บทที่ 293
พอคิดถึงที่สองพ่อลูกตระกูลเกาหายตัวไป อาจจะเกี่ยวข้องกับเย่เฉิน เซียวอี้เชียนก็ร้อนรน
ถ้าเย่เฉินสามารถทำให้สองพ่อลูกนี้หายไปจากโลกได้ เกรงว่าตนเองก็คงจะไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้..........
อีกอย่าง เป็นเช่นนี้ ตนเองก็คงจะไม่อาจจะเอายาของซือเทียนฉีมาได้เสียแล้ว
เพราะถึงอย่างไร ถ้าไม่มีใครทำงานแทน มาเป็นแพะรับบาปให้ ก็คงไม่กล้าเสี่ยงอันตรายไปหาเรื่องซือเทียนฉี
ในตอนนี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็ทำท่าประสบสอพลอมองเซียวอี้เชียน ต่ำต้อยราวกับหมาตัวหนึ่ง แล้วก็พูดนอบน้อมว่า “ประธานเซียว พวกเรามาคิดวิธีกันดีไหม ไปโรงพยาบาลที่เย่นจิงดู บางทีอาจจะแก้ปมในใจคุณได้”
ตอนนี้เซียวอี้เชียนเป็นเสมือนยาช่วยชีวิตของทั้งตระกูลเซียว นายหญิงใหญ่เซียวก็ร้อนรนเสียยิ่งกว่าเขาอีก ถ้าเซียวอี้เชียนยังไม่มีวิธีฟื้นคืน
สมรรถภาพความเป็นชายละก็ เงินลงทุนอีก7ล้าน ก็คงจะลอยหายไปกับตา
“จริงประธานเซียว ผมว่าซือเทียนฉีก็เป็นพวกทำทุกอย่างให้ได้มาซึ่งชื่อเสียง สามารถอยู่กับเย่เฉินได้ จะมีความสามารถอะไร”
เซียวฉางเฉียนก็พูดหน้าจ๋อยอยู่ข้างๆ ทำหน้าทำตาเสียยิ่งกว่านายหญิงใหญ่เซียว
พอสิ้นเสียงพวกเขา สีหน้าของเซียวอี้เชียนก็ยิ่งไม่ดี กัดฟันพูดว่า “หุบปาก ความสามารถของไอ้ลูกเต่าซือเทียนฉี ผมรู้ดี เขาไม่ยอมรักษาให้ผม จะไปเย่นจิงก็คงไร้ประโยชน์”
เซียวเวยเวยก็พูดอย่างร้อนรนว่า “ประธานเซียวคะ ที่เมืองจินหลิงจะมีหมอเทพอย่างซือเทียนฉีแค่คนเดียวหรือ? พวกเราลองไปคนอื่นดูไหม?”
เธอไม่ได้มีความรู้สึกกับเซียวอี้เชียน แต่ตนเองเพิ่งเสียค่าตอบแทนออกไปอย่างมาก แต่ยังไม่ได้อะไรกลับมาเลย จะให้เธอเบาใจได้อย่างไร?
เซียวฉางเฉียนก็เหมือนจะคิดอะไรออก แล้วรีบถามว่า “ประธานเซียว คืนวันนั้นคุณบอกว่า มีเพื่อที่เปิดบริษัทผลิตยาไม่ใช่หรือ? ลองไปถามดูไหมครับ?”
เซียวอี้เชียนก็มีสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที มัวแต่จ้องจะเอายาของซือเทียนฉี จนลืมเรื่องนี้ไปเลย
ในเมืองจินหลิงมีตระกูลเว่ย แต่ไหนแต่ไรมาก็ประกอบกิจการผลิตยารายใหญ่ของเจียงหนาน ชื่อเว่ยเหอถัง ทั้งประเทศก็พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง
……
เช้าวันต่อมา
ข่าวที่สองพ่อลูกตระกูลเกาหายตัวไป ก็ได้แพร่กระจายไปทั่วเมือง
แต่เซียวชูหรันและหม่าหลันก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะว่าเย่เฉินบอกแล้ว ว่าสองคนนั้นกลัวความผิดจนหนีไปแล้ว
ในเมื่อกลัวความผิดจนหนีไป ก็ต้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
เซียวอี้เชียนติดต่อกับคุณชายใหญ่ตระกูลเว่ยล่วงหน้า พอตอนกลางคืน ก็พาเซียวเวยเวยไปยังห้องอาหารส่วนตัวแห่งหนึ่งในเมืองจินหลิง แล้วรอคอยฝั่งตรงข้ามมาถึงอย่างร้อนรน
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...