วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ เดิมทีเซียวเวยเวยไม่ต้องไปทำงานที่บริษัท แต่เนื่องจากผู้เรียนในคอร์สค่อนข้างเยอะ ดังนั้นเธอจึงต้องไปเฝ้าดูผู้เรียนวิชาเฉพาะเป็นพิเศษ
เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเย่เฉิน หลังจากที่เลิกงาน เธอก็ตรงไปที่ช็อปแอร์เมส ใช้เงินไปทั้งหมดแปดพันกว่า เพื่อซื้อเข็มขัดแอร์เมสเป็นของขวัญวันเกิดให้เย่เฉิน
เซียวเวยเวยรู้ดี จากกำลังทรัพย์ของเย่เฉินแล้ว เข็มขัดแอร์เมสแค่เส้นเดียวไม่ได้ถือว่ามากมายในสายตาของเขา
แต่สำหรับเซียวเวยเวย มันเป็นหนึ่งในสิ่งหรูหราที่เธอสามารถเอื้อมถึงได้มากที่สุดแล้ว
เพราะถึงอย่างไร ตอนนี้เธอต้องหาเงินคนเดียว เพื่อเลี้ยงอีกสี่คนที่เหลือ. อีกอย่างพ่อกับพี่ชายยังจำเป็นต้องใช้ค่ารักษาพยาบาลอีกไม่น้อย. ดังนั้นตัวเธอจึงประหยัดกินประหยัดใช้มาตลอด กว่าจะเก็บเงินแปดพันนี้มาได้
หลังจากที่เธอให้พนักงานในร้านห่อเข็มขัดให้เสร็จ ในระหว่างทางกลับเธอก็เอาแต่ครุ่นคิด ว่าควรส่งของขวัญไปให้เย่เฉินอย่างไรดี
หลังจากขบคิดอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจว่าจะวางของขวัญไว้ตรงกล่องรับจดหมายหน้าประตูบ้านของเย่เฉิน แล้วค่อยส่งข้อความไปบอกให้เขาออกมาหยิบ
เธอคิดว่า แบบนี้ถึงจะเหมาะสม และไม่ถูกคนอื่นจับได้ โดยเฉพาะพี่สาวอย่างเซียวชูหรัน
อีกอย่าง ถ้าเกิดเย่เฉินไม่อยากได้ของวัญขึ้นมาล่ะก็ จะได้ไม่ถูกปฏิเสธต่อหน้า อย่างน้อยก็ยังพอเหลือทางไปให้เธอบ้าง
แต่ว่า ในตอนที่เธอกำลังจะเดินไปถึงประตูบ้านของเย่เฉิน ก็ได้ยินเสียงฟึดฟัดของคุณย่าจากที่ไกลๆ เมื่อลองฟังดูดีๆ. ก็พบว่าคุณย่ากำลังมีปากเสียงกับเย่เฉินตรงหน้าประตู!
นายหญิงใหญ่เซียวเลิกคิ้วขึ้น “ว่าไงนะ?! ให้ฉันขอโทษเขางั้นเหรอ? คนที่วันๆเอาแต่โกหกหลอกลวง สมควรที่จะได้รับคำขอโทษจากฉันเหรอ?! เฮอะ! ฉันจะบอกอะไรแกให้นะเวยเวย แกโดนภาพพจน์ผู้มีอิทธิพลจอมปลอมของเขาหลอกเข้าให้แล้วล่ะ! แกดูสิขนาดวันนี้เป็นวันเกิดของเขา ยังไม่มีใครเอาของขวัญมาให้เลยสักคนเดียว นี่มันหมายความว่าอะไรน่ะเหรอ? ก็หมายความว่าเขาหมดท่าแล้วน่ะสิ! ไม่แน่หลังจากนี้อาจจะถูกคิดบัญชีย้อนหลังก็ได้!”
เซียวเวยเวยรู้ดีว่า อำนาจเส้นสายของเย่เฉินในเมืองจินหลิงแข็งแกร่งขนาดไหน จะถังแตกง่ายๆได้ยังไง?
ถ้าเย่เฉินกำลังจะถังแตกจริงๆ แบบนั้นเจ้าของบริษัทโมเดลลิ่งซ่างเหม่ยคนก่อนอย่างหลิวจงฮุย ก็คงตามตัวเธอ เพื่อยึดบริษัทคืนกลับไปตั้งแต่แรกแล้ว
ดังนั้น ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอื่นเลย ตราบใดที่หลิวจงฮุยยังไม่มาตามตัวเธอ ฉะนั้นก็แปลว่าเย่เฉินไม่มีทางถังแตกแน่นอน
ความเป็นไปได้อย่างเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้ ก็คือย่าของเธอกำลังสร้างความวุ่นวายต่างหากล่ะ!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...