ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3037

เดินผ่านลานบ้านไป มาถึงตรงหน้าประตู ซูอานสุ้นวิ่งไปก่อนไม่กี่ก้าว และเปิดประตูด้วยความเคารพ

ชายคนนั้นเหยียบรองเท้าบูตหนังยุทธวิธีแข็งตลอดทางผ่านมาทางเข้า ก็เห็นคุณท่านใหญ่ซูกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก

ท่านเฮ่อที่อยู่ข้างกายของคุณท่านใหญ่ซู เพียงแค่มองชายคนนี้แวบหนึ่ง ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ!

เขารู้สึกว่า รัศมีบนตัวของผู้ชายคนนี้ เป็นสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเห็นครั้งแรกในชีวิตอย่างแน่นอน!

บางทีแม้แต่นักบู๊สี่ดาว ก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!

ดังนั้น ในใจของเขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานว่า: “ไอ้หมอนี่ที่มาคืออะไรกันแน่?! อายุน้อยขนาดนี้ ทำไมถึงได้มีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้?!”

คุณท่านใหญ่ซูก็คาดไม่ถึงว่า ประมุขที่อีกฝ่ายพูดถึง กลับเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วถามว่า: “เพื่อนคนนี้ ไม่ทราบว่าทำไมถึงต้องการพบฉันเหรอ?”

ชายคนนั้นมองไปที่คุณท่านใหญ่ซู ยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยปากพูดว่า: “คุณปู่ซู คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอครับ?”

ซูเฉิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และคิดในใจว่า: “ไอ้หมอนี่หรือว่าจะศัตรูเหรอ?”

แต่ว่า มองอย่างไร เขาก็คิดไม่ออกว่าชายหนุ่มคนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง

ดังนั้น เขาเอ่ยปากพูดว่า: “ยกโทษให้ด้วยที่ข้าจำไม่ได้ จำไม่ได้จริงๆด้วย……”

ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน พ่อของผมกับลุงซูสนิทสนมกันมาก ตอนนั้นลุงซูเป็นผู้นำจัดตั้งพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ และพ่อของผมเป็นคนแรกที่ตอบรับ”

พูดถึงเรื่องนี้ เขาพูดด้วยสีหน้าท่าทางที่ค่อนข้างเศร้าสร้อย: “น่าเสียดาย ตอนนั้นเขาไม่ได้ฟังคำแนะนำของลุงซู ยืนกรานที่จะแข่งขันกับเย่ฉางอิงของตระกูลเย่ในตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้า ผลปรากฏเพราะว่าบุ่มบ่ามเกินไป ตกลงไปในกับดักที่เย่ฉางอิงจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี สูญเสียทรัพย์สินของครอบครัวไปทั้งหมด……”

“หลังจากนั้น เขาก็กระโดดลงจากชั้นบนของอาคารสำนักงานใหญ่ว่านหลงกรุ๊ป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาว่านหลงกรุ๊ปก็หายวับไปกับตา เจ็ดวันต่อมา แม่ของผมกินยานอนหลับทั้งขวดในวันที่เขาตายครบเจ็ดวันตามเขาไปด้วย ผมก็กลายเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่นั้นมา ถูกญาติคนหนึ่งพาไปที่ต่างประเทศ…….”

“ตอนนั้น งานศพของว่านเหลียนเฉิงโสว่เต้ายังเป็นเจ้าภาพ แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงว่าก็คือ ภรรยาของว่านเหลียนเฉิงอยู่ในวันที่เขาตายครบรอบเจ็ดวัน จะกินยาฆ่าตัวตาย”

“เวลานั้น โสว่เต้ารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ก็เคยบอกกับฉันว่า ต้องการจะรับเลี้ยงลูกชายคนเดียวของว่านเหลียนเฉิง ก็คือทลายทัพว่านตรงหน้าคนนี้……”

“น่าเสียดาย หลังจากนั้นทลายทัพว่าน ก็การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย และไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนี้ไปที่ไหน”

“แต่ใครจะคิดว่า ยี่สิบปีต่อมา เด็กคนนี้กลับมาหาฉันถึงที่ด้วยตัวเอง!”

“ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อฟังความหมายนั้นของท่านเฮ่อ หมอนี่ดูเหมือนจะมีภูหลังที่ใหญ่ ลูกน้องคนหนึ่งในนั้นของเขา ความแข็งแกร่งก็เหนือกว่าท่านเฮ่อ!”

“เป็นไปได้ว่า……เป็นไปได้ว่าทลายทัพว่านคนนี้ ตอนนี้มีชีวิตที่ดีมากเหรอ?”