สถิติหลังสงคราม ทหารของสำนักว่านหลงรวมทั้งหลูจ้านจุนมีทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งคน ไม่มีใครรอดชีวิต และทุกคนถูกฆ่าตายหมด
ทางด้านฮามิด มีทหารบาดเจ็บล้มตายทั้งหมดสิบหกคน โดยในจำนวนนี้เสียชีวิตหกคน และอีกสิบคนได้รับบาดเจ็บแต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต
มันเป็นชัยชนะใหญ่อย่างแน่นอน
ขณะนี้ ผู้บัญชาการของการโจมตีแบบกลลวงที่อยู่ด้านหน้า รอเวลานานแต่ก็ยังเห็นฝั่งหลูจ้านจุนเข้าสู่สนามรบจากด้านข้าง ซึ่งการโจมตีแบบกลลวงคราวนี้ทำให้เขาสูญเสียทหารไปเกือบหนึ่งพันคนเขาใช้วิทยุสอบถามด้วยความโมโหว่าทำไมฝั่งหลูจ้านจุนยังไม่เริ่มโจมตีอีก แต่อีกด้านของวิทยุไม่มีใครตอบ
เขาส่งคนไปติดต่อทหารอื่นของสำนักว่านหลงทันที แต่พวกเขาทั้งหมดเหมือนจมหายไปในทะเล และไม่มีการตอบสนองใด ๆ
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก
ในสนามรบ เป็นไปไม่ได้ที่กองทัพนับพันคนจะขาดการติดต่อ และอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ทหารที่ไร้ความสามารถ และทหารจำนวนพันกว่าคนนั้นล้วนเป็นหัวกะทิของสำนักว่านหลง ไม่ว่าจะเป็นระดับการฝึก ความสามารถในการต่อสู้ หรือความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ ดีกว่ากองทัพของตนเองมาก
การที่กองทัพเช่นนี้ขาดการติดต่อโดยสิ้นเชิง มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือพวกเขาประสบเคาระห์......
อีกฝ่ายตกใจ และรีบถอนทหารที่เขาส่งออกไปโจมตีแบบกลลวงทั้งหมด
ขณะเดียวกัน เขารีบส่งหน่วยสอดแนมไปตรวจสอบโดยเร็วที่สุด
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อหน่วยสอดแนมฝ่ายตรงข้ามเข้าใกล้เนินเขาปีกตะวันตก พวกเขาใช้กล้องส่องทางไกลประสิทธิภาพสูงทันทีเพื่อสังเกตตำแหน่งของปีกตะวันตก
เมื่อเห็นสถานการณ์แล้ว เขาหน้าขาวซีดทันทีด้วยความตกใจ
ขณะนี้บริเวณตำแหน่งปีกตะวันตก ทหารของฮามิดกำลังทำความสะอาดสนามรบ
นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้ทหารเกิดความละโมบคือรองเท้าบูตของทหารหัวกะทิจากสำนักว่านหลง
คนเหล่านี้ใช้รองเท้ากลยุทธ์ราคาแพง ด้วยการออกแบบที่เหมาะสม ซึ่งมีประสิทธิภาพสามารถป้องกันการกระแทกและการเจาะทะลุ เมื่อเดินทัพอยู่ในทะเลทรายและภูเขา จะเป็นรองเท้าที่ยอดเยี่ยมมาก
รองเท้าบูตประเภทนี้เป็นที่ต้องการอย่างมากในตะวันออกกลางเสมอมา ถ้าอยู่ในตลาดมืด ราคาอย่างน้อยคู่ล่ะสองสามร้อยดอลลาร์สหรัฐ และราคาแพงแต่ยังขาดตลาด
ดังนั้น หน่วยสอดแนมจึงได้เห็นภาพที่ทหารฮามิดที่ถอดกางเกงทหารของสำนักว่านหลง จากนั้นจึงถอดรองเท้า และสุดท้ายก็โยนศพลงไปในหุบเขา
สิ่งที่ทำให้เขากลัวยิ่งกว่านั้นคือเขาเห็นร่างของหลูจ้านจุน ตอนนี้ร่างกายส่วนล่างของหลูจ้านจุนเหลือเพียงกางเกงในเท่านั้น และร่างกายมีรูกระสุนหลายสิบรู และภาพที่เขานอนตายตาไม่หลับ มันช่างน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก
หน่วยสอดแนมตกใจอย่างยิ่ง และขณะที่กำลังวิ่งหนี เขาก็รายงานกับผู้บังคับบัญชาทางวิทยุว่า “ทุก....ทุกคนของสำนักว่านหลงตายแล้ว...หลูจ้านจุน...ก็ตายด้วย...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...