ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 299
บทที่ 299
เย่เฉินก็ถามอย่างสงสัยว่า “โทรหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ?”
ซ่งหวั่นถิงก็หัวเราะเบาๆ พูดว่า “คืออย่างนี้นะคะ ตระกูลซ่งของพวกเราไปลงทุนคลับเฮาส์ที่เขตจินไค เลยอยากจะให้บัตรสมาชิกระดับสูงแก่คุณ ตอนนี้ฉันอยู่ข้างล่างบ้านคุณ”
เย่เฉินก็พูดนิ่งๆ ว่า “คุณขึ้นมาเลยครับ ผมกำลังอยู่ในบ้านพอดี”
ซ่งหวั่นถิงรับพูดว่า “เช่นนั้นก็ดีเลยค่ะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเลย”
เย่เฉินตอบรับ แล้วก็วางโทรศัพท์
หลังจากนั้นไม่กี่นาที ซ่งหวั่นถิงก็มากดกระดิ่งบ้าน
เย่เฉินเปิดประตู ก็ตาเป็นประกาย
วันนี้ซ่งหวั่นถิงสวมชุดราตรีสีดำยาว รัดรูปเข้าทรงสวยงาม เผยให้เห็นถึงเอวบั้นท้ายอันอ่อนช้อยโค้งสวยของเธอออกมา ภายใจ้กระโปรงที่ด้านหน้าสั้น ด้านหลังยาว ก็เป็นขาที่ยาวเรียวขาวสวย ดั่งหยก
บวกกับใบหน้าที่ชูเชิดความเป็นผู้ดีของเธอ แล้วก็กิริยาท่าทางความเป็นผู้ดีที่บ่มเพาะมานาน ก็สวยงามราวกับความสว่างไสวในราตรีที่มืดมิด
เธอแต่งตัวเช่นนี้ ก็แซ่บไม่ใช่น้อย เย่เฉินอดที่จะมองไม่ได้
“อาจารย์เย่คะ”
ซ่งหวั่นถิงโน้มตัวตนเองยอมแต่งตัวจัดๆ เพื่อมาหาที่นี่ เห็นเย่เฉินมีสายตาเป็นประกาย ในใจก็พอใจไม่น้อย
เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ “เชิญเข้ามาก่อนครับ”
ซ่งหวั่นถิงตอบรับ แล้วก็ค่อยๆ เดินตามเย่เฉินเข้าไป
ถ้าอยากจะเป็นสมาชิกVIPระดับสูง จะต้องเป็นผู้นำตระกูลที่มีเงินลงทุนในระดับหมื่นล้าน ไม่เช่นนั้นไม่มีทางได้รับมัน
ดังนั้น สำหรับภายนอกแล้ว VIPระดับสูง ก็นับว่าสูงสุดแล้ว
เย่เฉินก็ไม่ค่อยสนใจของพวกนี้ แต่ว่าเขาก็ไม่หักหน้าซ่งหวั่นถิง เพราะว่าเธอก็ทำบัตรสมาชิกระดับนี้ให้เลย ถ้าตนเองปฏิเสธไป ก็จะดูไม่เหมาะ
ดังนั้นเขาก็เลยรับมันมา แล้วก็ยิ้มพูดขอบคุณ แล้วก็เอาใส่กระเป๋าไป
ในตอนนี้ ซ่งหวั่นถิงก็มองเย่เฉิน แล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถามอย่างเกรงใจว่า “อาจารย์เย่คะ นอกจากนี้แล้ว หวั่นถิงก็มีเรื่องอยาก
จะขอร้อง ไม่ทราบว่าอาจารย์เย่จะช่วยเหลือได้หรือไม่”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...