สิบนาทีต่อมา กระสุนปืนใหญ่ที่โจมตีตำแหน่งฐานทัพของฮามิดหยุดตามกำหนด
ที่สนามรบด้านหน้า มีทหารสามพันคนถือเครื่องยิงจรวด RPG นับร้อย พุ่งเข้าไปที่ตำแหน่งฐานทัพของฮามิดอีกครั้ง
คนกลุ่มนี้เคยถูกขับไล่จนถอยไปแล้วครั้งหนึ่ง และพวกเขารู้ว่าพลังการยิงของศัตรูนั้นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มการโจมตีครั้งที่สอง ขณะที่ทุกคนต่างประหม่า เพราะกลัวว่าจะตายโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
แต่คำสั่งของทหาร ถึงแม้ว่าพวกเขาจะกลัว แต่พวกเขาทำได้แค่เพียงกัดฟันแล้วบุกเข้าไป
ไม่ช้าพวกเขาก็อยู่ในระยะยิงของแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของฮามิดอีกครั้ง
โดยปกติแล้วฮามิดไม่แสดงความเมตตาต่อกุยช่ายที่มาถึงที่ และมีคำสั่งให้ยิงทันทีและฆ่าศัตรูให้ได้มากที่สุด
การสู้รบรอบสองของทั้งสองฝ่ายนั้นตึงเครียดมาก และพร้อมที่จะปะทุขึ้นตลอดเวลา!
ทหารที่โจมตีแบ่งเป็นทีมล่ะห้าคน หนึ่งในนั้นใช้เครื่องยิงจรวด RPG ยิงไปที่แนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของอีกฝ่าย และอีกสี่คนที่เหลือใช้ปืนกลและปืนไรเฟิลยิงคุ้มกัน เพื่อแน่ใจว่าเครื่องยิงจรวด RPG สามารถโจมตีแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของฝ่ายตรงข้ามได้
และนี่คือสิ่งที่กองทัพสอนพวกเขา ซึ่งเป็นกลยุทธ์เดียวที่ใช้ได้ผลเพียงเล็กน้อยในการสู้รบที่ดุเดือด
เดิมทีผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลคิดว่า ขอแค่ใช้เครื่องยิงจรวด RPG ไม่กล้าพูดว่าแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของฮามิดจะถูกทำลายทั้งหมด แต่อย่างน้อยน่าจะทำลายแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของฮามิดสามหรือห้าแห่งได้ ซึ่งจะทำให้อีกฝ่ายเกิดความประหม่า
เมื่อพวกเขารู้สึกประหม่า เขาจะเพิ่มกองกำลังทหารข้างหน้ามากขึ้น ซึ่งช่วยเพิ่มอัตราความสำเร็จของกลวิธีทางเบี่ยงข้างได้มาก
แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงนั่นคือแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของฮามิดนั้นแข็งแกร่งมาก
ผู้บังคับบัญชาทุกระดับรอบตัวพวกเขาตบหน้าอกทันทีด้วยความมั่นใจ พวกเขาคิดว่าจะสามารถทำลายจุดยุทธศาสตร์ทั้งหมดได้อย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่รู้ว่ามีจุดยุทธศาสตร์การยิงมากกว่า 30 แห่งของฮามิดในปีกตะวันตก ที่ดูเหมือนไม่มีการป้องกันซึ่งอยู่ด้านหน้าพวกเขา
ก่อนที่หลูจ้านจุนจะนำทีมทหารมาที่นี่ ซึ่งทหารสามร้อยคนของฮามิดได้ซุ่มไว้ก่อนแล้ว
เดิมทีแผนที่เย่เฉินวางไว้ให้ฮามิดนั้น ภายในของจุดยุทธศาสตร์เหล่านี้ทั้งหมดจะเปิดทะลุจากอุโมงค์
นอกจากนี้ยังมีด่านกันบุกรุกหลายที่สร้างขึ้นภายในอุโมงค์ เมื่อศัตรูเข้ามาในช่องจากจุดใดจุดหนึ่ง ด่านกันบุกรุกจะแยกศัตรูไปอยู่ในพื้นที่ขนาดเล็กทันที เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ศัตรูทะลวงเข้ามา
การออกแบบนี้เหมือนกับการตกแต่งภายในของเรือที่มีประตูกันน้ำหลายบาน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...