“ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เย่ฉางอิงจะตาย เขาได้ออกจากแวดวงธุรกิจไปแล้ว ถ้าพวกเราฆ่าเขาตอนนั้นมันจะมีประโยชน์อะไร? ทุกคนล้วนเป็นนักธุรกิจ แล้วใครจะทำธุรกิจที่ไม่มีผลตอบแทนล่ะ?”
ว่านพั่วจวินพยักหน้าด้วยท่าทางที่เคร่งขรึมแล้วถามว่า “แล้วใครเป็นคนฆ่าเขา?”
ซูเฉิงเฟิงส่ายศีรษะ “ผมก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน ช่วงหลายปีที่ผ่านมามีข่าวมากมาย แต่ไม่มีใครมีหลักฐานที่แน่ชัด และเมื่อเวลาผ่านไปนาน ก็ไม่มีใครไปหาต้นสายปลายเหตุอีกต่อไป”
ว่านพั่วจวินยิ้มเยาะเย้ยและกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าความสามารถในการวางแผนกลยุทธ์ได้อย่างแท้จริง และสามารถเอาชนะใจคนได้มากมาย เท่านั้นมันยังไม่เพียงพอ! หากต้องการตั้งหลักปักฐานในโลกใบนี้ ต้องมีสมองที่ชาญฉลาด และกำปั้นที่แข็งแกร่ง! ถ้าตอนนั้นเย่ฉางอิงมีความแข็งแกร่งเท่ากับหนึ่งในสิบหรือหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของสำนักว่านหลง เขาจะไม่ถูกฆ่าตายตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นนี้!”
ซูเฉิงเฟิงตกตะลึงครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที และกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างรวดเร็วว่า “พั่วจวิน คุณพูดถูก! ทุกวันนี้การใช้สมองเพียงอย่างเดียวไม่มีความหมาย ต้องเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ถึงจะเป็นใหญ่ได้!”
หลังจากนั้น เขาก็กล่าวอย่างประจบสอพลอว่า “ผมคิดว่า คุณถึงจะเป็นคนที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ ต่อไปอนาคตของคุณกับสำนักว่านหลงนั้นไร้ขอบเขตแน่นอน! มา! ผมขอดื่มคารวะให้คุณ!”
ว่านพั่วจวินยิ้ม ยกแก้วเหล้าขึ้น แล้วกล่าวกับซูเฉิงเฟิงว่า “เมื่อสำนักว่านหลงได้รับชัยชนะทั้งหมดในซีเรียแล้ว ผมจะย้ายหลุมฝังศพของพ่อแม่ไปที่ภูเขาว่านหลิงซาน สำนักว่านหลงจะสร้างฐานทัพในซีเรียและครอบคลุมตะวันออกกลางทั้งหมด! น่าจะใช้เวลาประมาณสามถึงห้าปี เมื่อถึงตอนนั้น ผมจะเป็นราชันแห่งทหารรับจ้าง!”
ราชันแห่งทหารรับจ้างคือเป้าหมายหลักอันดับสองของว่านพั่วจวิน
และเป้าหมายอย่างแรกคือเรื่องล้างแค้นให้พ่อแม่
ตอนนี้เขาคิดว่าตนเองอยู่ไม่ไกลจากสองเป้าหมายนี้
ตอนนี้สถานการณ์สงครามในซีเรียนั้นค่อนข้างดี และชัยชนะครั้งสุดท้ายจะต้องได้รับก่อนเทศกาลเช็งเม้งแน่นอน
เส้นทางที่หลูจ้านจุนเลือกเดินนั้นเป็นทางที่ลับมาก หุบเขาเกือบทั้งหมดนั้นเป็นทางลาดชัน ซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้จากที่ราบสูงที่ฐานทัพของฮามิดตั้งอยู่
บวกกับเสียงกระสุนปืนใหญ่ที่ดังสนั่น ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่คนของฮามิดจะสังเกตเห็นว่าทหารหนึ่งกองทัพเดินออกจากด้านหน้าของสนามรบ
ถนนบนภูเขาขรุขระ และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนของฮามิดค้นพบ พวกเขายังได้ออกแบบเส้นทางโค้งเป็นพิเศษ ดังนั้นถึงแม้จะเดินเร็ว แต่ก็ใช้เวลานานมากเพราะเป็นวงเวียนยาว
อย่างไรก็ตาม หลูจ้านจุนวางแผนทุกอย่างละเอียดรอบคอบ เขาคิดว่าจะสามารถปิดบังซ่อนเร้นได้ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือตอนที่เขานำกองทัพทหารแยกตัวออกมา โดรนของฮามิดบนท้องฟ้าได้จับการเคลื่อนไหวของกองทัพทหารของเขาแล้ว
และตอนนี้ ฮามิดได้วางกับดักมรณะ เพื่อรอให้พวกเขาติดกับดัก!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...