แต่ว่า ในใจของเซียวชูหรันรู้ดีมาก ด้วยความแข็งแกร่งและความสามารถของตัวเองในตอนนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะร่วมลงทุนในโครงการที่มีการลงทุนรวมหลายหมื่นล้านกับซ่งซื่อกรุ๊ปได้ในทีเดียว
ความแข็งแกร่งโดยรวมของบริษัทเธอในตอนนี้ ยังห่างไกลจากขนาดของบริษัทออกแบบขนาดใหญ่ ประกอบกับว่าตอนนี้เธอยังมีโครงการของตี้เหากรุ๊ปอยู่ในมือ ดังนั้นกำลังที่สามารถแบ่งออกมาได้จึงมีจำกัดมากยิ่งขึ้น
โครงการนับหมื่นล้านที่ซ่งหวั่นถิงนำออกมานี้ เซียวชูหรันคาดการณ์ว่าตัวเองอย่างมากที่สุดก็สามารถกินได้หนึ่งในห้า
แต่ว่า แม้แต่หนึ่งในห้า ก็เป็นกำไรส่วนหนึ่งที่ใหญ่เป็นอย่างมาก
เพียงแค่ค่าออกแบบ ก็มีเกือบสี่สิบล้านกว่า
ตอนที่เซียวชูหรันตื่นเต้นเพราะเรื่องนี้อย่างไม่มีสิ้นสุด ซ่งหวั่นถิงที่อยู่ตรงข้ามกับเธอคิดในใจ กลับจะพูดถึงหัวข้อบนตัวของเย่เฉินอย่างไร และไม่ทำให้เซียวชูหรันมีความสงสัยอะไร ถามคำถามเหล่านั้นที่ตัวเองอยากจะถาม
ดังนั้น เธอก็ถามเซียวชูหรันว่า: “นายหญิงเย่ คุณว่าโครงการเหล่านี้ของซ่งซื่อกรุ๊ป บริษัทของคุณสามารถร่วมลงทุนได้หรือเปล่าคะ?”
เซียวชูหรันพูดอย่างจริงจังว่า: “คุณซ่ง โครงการเหล่านี้บริษัทของพวกเราสามารถที่จะทำได้ เพียงแต่ว่าฉันไม่ค่อยแน่ใจ โครงการเหล่านี้ของคุณจะเริ่มพร้อมกันหรือเปล่า?”
ซ่งหวั่นถิงอธิบายว่า: “โดยทั่วไปแล้วโครงการเหล่านี้ก็ได้รับการจัดเตรียมการเปิดตัวทีละโครงการ แต่ว่าโครงการมากมายขนาดนี้ เวลากำหนดเฉพาะของการทำงานที่แท้จริงของแต่ละโครงการ ระยะเวลาน่าจะขยายครึ่งปีถึงกับหนึ่งปี แบบนี้ก็สะดวกที่นายหญิงเย่จะจัดการเวลาและกำลังอย่างสมเหตุสมผล ไม่อย่างนั้นถ้าหากโครงการทั้งหมดเหล่านี้เปิดตัวในช่วงเวลาที่ใกล้ชิดกันมาก ฉันกลัวว่าคุณจะยุ่งมาก”
ดังนั้น เธอก็ถามอย่างทำอะไรไม่ถูก: “คุณซ่ง ของขวัญชิ้นนี้ของคุณมากเกินไป ฉัน……ฉันละอายใจจริงๆ……”
ซ่งหวั่นถิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “นายหญิงเย่คุณอย่าได้เกรงใจฉันขนาดนี้ อาจารย์เย่เคยช่วยตระกูลพวกเรามาหลายครั้ง ถึงกับยังเคยช่วยชีวิตของฉัน ฉันและคุณปู่ติดค้างหนี้น้ำใจเขามากมาย ดังนั้นโครงการเหล่านี้ตราบใดที่นายหญิงเย่รู้สึกไม่มีปัญหา ฉันก็สามารถที่จะส่งมอบให้คุณทำได้”
เซียวชูหรันถามด้วยความประหลาดใจ: “คุณซ่ง คุณบอกว่าสามีของฉันเคยช่วยชีวิตของคุณเหรอคะ? ทำไมฉันไม่ได้ยินเขาพูดมาก่อน”
ซ่งหวั่นถิงอธิบายว่า: “คือแบบนี้ค่ะ ตอนนั้นฉันเชื่อฟังพูดของมิจฉาชีพที่มาจากฮ่องกง ไม่ระวังทำให้ฮวงจุ้ยของบ้านตัวเองกลายเป็นค่ายล็อกมังกร เกือบจะประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ โชคดีที่คำแนะนำของอาจารย์เย่ถึงได้พลิกเหตุร้ายให้กลายเป็นความปลอดภัย……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...