ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 305
บทที่ 305
เมื่อได้ยินเสียงโมโหของลุงวี ทำให้เว่ยฉางหมิงยิ้มทันที
เขายิ้มหน้าบานแล้วมองไปที่เย่เฉิน แล้วกล่าวอย่างถากถางว่า “ฮ่า ๆ ลุงวีมาแล้ว ไอ้ยาจกคราวนี้แกตายแน่ เทพเทวดาก็ช่วยแกไม่ได้!”
เมื่อพูดจบ ก็หันไปมองลุงวี แล้วก็ชี้ไปที่เย่เฉินแล้วฟ้องว่า “ลุงวี ที่นี่มีไอ้โง่คนหนึ่ง ไม่เพียงแต่แอบอ้างว่าเป็นสมาชิกของคลับเฮาส์ฮุยหวง ยังไม่ให้เกียรติคุณหนูใหญ่ตระกูลซ่งอีกด้วย ลุงวีต้องให้บทเรียนกับมัน!”
ลุงวีขมวดคิ้ว
เมื่ออายุเยอะแล้ว สายตาไม่ค่อยดี ฉะนั้นเมื่ออยู่ไกลจึงไม่สามารถมองเห็นหน้าเย่เฉินได้ชัด
แต่เขาจำเว่ยฉางหมิงที่อยู่ใกล้ ๆ เขาได้
เพราะว่าเป็นลูกชายของเพื่อนที่เป็นคนบ้านเดียวกัน ตนเองก็เคยไปมาหาสู่ ก็เลยมีความเชื่อใจ เขาจึงพูดอย่างเฉียบขาดว่า “ใครที่มันกล้าขนาดนี้? รปภ. มาจับตัวไว้!”
มี รปภ. รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนน่ากลัวหลายคน ได้เข้ามาล้อมเขาไว้ทันที
เซียวเวยเวยรู้สึกตื่นเต้น จ้องมองไปที่เย่เฉินแล้วกล่าวอย่างถากถางว่า “เย่เฉิน ฉันจะดูว่าวันนี้แกจะตายยังไง!”
เย่เฉินยิ้มเยือกเย็น “คุณตายไป 8 ครั้ง ผมก็ไม่ตายหรอก”
เซียวเวยเวยกระทืบเท้า “แม่งยังปากแข็งอีก! ฉางหมิง เดี๋ยวให้คนฉีกปากมันซะ! ”
เย่เฉินไม่สนใจไยดีพวกเขา แต่มองไปที่ลุงวีที่ค่อย ๆ เดินใกล้เข้ามา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ตาเฒ่าชั่วแซ่วี ช่างน่าเกรงขาม ต้องการจับตัวผมเหรอ?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนในที่เกิดเหตุตกใจ!
แม่งฉิบ ไอ้หมอนี้ไม่กลัวตายช้าใช่ไหม? ถึงกล้าด่าลุงวีเป็นตาเฒ่าชั่ว?!
คนที่หยิ่งยโสอย่างลุงวี ทำไมถึงได้ขอโทษไอ้ยาจกคนนี้!
ก่อนที่ทุกคนยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เย่เฉินกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ผมได้ยินมาว่า คุณมีสถานะที่สูงมากในตระกูลซ่ง ไม่ว่าจะสูงแค่ไหน คงไม่สูงไปกว่าคุณท่านใหญ่ของตระกูลซ่งใช่ไหม?”
เพราะว่าเว่ยฉางหมิงพูดว่า ลุงวีพ่อเขาเป็นพี่น้องร่วมสาบาน ฉะนั้นเย่เฉินจะไม่ปล่อยลุงวีคนนี้ไปง่าย ๆ
เขาไม่สนใจว่าลุงวีคือผู้บริสุทธิ์ เพราะคนอื่นอ้างชื่อคุณมาข่มขู่ผม? งั้นผมก็จะคิดบัญชีกับคุณ!
ถ้าหากคุณไม่พอใจ ก็ไปหาเรื่องคนที่แอบอ้างใช้ชื่อคุณเอง!
เมื่อลุงวีได้ยินเย่เฉินอ้างชื่อคุณท่านใหญ่ของตระกูลซ่ง เขาก็รู้ทันทีว่าได้สร้างปัญหาใหญ่แล้ว!
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...