ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3109

สวียินตงกล่าวว่า “ พูดมาเถอะ!”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อสำนักว่านหลงของคุณแข็งแกร่งมาก ทำไมถึงได้พ่ายแพ้ให้กับกลุ่มคนที่ไม่รู้หนังสือล่ะ และสูญเสียอย่างหนัก ถ้าผมจำไม่ผิด พวกคุณน่าจะสูญเสียทหารไป 2,500 กว่าคน และยังมีนายพลห้าดาวอีกคนใช่ไหม?”

“คุณ.....” สวียินตงโกรธทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ และกล่าวด้วยความโมโหว่า “พวกคุณชนะเพียงสองครั้งโดยอาศัยเล่ห์กลอุบาย ความแค้นคราวนี้ ไม่ช้าพวกเราสำนักว่านหลงจะคิดบัญชีทั้งต้นทั้งดอกจากพวกคุณ!”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะยินดีมาก คุณคงไม่รู้ว่าตอนนี้ทหารของพวกเรากำลังบ่นคันไม้คันมือทุกวัน พวกเขาต้องการฆ่าทหารหมื่นกว่าคนของสำนักว่านหลงเพื่อความสะใจ เพียงแต่พวกคุณนั้นขี้ขลาดเกินไป พวกเรารอนานแล้วแต่ยังก็ไม่เห็นพวกคุณเริ่มบุกประชิดสักที กล่าวตามตรง สำนักว่านหลงนั้นทำให้พวกเรารู้สึกผิดหวังจริง ๆ”

สวียินตงโกรธจนหน้าดำหน้าแดงและด่าแช่งว่า “เจ้าหนู! คุณระวังคำพูดหน่อย!”

เย่เฉินขมวดคิ้วและกล่าวด้วยความเหยียดหยาม “คุณนั่นแหละต้องระวังคำพูด? คุณคิดว่าตนเองเป็นใคร?! วันนี้ผมมาที่นี่เพื่อเจรจากับพวกคุณ ไม่ใช่มาดูคุณเสแสร้ง!”

หลังจากนั้น เย่เฉินยังคงแสดงสีหน้าไม่พอใจ “คุณไสหัวไปจากที่นี่เลย พวกเราไม่จำเป็นต้องคุยกับสำนักว่านหลงอีกแล้ว พวกเราสามารถสู้รบกันไปเรื่อย ๆ และต่างฝ่ายต่างไม่ยอดอ่อนข้อให้แก่กันและกันต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ว่าพวกคุณจะตัดสินใจอย่างไร? พวกเราจะสู้รบกันจนถึงที่สุด นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะคุยกับตัวแทนกองทัพของรัฐบาลเท่านั้น!”

สวียินตงไม่คิดว่าเย่เฉินจะโกรธทันที และทัศนคติของเขานั้นแข็งกร้าวมาก เขาทั้งรู้สึกโกรธและกังวลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เขารู้ว่าเฉินจงเหล่ยหัวหน้าของตนเอง แม้แต่ประมุขก็ไม่ต้องการเจรจาสงบศึกกับฮามิด

แต่สถานการณ์ตอนนี้ สำนักว่านหลงไม่สามารถแตกหักกับกองทัพของรัฐบาลเพราะเรื่องเจรจาสงบศึก

เพียงแต่ ตอนนี้เขาไม่กล้าจ้องมองเย่เฉิน ถ้าตนเองเป็นสาเหตุทำให้การเจรจาสงบศึกเกิดความล่าช้า ซึ่งความผิดนี้ตนเองไม่สามารถแบกรับได้

ดังนั้น เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากยิ้มและกล่าวว่า “ใช่ ๆ ๆ ผมไม่ควรทำเช่นนี้ ผมขอโทษท่านด้วย! เหตุผลหลักคือสำนักว่านหลงของพวกเราประสบความสูญเสียอย่างหนัก ดังนั้นผมจึงรู้สึกโกรธเล็กน้อย หวังว่าท่านจะสามารถยกโทษให้ผมได้.......”

เย่เฉินเหลือมองเขาอย่างดูถูกและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “จำไว้ว่าต่อไปถ้าคุณไปต่างถิ่น จงเป็นคนถ่อมตน มีคุณธรรม และอย่าทำให้เพื่อนร่วมชาติชาวจีนต้องอับอายขายหน้า!”

“ท่านพูดถูก......” สวียินตงโค้งตัวแล้วพยักหน้าและกล่าวว่า “ท่านวางใจ ต่อไปผมจะเป็นคนถ่อมตน และมีคุณธรรม…”

หลังจากกล่าวจบ เขาก็อดทนต่อความอับอายและกล่าวกับเย่เฉินด้วยใบหน้าอ้อนวอนว่า “พี่ชาย สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นั้นเป็นความผิดของผม ผมได้ตระหนักถึงความผิดของตนเองแล้ว ดังนั้นท่านได้โปรดอย่าถือสาผมอีกเลย ตอนนี้เป็นเวลาเร่งด่วน จอมพลของพวกเราและผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลรออยู่ พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ ท่านคิดว่าดีไหม?”