ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2915

อันที่จริง ซูจือเฟยเองก็รู้ถึงระดับของตัวเอง

แม้ว่าตนจะเป็นหลานชายคนโตของตระกูลซู แต่นั่นก็เป็นเพียงการพึ่งบารมีของตระกูลซูเท่านั้น

คุณปู่ซูเฉิงเฟิงครอบครองอำนาจควบคุมทั้งตระกูลซู อย่าว่าแต่ตนเลย ต่อให้จะเป็นพ่อของตนก็ไม่มีอำนาจที่แท้จริงอันใด

เมื่อไม่มีอำนาจที่แท้จริง ก็แสดงว่าไม่มีทรัพย์สมบัติที่แท้จริง

ประธานแห่งตี้เหากรุ๊ปสามารถหยิบเงินสดนับหมื่นล้านออกมาได้ตามอำเภอใจ ทว่าตนเองกลับไม่สามารถหยิบเงินที่มากมายเช่นนี้ออกมาได้

หากเป็นเช่นนี้ ตนเมื่ออยู่ต่อหน้าประธานตี้เหากรุ๊ป ก็กลายเป็นคนที่ภายนอกสวยดั่งทองกับหยก ภายในเหมือนฝ้ายที่เปื่อยเน่า สวยแต่รูปจูบไม่หอม...

อีกทั้งเหตุใดเขาจึงต้องตามจีบกู้ชิวอี๋เป็นเวลาเนิ่นนานเช่นนี้ด้วย?

เหตุผลหนึ่งคือเขาหลงใหลในกู้ชิวอี๋จริงๆ อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเพราะว่าเขาไม่มีอำนาจที่แท้จริงใดๆ ในตระกูลซู

ดังนั้น เขาต้องการใช้ตระกูลกู้มายกระดับศักยภาพของตน ถึงขั้นต้องการยืมศักยภาพของตระกูลกู้ ทำให้คุณปู่มองตนเปลี่ยนไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะสามารถเพิ่มความเป็นไปได้ในการสืบทอดตระกูลซูในอนาคตได้

และเนื่องจากเหตุผลเหล่านี้ กู้ชิวอี๋จึงมีส่วนช่วยในกลยุทธ์ของชีวิตเขาเป็นอย่างยิ่ง

ในสายตาของเขา ไม่มีวันยอมให้มีความผิดพลาดได้แม้แต่นิดเดียว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ภายในใจของเขาก็ยิ่งอบอวลไปด้วยโทสะ

เขาไม่เพียงแต่เกลียดประธานแห่งตี้เหากรุ๊ปผู้นี้ ที่กล้าแจ้นออกมาแก่งแย่งความรักไป ทั้งยังเกลียดคุณปู่ซูเฉิงเฟิง คนแก่ที่เหลืออายุขัยไม่นานแล้วยังกุมอำนาจการควบคุมตระกูลซูอยู่อย่างแน่นหนาอยู่อีก ไม่ยอมคลายมือแล้วยกให้คนรุ่นหลังเลยแม้แต่น้อย

ถึงขั้นว่า เขายังเกลียดน้องสาวของเขาซูจือหยูด้วย

เนื้อหาข้อความคิด: คุณชาย ตอนนี้ฉันควรตอบเขาว่าอะไรดี?

เย่เฉินตอบกลับ: “เธอถามซูจือเฟยไปว่า ต้องการเจอหน้าฉันจริงๆ หรือเปล่า”

หวังตงเสวี่ยนได้รับข้อความแล้ว จึงเก็บโทรศัพท์ มองไปยังซูจือเฟย เอ่ยถามด้วยความจริงจัง: “คุณชายซู คุณแน่ใจเหรอว่าจะเจอประธานของเรา?”

“แน่ใจแน่นอน!” ซูจือเฟยเอ่ย โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย: “รองประธานหวัง ผมไม่ได้ว่าดูถูกคุณนะ แต่ธุรกิจใหญ่ขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องคุยกับเจ้านายพวกคุณโดยตรงจึงจะมีประสิทธิภาพที่สูงหน่อย คุณคิดว่าไงล่ะ?”

หวังตงเสวี่ยนพยักหน้า อยู่ๆ ความเป็นมิตรเมื่อครู่ก็หายไป เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: “ได้ ในเมื่อคุณแน่ใจ งั้นฉันก็จะเชิญประธานของพวกเราออกมาเจรจากับนาย”

ซูจือเฟยขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาคิดไม่ถึงเลยว่า อยู่ๆ หวังตงเสวี่ยนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาแบบนี้ อีกทั้งความเคารพนอบน้อมเมื่อครู่นี้ คำเรียกที่เรียกตนก็เปลี่ยนจาก “คุณ” เป็น “นาย” ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง รู้สึกได้รับการละลาบละล้วง

ในขณะที่ความฉุนเฉียวของเขากำลังพุ่งขึ้นมานั้น อยู่ๆ ประตูบานหนึ่งที่อยู่ในห้องทำงานก็ถูกผลักออก น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก: “ซูจือเฟย นายอดใจอยากเจอหน้าฉันไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”