ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2960

เย่เฉินคิดไม่ถึงจริงๆ ความกล้าที่นายหญิงใหญ่เซียวกล้าวิ่งมาอวดเก่งใส่ตัวเขา นั่นก็คือเซียวเวยเวย

เธอจะต้องยังไม่รู้แน่ๆ เซียวเวยเวยสามารถเปลี่ยนจากสาวโมเดลลิ่งที่ยอมให้ผู้คนรังแก กลายมาเป็นผู้จัดการบริษัทโมเดลลิ่งซ่างเหม่ยได้ ล้วนเป็นเพราะตัวเขาเห็นว่าเธอน่าสงสาร เลยให้โอกาสกับเธอสักครั้งก็เท่านั้น

ฟังมาถึงนี่ เขามองนายหญิงใหญ่เซียว เหมือนกับว่ากำลังมองดูลิงโง่ พูดอย่างล้อเลียนว่า “นายหญิงใหญ่ สิ่งที่คุณพ่ายแพ้มากที่สุดในชีวิตนี้ก็คือสายตาสั้น หากว่าคุณสามารถมองปัญหาได้ลึกอีกสักหน่อย ตระกูลเซียวก็คงไม่ต้องตกอับมาจนถึงจุดนี้”

ตามมาด้วย เขาพูดอีกว่า “ถ้าหากว่าคุณยังอยากจะอยู่ Tomson Riviera งั้นก็จำไว้ว่าต่อไปก็อย่ามายุ่งเกี่ยวกับบ้านพวกเราอีก แต่ถ้าหากคุณทำไม่ได้ งั้นต่อไปคุณอาจจะไม่มีโอกาสอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วละ”

พูดพวกนี้จบ เย่เฉินก็เตรียมจะปิดประตู แต่ไม่คิดเลยว่า นายหญิงใหญ่เซียวได้ยินคำพูดนี้ ก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบเดินเข้ามา ขวางไว้ที่ประตู ด่าออกมาว่า “เย่เฉิน！แกกล้ามาสั่งสอนฉัน แกถือเป็นตัวอะไร?！ถ้าไม่ใช่เพราะตาแก่นั่นของฉันพาแกกลับมาจากไซต์งานก่อสร้าง ตอนนี้ก็ไม่รู้แกจะไปขอข้าวกินที่ไหนอยู่ แล้วยังกล้าพูดว่าฉันสายตาสั้น?! แกคิดว่าธุรกิจเมื่อก่อนของตระกูลเซียวของฉันนั้นลมพัดมาหรือไง?”

เย่เฉินส่ายหัว พูดว่า “ธุรกิจตระกูลเซียวของพวกคุณลมพัดมาหรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ตอนนี้ได้ถูกคุณทำลายทิ้งหมดแล้ว บริษัทเซียวซื่อน่าจะโดนล้มละลายไปนานแล้วใช่มั้ย? ถ้าหากว่าผมเดาไม่ผิด ตอนนี้ทางธนาคารฝั่งนั้นคุณก็น่าจะยังติดหนี้อยู่นะ ไม่อย่างนั้นคฤหาสน์เก่าของคุณก็คบจะไม่ถูกธนาคารยึด ตอนนี้นอกจากที่ว่าคุณสามารถพักอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ของอู๋ตงไห่ชั่วคราวแล้ว คุณยังมีอะไรอีก? ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้เซียวเวยเวยสามารถหาเงินได้เยอะหน่อย ตอนนี้คุณก็น่าจะยังดึงถุงพลาสติกอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่เลยมั้งครับ?”

นายหญิงใหญ่เซียวไม่คิดเลยว่า ทุกคำพูดของเย่เฉินจะแทงใจขนาดนี้ ตระกูลเซียวล้มละลาย เป็นเรื่องที่ก้นลึกหัวใจของเธอไม่สามารถรับได้อย่างมากที่สุด ส่วนถูกกดดันให้ไปทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ก็เป็นเรื่องที่ก้นลึกหัวใจของเธอรู้สึกอับอายมากที่สุด

เธอที่ลนลาน พูดว่า “เย่เฉิน! แกอย่าได้ใจเร็วไป! อีกไม่นานแกก็จะล้มเหลวเอง! ถึงตอนนั้นฉันจะรอหัวเราะพวกแกทั้งบ้าน!”

“โอ๊ย! แกคิดว่ายัยแก่อย่างฉันเป็นคนถูกขู่โตมาหรือไง? แม้แต่คุกฉันยังเคยเข้าเลย ยังจะกลัวแก?!” นายหญิงใหญ่เซียวเห็นว่าเย่เฉินเหมือนว่าจะอ่อนไหวกับการที่ตัวเองพูดถึงเซียวชูหรันมาก จึงได้คิดว่าจับจุดอ่อนของเขาไว้ได้แล้ว ดังนั้น ความเย่อหยิ่งของเธอก็ยิ่งมากขึ้น

ตอนที่เธอเตรียมจะหาเรื่องพูดเซียวชูหรัน เสียดสีเย่เฉินดีๆสักหน่อย จู่ๆก็ได้ยินมีคนตะโกนเสียงดังมาว่า “คุณย่า! ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?!”

คนที่พูด กลับเป็นเซียวเวยเวย!