ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 308
บทที่ 308
ลุงวีพูดอย่างเย็นชาว่า “ได้ แกไม่เลียมันก็ได้ ฉันจะให้คนไปนำน้ำหอมเข้มข้น10ปอนด์ พวกแกสองคนดื่มกันคนล่ะ5ปอนด์ หากดื่มไม่หมดก็ห้ามกลับ!”
คลับเฮาส์ฮุยหวงมีทั้งหมด15ชั้น มีพื้นที่ขนาดใหญ่ ทุกที่จะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมระดับสูง ซึ่งนี่เป็นบทบาทของน้ำหอมนำเข้ามานั่นเอง
เพราะฉะนั้น น้ำหอมในโกดังของคลับเฮาส์ฮุยหวงมีปริมาณมาก
เว่ยฉางหมิงได้ยินว่าจะให้ดื่มน้ำหอมปริมาณ5ปอนด์ ตกใจกลัวจนตัวสั่น
น้ำหอม5ปอนด์ มีแอลกอฮอล์อย่างน้อย2ปอนด์ครึ่ง นอกจากนี้ยังมีสารเคมีปรุงแต่งต่าง ๆ มีสารปรุงแต่งชะมด และสารป้องกันการกัดกร่อน ถ้าหากดื่มเข้าไป5ปอนด์ แม้แต่เซียนต้าหลัวจินก็ไม่สามารถช่วยชีวิตได้!
เมื่อเปรียบเทียบกัน แม้ว่าการเลียโถปัสสาวะจะดูขยะแขยง แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่ .......
เมื่อเห็นเขาลังเล ลุงวีก็รู้สึกโกรธและหมดความอดทน เขากล่าวกับ รปภ. ข้างๆว่า “แม่งฉิบ ไม่ยินยอมเลีย ตีมันให้หนัก ๆ ถือเป็นดอกเบี้ยแล้วกัน!”
“ครับ!”
เมื่อเขาออกคำสั่ง รปภ. ระดับสูงของคลับเฮาส์ฮุยหวงก็รีบเข้ามาล้อมรอบเว่ยฉางหมิงกับเซียวเวยเวยไว้
รปภ. ไม่พูดพร่ำทําเพลง รีบชูกำปั้นทันที ใช้มือชกต่อยและใช้เท้าเตะทั้งสองคน
ก่อนที่เว่ยฉางหมิงและเซียวเวยเวยจะตั้งสติได้ พวกเขาก็ถูกต่อยด้วยหมัดและเตะด้วยเท้า จนเละไปทั้งหน้า น้ำมูกน้ำตาไหลออกมา ซึ่งเป็นภาพที่น่าสังเวชอย่างยิ่ง
เว่ยฉางหมิงเจ็บไปทั้งตัว ดิ้นรนและขอร้องว่า “ลุงวี ยังไงผมก็เป็นสมาชิกระดับสูงของพวกคุณ ผมเสียเงินห้าล้าน ไม่ต้องบอกว่าพ่อผมกับคุณเป็นเพื่อนกัน ถึงแม้เป็นคนธรรมดา ยังไงผมก็เป็นลูกค้าของที่นี่ คุณก็ไม่ควรทำร้ายผม! ”
ลุงวีมองไปที่เว่ยฉางหมิงและเซียวเวยเวยที่บัดนี้มีใบที่หน้าซีดเซียว และพูดอย่างเย็นชาว่า “หากดื่มน้ำหอมปริมาณมากขนาดนี้ พวกแกตายไปสามารถมั่นใจได้ว่าร่างกายของพวกแกจะไม่เน่าเปื่อย ถึงเวลาก็จะหาที่รกร้างขุดหลุมฝังพวกแก หลายร้อยปีต่อมาอาจขุดพบซากโบราณวัตถุก็เป็นได้! ”
เมื่อทั้งสองได้ฟังประโยคนี้แล้ว ก็ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อทันที
หากสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ใครก็ไม่ยินยอมที่จะตาย!
ตอนแรกคิดว่าจะให้ดื่มน้ำหอมเป็นเพียงคำข่มขู่เท่านั้น ไม่คิดว่าจะเอาจริง เมื่อเป็นเช่นนี้ การเลียโถปัสสาวะเป็นการลงโทษที่อ่อนโยนที่สุดในโลกแล้ว!
ฉะนั้นทั้งสองคนจึงกล่าวพร้อมกันว่า “ลุงวีไว้ชีวิตด้วย! พวกเราเลือกที่จะเสียโถปัสสาวะ!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...