บทที่ 294
วันนี้เซียวเวยเวยแต่งตัวมาสวยมาก สวมชุดกระโปรงยาวรัดรูปสีดำ ราคาแสนกว่า ไม่เพียงเผยเรือนร่างที่อ่อนช้อยของตนเองออกมา
ยังจงใจเผยร่องอกของตนเองออกมาด้วย ใบหน้าก็แต่งจัดเต็ม
ถึงแม้เธอจะสวยสู้เซียวชูหรัน และซ่งหวั่นถิงไม่ได้ แต่พอตั้งใจแต่งตัวไปแล้ว แล้วยังสวมเสื้อผ้าที่แหวกนั่นนี่ ก็สามารถทำให้ผู้ชายจับตามองได้เหมือนกัน
ได้ยินว่าจะมาพบคุณชายใหญ่ของตระกูลเว่ย ในใจเธอเองก็ตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน
ตระกูลเว่ยอยู่ในเมืองจินหลิง ก็นับว่าเป็นระดับต้นๆ แต่กำลังนั้นมีมากกว่าตระกูลเซียวมากนัก
ตอนนี้ตระกูลเซียวตกต่ำ เซียวเวยเวยก็หวังว่าตนเองจะได้ทำความรู้จักคนรวยไว้เยอะๆ เผื่อมีโอกาส บางทีก็อาจจะช่วยตระกูลได้บ้าง
ทั้งสองคนรอในห้องส่วนตัวอยู่พักใหญ่ ประตูห้องก็ถูกคนเปิดออก
ก็มีชายวัยกลางคนสวมสูทเดินเข้ามา ชายคนนี้เซตผมปาดไปข้างหลัง สายตาน่าทุเรศ ข้อมือก็ใส่นาฬิกายี่ห้อPatek Philippe
ด้านหลังเขา ก็มีชายเดินถือกระเป๋าตามมา อายุน่าจะอ่อนกว่าเขาประมาณ1-2ปี ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้ช่วย
เซียวอี้เชียนลุกขึ้น แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ไอ้หยา น้องเว่ย เชิญนั่งๆ”
ชายวัยหลางคนก็ยิ้มให้กับเซียวอี้เชียน แล้วพูดว่า “ประธานเซียว คุณเป็นคนที่งานยุ่งมากเลยนะ ปกติมาที่เมืองจินหลิง ก็ทำงานทั้งวัน ทำไมถึงได้มีเวลานัดผมได้ละเนี่ย ทำให้น้องคนนี้ตกใจไม่น้อยเลย”
พูดไป เขาก็มองเซียวเวยเวยที่นั่งข้างๆ เซียวอี้เชียน สายตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ดังนั้น เขาก็ยิ้มให้กับเซียวอี้เชียน แล้วพูดว่า “เอ่อประธานเซียว สาวสวยคนนี้คือใครกัน? ไม่แนะนำให้น้องรู้จักหน่อยหรือครับ”
เซียวอี้เชียนก็ดึงเซียวเวยเวยเข้ามา แล้วยิ้มพูดว่า “นี่ น้องเว่ย ผมจะแนะนำให้รู้จัก คนนี้ก็คือหลานสาวของบ้านผม เซียวเวยเวย”
“ที่แท้ก็เป็นหลานสาวของประธานเซียว ไม่น่าล่ะ ถึงได้สวยขนาดนี้”
นิ่งๆ ว่า “เว่ยเลี่ยง บอกหลายครั้งนี้ มึงเป็นแค่ลูกโสเภณี โสเภณีเลี้ยงมา ไม่มีสิทธิ์มาเรียกกูว่าพี่ใหญ่ ไสหัวออกไป”
เว่ยเลี่ยงถูกตบหน้าออกไป แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร ราวกับเคยชินไปเสียแล้ว ก้มหน้าอย่างต่ำต้อย พูดว่า “ผมทราบแล้วครับ พี่ใหญ่”
พูดจบ ก็รีบออกจากห้องรับรองส่วนตัวไป
“เสียอารมณ์จริงๆ ให้ตายเถอะ!”
เว่ยฉางหมิงบ่นด่าออกมาหลายคำ เซียวอี้เชียนก็ถามอย่างสงสัยว่า “น้องเว่ย นี่ก็คือน้องชายไร้ประโยชน์ของคุณใช่ไหม?”
เว่ยฉางหมิงก็ตอบนิ่งๆ “พวกนอกคอก ไม่นับว่าเป็นน้องชายผม!”
พูดจบ เขาก็มองเซียวเวยเวยอย่างหื่นกาม ยิ้มถามว่า “คุณเวยเวยสวยขนาดนี้ ไม่ทราบว่ามีแฟนหรือยังครับ?”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...