ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 296
บทที่ 296
ใบหน้าที่เดิมทีเต็มไปด้วยความดีใจของเซียวอี้เชียน ก็เปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมในทันใด
หวนคืนพลังความเป็นชาย หวนคืนอารมณ์ความเป็นเพศผู้นับว่าสำคัญมาก แต่ชีวิตสำคัญกว่า！
ไม่อาจจะเพื่อแค่เที่ยวผู้หญิง แล้วเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง?
เว่ยฉางหมิงก็มองการตอบสนองของเขาออก แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ประธานเซียว คุณ........มีอะไรที่พูดยากหรือเปล่าครับ?”
เซียวอี้เชียนก็เผยสีหน้าทำใจยาก แล้วพูดว่า “น้องเว่ย ผมบอกตรงๆ เลยนะ ตอนนี้พี่ กลายเป็นเหมือนขันทีคนหนึ่ง ทำเรื่องในมุ้งอย่างว่าไม่ได้แล้ว ไปหาหมอ หมอก็บอกว่าช่วยไม่ได้ คุณต้องช่วยผมด้วยนะ！”
พูดไปดังนั้น เขาก็รีบถามว่า “ยาที่พ่อคุณใช้นั้น ถ้ากินไปครั้งสองครั้ง ฤทธิ์ความเป็นพิษมันจะสูงไหม? ลองเอามาให้ผมลองหน่อยได้ไหม?”
เว่ยฉางหมิงก็รีบตอบ “พี่ชาย พี่อย่าลองยานั่นเลย ถ้าเจ็บตัวขึ้นมา มันจะไม่คุ้มกันนะพี่！”
พูดไปดังนั้น เขาก็เสริมอีกว่า “เอ่อ ตระกูลเว่ยเรา กำลังวิจัยยาตัวนี้อยู่ หวังว่าจะสามารถปรับเปลี่ยนให้มันดีขึ้น ทำให้มันสามารถช่วย
เสริมสมรรถภาพทางเพศของผู้ชายได้ แล้วยังไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายด้วย ถ้าทำสำเร็จ เรื่องในมุ้ง ก็คงจะมีผลดีมาก”
“อย่างนั้นหรือ？！” เซียวอี้เชียนพูดอย่างดีใจว่า “เช่นนั้นก็ดีมากเลย！ แล้วจะทำสำเร็จตอนไหน?”
เว่ยฉางหมิงตอบ “แต่ว่า ยานี้ยังขาดตัวยาอีกหนึ่งตัว ถ้าอยากทำให้สำเร็จ คงต้องรอเปิดงานมหกรรมแพทย์แผนจีนเปิดขึ้นในอีก
สองวันข้างหน้า ถึงจะสามารถซื้อตัวยานนั้นในงานได้”
เว่ยฉางหมิงได้ยินดังนั้น ก็ตื่นเต้นสุดขีด
สายตาแรกที่มองเซียวเวยเวย ก็หวังอย่างมากว่าอยากมีอะไรกับสาวสวยคนนี้
แต่พอได้ยินว่าเป็นหลานของเซียวอี้เชียน เขาก็ผิดหวังอย่างมาก
แต่ไม่คิดว่า เธอเป็นคนรักของเซียวอี้เชียนนั่นเอง และเซียวอี้เชียนก็ยอมเอาเธอมายื่นให้ถึงมือ เพื่อที่จะอยากได้ยา
นี่มันได้มาโดยไม่ต้องเสียแรงอะไรเลย！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...