ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3093
ซูโสว่เต้าแทบจะระเบิด
กระทั่งความคิดที่ต้องการฆ่าฮามิดก็มีด้วย ทว่าเขาชัดเจนดีแก่ใจว่า ความสามารถแค่นี้ของตน หากต้องการฆ่าฮามิดนั้น ยังคงเป็นเรื่องที่ยากล้นฟ้าจริงๆ
อย่าว่าแต่ตอนนี้ตนเป็นนักโทษคุมขังของฮามิด ต่อให้ตนหรือว่าคุณชายแห่งตระกูลซูก็ไร้ความหมาย หากพาพวกที่ปกป้องบ้านตระกูลซูเหล่านั้นออกมาหมด ก็ยังไม่พอที่จะเป็นเชื้อเพลิงให้กับฮามิดโดยสิ้นเชิง มิใช่คู่ต่อสู้ของฮามิดโดยสิ้นเชิง
ดังนั้น ความแค้นของการเตะหนึ่งครั้งและตบหน้าสองข้างนี้ และยังมีหมวกเบเร่ต์ เกรงว่าทั้งชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้แก้แค้นแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูโสว่เต้ารู้สึกเพียงว่าชีวิตจมดิ่งสู่ความมืด
ทว่าเขาก็ไม่กล้าที่จะไปสะกิดต่อมฮามิดอีก ทำได้เพียงเงียบสงบปากเอาไว้ พร้อมยืนอยู่ข้างๆ ไม่ส่งเสียงใดๆ
ในเวลานี้ ทันใดนั้นฮามิดก็มองเห็นร่วมสีดำปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของตัวเอง เมื่อสังเกตดูดีๆ ก็เห็นร่มกระโดดนั้นถูกกางออก โดยห่างออกไปไม่ไกลจากศีรษะของตนไม่ถึงร้อยเมตรแล้ว จากนั้นก็หล่นลงด้วยความเร็ว
ผู้ที่ควบคุมร่มกระโดดนี้ ก็คือเย่เฉินที่โจมตีเข้ามาตลอดทางจากหัวเซี่ย!
ฮามิดเอ่ยพึมพำกับตัวเองอย่างตื่นเต้นขีดสุด: “มาแล้วๆ ! ในที่สุดก็มาแล้ว!”
ซูโสว่เต้าเงยหน้าขึ้นไป เห็นร่มกระโดดได้หล่นลงมาไม่ถึง 50 เมตรแล้ว
ซูโสว่เต้าตะลึงงันในทันที พลางคิดในใจว่า: “คน...คนนี้รนหาที่ตายหรือไง? ความเร็วระดับนี้ แถมออกจากร่มระดับต่ำแบบนี้ ถ้าไม่หล่นลงมากระดูกหักก็แปลกแล้ว!”
ซูโสว่เต้าอึ้งไปทันที
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคนที่กระโดดร่วมด้วยวิธีเหมือนฆ่าตัวตายนั้น จะเป็นเย่เฉิน
เรื่องนี้ทำให้เขาครุ่นคิดในใจอย่างช่วยไม่ได้: “เย่เฉิน เจ้าหมอนี่...มีความสามารถแบบไหนกันแน่? กระโดดลงมาจากที่สูงขนาดนี้กลับไม่เป็นห่าอะไรเลย นี่ยอดฝีมือศิลปะต่อสู้ก็คงสู้เขาไม่ได้สินะ?”
นอกเหนือจากนี้ เขาก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ว่าเจ้าหนุ่มเย่เฉินคนนี้จะมาซีเรียในเวลาเช่นนี้ได้
เขาครุ่นคิดในใจอย่างสงสัยว่า: “หรือว่าที่เย่เฉินมาซีเรียในครั้งนี้ ก็เพื่อพาฉันกลับประเทศ เพื่อเข้าร่วมพิธีบูชาบรรพบุรุษ? เจ้าหมอนี่...เจ้าหมอนี่เสี่ยงชีวิตเกินไปแล้วมั้ง? เสี่ยงชีวิตเกินไปแล้วไหม? เสี่ยงอันตรายหนักหนาขนาดนี้เพื่อมานำตัวฉันกลับไปเนี่ยนะ? ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ...ให้ฉันอยู่อย่างว่างๆ ที่ถ้ำซีเรียคนเดียวไม่ดีหรือไง?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...