หน้าที่ของประตูกั้นน้ำคือหากตำแหน่งหนึ่งเกิดรอยร้าวและน้ำทะเลซึมเข้ามา ประตูกั้นน้ำทั้งหมดจะถูกปิดทันที เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำทะเลเข้าสู่ห้องโดยสารอื่น และเพื่อความปลอดภัยสูงสุดของเรือ
น่าเสียดายที่การโจมตีของกองกำลังรัฐบาลนั้นเร็วเกินไป ทำให้ฮามิดไม่มีเวลาสร้างโครงการใหญ่เช่นนั้นได้ ดังนั้นเขาจึงสร้างได้เพียงจุดยุทธศาสตร์การยิงที่ซ่อนอยู่ในที่ลับบางส่วนก่อน
เพื่อลอบโจมตีกองทัพของหลูจ้านจุน หลังจากทหารสามร้อยคนของฮามิดได้เข้าไปในจุดยุทธศาสตร์การยิงสามสิบกว่าจุดแล้ว พวกเขาปิดทางเข้าจุดยุทธศาสตร์การยิงแต่ละจุดจากด้านในทันที
เมื่อเป็นเช่นนี้ แต่ละจุดยุทธศาสตร์การยิงจะกลายเป็นแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ที่อิสระ และทหารที่อยู่ข้างในจะไม่มีทางถอยหนีได้
ถึงแม้ว่าวิธีนี้จะมีข้อเสียมากมาย แต่ก็มีข้อได้เปรียบคือทหารที่อยู่ข้างในจะต่อสู้จนถึงที่สุด และพวกเขาจะมีชีวิตอยู่หรือตายไปพร้อมกับแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ ดังนั้นเจตจำนงที่จะต่อสู้ของพวกเขาจึงสูงมาก
จุดยุทธศาสตร์การยิงแต่ละจุดจะออกแบบตามขนาดของพื้นที่และมุมที่ได้เปรียบหรือเสียเปรียบ มีทหารประจำตั้งแต่ห้าคนจนถึงสิบคนหรือมากกว่านั้น
อาวุธที่จัดสรรอยู่ภายในจุดยุทธศาสตร์การยิง จะมีปืนกลเบากับปืนกลหนัก และเครื่องยิงจรวด RPG
นอกจากนั้นยังมีกระสุนสำรองที่เพียงพอ อาหารและน้ำดื่มที่เพียงพอสำหรับหนึ่งเดือนขึ้นไป
จากจุดนี้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าตอนนี้การเตรียมการรบของฮามิดนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
เขายังวางแผนใช้เวลาไม่กี่ปีในการสร้างฐานยุทธศาสตร์ที่มีพื้นที่ขนาดหลายแสนเมตรอยู่บริเวณภูเขา
เมื่อถึงเวลานั้น จะมีพื้นที่ขนาดใหญ่สำหรับจัดเก็บอาวุธ กระสุน อาหาร ยาและวัสดุเชื้อเพลิงได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการสร้างโกดังหลายแห่งที่เชิงเขา
เมื่อถึงเวลานั้น ก็จะสามารถเก็บรถหุ้มเกราะและเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธได้ทั้งหมด ถึงแม้ว่ากองกำลังของรัฐบาลจะโจมตีเขาต่อเนื่องเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่ก็ไม่สามารถทำอันตรายต่อพวกเขาได้อย่างแท้จริง
ตอนนี้ การโจมตีแบบกลลวงทางด้านหน้าของสนามรบได้ดำเนินไปห้านาทีแล้ว
ขณะที่ทหารนับพันของสำนักว่านหลง กำลังบุกไปข้างหน้าตามคำสั่งของจ้านจุน ทหารสามร้อยคนของฮามิด มีอย่างน้อยครึ่งหนึ่งสามารถสังเกตเห็นกองทัพทหารของหลูจ้านจุนจากรูยิง
และพวกเขาไม่ได้โจมตีกลับ แต่ละคนนิ่งเงียบไม่เคลื่อนไหวใด ๆ เพราะเกรงว่าจะถูกอีกฝ่ายพบ
เหตุผลที่พวกเขาไม่โจมตีกลับนั้นเป็นเพราะหลูจ้านจุนและทหารของสำนักว่านหลง ยังไม่ได้เข้ามาในจุดศูนย์กลางการยิงของพวกเขา
เนื่องจากเป็นการซุ่มโจมตี จึงเป็นเรื่องปกติที่จะรอจนกว่าศัตรูจะอยู่ตรงกลางก่อนถึงจะทำการยิง
ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถโจมตีศัตรูได้ทุกทิศทาง ตัดเส้นทางหลบหนีทั้งหมดของศัตรู และทำให้พวกเขาได้มีที่หลบซ่อน
หรือแม้กระทั่งไม่มีที่ถอยหนี!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...