ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3019

ในโลกใบนี้ ไม่ใช่ทุกประเทศหรือว่าทุกภูมิภาค ก็จะเจริญรุ่งเรืองเหมือนกับหัวเซี่ย ในหลายพื้นที่ก็มีความวุ่นวายอันเกิดจากภัยสงคราม ดังนั้นทหารรับจ้างจึงเบ่งบานทุกที่ในสถานที่แบบนี้

ทหารรับจ้างส่วนใหญ่เป็นพวกเดนตาย พวกเขาไม่มีความรู้สึกยุติธรรม เพียงแค่ให้บริการเงิน ใครให้เงินก็ทุ่มกำลังเพื่อใคร ยังมีทหารรับจ้างอีกส่วนหนึ่งก็อาศัยบางประเทศเพื่อความอยู่รอด ตัวอย่างเช่นแบล็ควอเตอร์ของสหรัฐอเมริกา พวกเขาฝึกทหารรับจ้างจำนวนมาก ตั้งใจบริการเพื่อรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ปฏิบัติการทางทหารเกือบทั้งหมดของสหรัฐอเมริกาในตะวันออกกลาง แทบจะแยกออกจากการมีส่วนร่วมของทหารรับจ้างแบล็ควอเตอร์ไม่ได้ และสิ่งที่รัฐบาลไม่สะดวกที่จะออกหน้าออกตาไปทำ ก็มีพวกเขามาช่วยจัดการให้

และสำนักว่านหลงแห่งนี้ ก็ตกเป็นอย่างแรก

หลังจากที่ฮามิดฟังการแนะนำของสำนักว่านหลงจบก็ปวดหัวอย่างฉับพลัน และอ้าปากถามว่า: “การจ้างทหารรับจ้างหนึ่งหมื่นนายของสำนักว่านหลง เสียค่าใช้อย่างน้อยหลายร้อยดอลลาร์ต่อวันนะ?”

รองผู้บัญชาการรีบพูดว่า: “จอมพลครับ ราคาของสำนักว่านหลงนั้นสูงมาก ต่อให้เป็นทหารรับจ้างทั่วไปที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพวกเขา ราคาหนึ่งวันก็หนึ่งถึงสองพันดอลลาร์สหรัฐ ราคาเจ้าหน้าที่สูงขึ้นไป หนึ่งวันก็เกินหนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐ ใครก็ตามที่ออกมา ค่าใช้จ่ายหนึ่งวันก็หลายแสนดอลลาร์สหรัฐ……”

ฮามิดถามด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง: “จริงเหรอ? ทำไมถึงได้แพงขนาดนี้?!”

รองผู้บัญชาการอธิบายว่า: “สาเหตุที่สำนักว่านหลงสามารถเติบโตขึ้นอย่างฉับพลันในช่วงไม่กี่ปีนี้ อาศัยประสิทธิภาพการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม ทหารรับจ้างของพวกเขาได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี โดยเฉพาะสมาชิกแกนหลัก แต่ละคนก็เป็นราชาทหารชั้นยอด ไม่ว่าจะความสามารถในการต่อสู้ของทหารเดี่ยว หรือว่าความสามารถการต่อสู้โดยรวม ก็ดีที่สุดในหมู่ทหารรับจ้าง แต่ปัญหาอย่างเดียวก็คือราคาสูง คนทั่วไปยังจ้างไม่ไหวจริง”

ฮามิดขมวดคิ้วพูดว่า: “คำนวณตามนี้ ทหารรับจ้างหนึ่งหมื่นคนนี้ ค่าใช้จ่ายหนึ่งวันก็เกินยี่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐเหรอ?!”

“ครับ”รองผู้บัญชาการเช็ดเหงื่อ และพูดอย่างวิตกกังวลว่า: “ผมยังได้รับข่าวมาว่า ครั้งนี้สำนักว่านหลงมีราชันสงครามมาคนหนึ่ง! ว่ากันว่าคนคนนี้อยู่ในสนามรบ สามารถที่จะหนึ่งคนต่อศัตรูหนึ่งร้อยคนได้!”

ฮามิดอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน และอ้าปากพูด: “ฉันก็แม่งไม่เข้าใจ กองกำลังรัฐบาลเอาเงินมาจากไหนกันแน่ ว่าจ้างทหารรับจ้างมากมายขนาดนี้?”

ทันใดนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากฮามิด เขาก็แปลกใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงเอ่ยปากถามว่า: “พี่ชาย ทำไมจู่ๆถึงได้โทรหาผมได้?”

ฮามิดพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: “ศิษย์น้องเย่ พี่ชายอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ซูโสว่เต้าคนนั้นเกิดตายอยู่ที่ฉัน นายก็อย่าได้โทษฉันนะ!”

ในใจของเย่เฉินกระตุกหนึ่งที และรีบถามไถ่ว่า: “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!”

ฮามิดถอนหายใจยาว: “กองกำลังรัฐบาลว่าจ้างกลุ่มทหารรับจ้างที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจากต่างประเทศ ภายในช่วงเวลาสั้นๆได้ทำลายกองทัพจำนวนมากที่ติดอาวุธมากมายกว่าของฉัน ตอนนี้มีกองทหารแปดพันกว่านายระยะห่างจากที่พี่นี้มีเพียงสามสิบกิโลเมตร ครั้งนี้พี่คงจะแบกรับไม่ไหวอย่างแน่นอน!”