฉินเอ๋อยังไงล่ะ คุณดูเฉินเอ๋อสิโรแมนติกขนาดไหน? ต่อให้แค่ไปรับที่สนามบินก็ยังเตรียมดอกกุหลาบช่อหนึ่งไว้ดิบดี”

เย่เฉินเองก็รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วครู่

กู้ชิวอี๋หัวเราะคิกคักขึ้นมา เอ่ยว่า: “พ่อคะ ได้ยินไหม ต่อจากนี้ไปต้องเรียนรู้จากพี่เย่เฉินเยอะๆ หน่อนะ!”

สิ้นเสียง จึงเอ่ยด้วยความพึงพอใจ: “เอาล่ะค่ะ หนูอวดเสร็จแล้ว ทั้งสองท่านรีบไปทำธุระเถอะ วางละนะคะ!”

หลังวางสายวิดีโอคอลกับกู้ชิวอี๋ เย่เฉินจึงได้ถามเธอด้วยความสงสัย: “หนานหนาน ตอนนี้น้าหลินก็เริ่มยุ่งเรื่องที่กู้ซื่อกรุ๊ปแล้วเหมือนกันเหรอ?”

“ใช่แล้วค่ะ” กู้ชิวอี๋พยักหน้า ยิ้มพร้อมเอ่ยว่า: “ตั้งแต่ที่อาการป่วยของพ่อฉันหายดี บริษัทก็พัฒนาเร็วมากเหมือนฉีดเลือดไก่เลย เรื่องหลายเรื่องไม่สามารถทำคนเดียวได้ คุณพ่อเองก็ไม่ได้เชื่อใจคุณลุงสองคนนั้นของฉันเท่าไรนัก เพราะงั้นแม่ฉันเลยไปช่วยงานเขาน่ะ”

ขณะที่เอ่ย กู้ชิวอี๋ก็ถอนหายใจ เอ่ยว่า: “แม่ฉันเป็นผู้หญิงแกร่งจริงๆ เลย ตอนทำงานทุ่มเทมากกว่าคุณพ่อซะอีก ช่วงเวลานี้หน้าตาซูบผอมกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด เห็นแล้วก็น่าสงสารมากเลยละค่ะ”

เย่เฉินยิ้มเบาๆ เอ่ยว่า: “งั้นรอให้ลุงกู้และน้าหลินมาวันพรุ่งนี้ เดี๋ยวผมจัดยาให้พวกเขาด้วยเลย ต้องมีส่วนช่วยบรรเทาร่างกายพวกท่านอย่างแน่นอน”

กู้ชิวอี๋หัวเราะคิกคัก: “ถ้างั้นเยี่ยมไปเลยค่ะ! พี่เย่เฉิน พี่มีสูตรยาดีๆ ขนาดนี้ ถือโอกาสจัดให้ฉันสักชุดด้วยสิคะ ช่วงนี้ฉันก็เหนื่อยมากเลยเหมือนกัน!”

กู้ชิวอี๋อึ้งไป ถามด้วยความไม่เข้าใจ: “พี่เย่เฉิน บ้านเลี้ยงหมาอะไรเหรอคะ? คนที่อาศัยบ้านเลี้ยงหมาหมายความว่าอะไรเหรอคะ?”

เย่เฉินโบกไม้โบกมือ: “ไม่มีอะไรหรอก เรื่องแบบนี้ไม่เหมาะสำหรับเด็ก เธอไม่ต้องรู้รายละเอียดมากหรอก”

กู้ชิวอี๋แลบลิ้นใส่ พร้อมเอ่ยด้วยความน่าเอ็นดู: “งั้นก็ได้ค่ะ ฉันไม่ถามแล้ว”

ขณะที่เอ่ยอยู่ กู้ชิวอี๋ก็ถามเขาอีก: “จริงสิพี่เย่เฉิน วันเชงเม้งพี่จะกลับเย่นจิงไปร่วมพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษใช่ไหมคะ?”

เย่เฉินพยักหน้า: “ใช่แล้ว ทำไมเหรอ?”

“ไม่มีอะไรค่ะ” กู้ชิวอี๋เอ่ย: “วันเชงเม้งเดือนเมษานี่คะ ยังเหลืออีก 20 กว่าวัน หรือก็คือ อีก 20 วันฉันจะได้เจอพี่ที่เย้นจิงอีกแล้ว”