คำพูดของว่านพั่วจวิน ทำให้ซูเฉิงเฟิงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก
หากบอกว่าเมื่อสักครู่เขาต้องการใช้ประโยชน์จากว่านพั่วจวินแล้ว งั้นตอนนี้เขารู้สึกชื่นชมว่านพั่วจวินจริง ๆ
เป็นเรื่องน่าชื่นชมอย่างยิ่งที่ชายหนุ่มอายุยังไม่ถึง 30 ปี สามารถพัฒนาและอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยกระสุนปืนได้จนยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ดังนั้นเขาจึงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาและกล่าวจากก้นบึ้งว่า “พั่วจวิน! ชั่วชีวิตของผมยังไม่เคยชื่นชมใคร เย่ฉางอิงแห่งตระกูลเย่เป็นคนแรก คุณคือคนที่สอง มา! ผมขอดื่มคารวะให้คุณ!”
เมื่อว่านพั่วจวินได้ยินชื่อเย่ฉางอิง การแสดงออกของเขาเย็นชาเล็กน้อย จากนั้นเขามองไปที่ซูเฉิงเฟิงและถามอย่างจริงจัง “คุณปู่ซู เย่ฉางอิงแข็งแกร่งเหมือนกับตำนานเล่าขานจริงหรือ?”
ซูเฉิงเฟิงพยักหน้าและกล่าวอย่างจริงใจว่า “ถึงแม้ว่าผมกับตระกูลเย่จะมีความแค้น แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าเย่ฉางอิงแข็งแกร่งมากจริง ๆ นึกย้อนกลับไปตอนที่เขากุมอำนาจสำคัญ ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าไหร่ที่กัดฟัน และอุทานอยู่ในใจว่ามีหากคิดจะมีลูกต้องเหมือนอย่างเย่ฉางอิง รวมทั้งผมด้วย...”
การแสดงออกของว่านพั่วจวินเคร่งขรึมขึ้น และถามอย่างจริงจังว่า “คุณปู่ซู ผมอยากรู้ว่าเย่ฉางอิงแข็งแกร่งอย่างไร?”
ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจและกล่าวว่า “โอ้......เย่ฉางอิง ดูเหมือนจะเป็นนักวิชาการ สง่างามและมีสไตล์ แต่เขาไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ แต่ไม่สามารถพูดได้ว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ แต่เมื่อเทียบกับนักศิลปะการต่อสู้แล้ว มันก็ใกล้เคียงกัน”
ว่านพั่วจวินถามอีกครั้งว่า “แล้วทำไมทุกคนถึงคิดว่าเขาแข็งแกร่ง?”
“นอกจากนี้ ตอนนั้นมีผู้หญิงที่ชอบเย่ฉางอิงมากมายนับไม่ถ้วน และมีผู้หญิงหลายคนมาหาถึงที่ แต่เย่ฉางอิงสามารถปฏิเสธสิ่งล่อใจทั้งหมดได้ ซึ่งในชีวิตจริงแล้ว ผู้ชายที่สามารถทำเช่นนี้ได้ ผมเคยเห็นแค่เขาคนเดียวเท่านั้น!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจ “โดยรวมแล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ผมชื่นชมมากที่สุดในชีวิต!”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ ว่านพั่วจวินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและถามว่า “เย่ฉางอิงเก่งขนาดนี้ แล้วทำไมเขาถึงตาย? ใครเป็นคนฆ่าเขา? มีข่าวลือจากภายนอกว่าตระกูลซูฆ่าเขา ไม่ทราบว่าเป็นความจริงหรือไม่?”
ซูเฉิงเฟิงแสยะยิ้มและกล่าวว่า “ผมจะเล่าให้คุณฟัง ตอนที่เย่ฉางอิงเจริญรุ่งเรืองที่สุด ตระกูลซูอาศัยรวบรวมพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ ถึงจะสามารถต่อต้านได้อย่างทุลักทุเล กล่าวตามตรง ความจริงแล้วพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ไม่ใช่องค์กรที่ริเริ่มโจมตี แต่ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกันเท่านั้น ถ้าพวกเรามีความสามารถที่จะสามารถฆ่าเขาได้ พวกเราคงจะไม่ถูกเขาเล่นงานจนตกอยู่ในสภาพอึดอัดเช่นนั้น และสุดท้ายพวกเราทำได้เพียงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...