ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 311

บทที่ 311

เมื่อลิฟต์ไปถึงชั้นบนสุด เย่เฉินไปหาซ่งหวั่นถิง บอกฮวงจุ้ยทั้งหมดของคลับเฮาส์ฮุยหวงกับเธอแบบคร่าว ๆรอบหนึ่ง

เมื่อได้ยินมาว่าฮวงจุ้ยของคลับเฮาส์ฮุยหวงทั้งหมดนั้นเรียบง่ายธรรมดา ซ่งหวั่นถิงจึงอดไม่ได้ที่จะผิดหวังเล็กน้อย

ดูแล้ว อาจารย์ดูฮวงจุ้ยที่เธอหามาคนก่อน ไม่มีความสามารถในการดูฮวงจุ้ยเลย

ฉะนั้น เธอรีบถามอย่างเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ ไม่รู้ว่าคุณมีวิธีอะไรไหม? ที่จะเสริมฮวงจุ้ยของคลับเฮาส์ฮุยหวงดีขึ้นอีกขั้นหนึ่ง?”

เย่เฉินยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “คุณให้คนนำต้นสนมาวางไว้ที่ชั้น1สองต้น ต้นหนึ่งวางไว้ที่มุมตรงตะวันออกเฉียงใต้ และอีกต้นหนึ่งวางไว้ที่มุมตรงตะวันตกเฉียงเหนือ โดยหันหน้าเข้าหากัน แล้วเปลี่ยนเสาหินสองต้นที่ประตูเป็นสิงโตหินแทน สิงโตหินไม่สามารถเป็นตัวผู้และตัวเมีย หรือตัวเมียกับลูก ต้องเป็นสิงโตตัวผู้ทั้งคู่ และสิงโตตัวผู้ทั้งคู่จะต้องไม่ขนานกัน และดวงตาต้องอยู่ที่ 90 องศา ในขณะเดียวกันให้คนทำปลิวทองคำสองใบ แล้วปิดไว้บนตัวสิงโตหิน เมื่อทำเช่นนี้ ก็จะกลายเป็นสิงโตสองตัวที่รวบรวมโชคลาภและความมั่งคั่งได้”

ซ่งหวั่นถิงถามตามจิตใต้สำนึกว่า “ไม่รู้ว่าสิงโตที่รวบรวมโชคลาภและความมั่งคั่งคู่นี้ มีคำอธิบายอย่างไร?”

เย่เฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “สิงโตคู่นี้เป็นที่รวบรวมโชคลาภและความมั่งคั่ง สิงโตคู่นี้เป็นตัวหลัก ต้นสนสองต้นนี้เป็นตัวเสริม รวมกับทองคำเปลว และการออกแบบที่ยอดเยี่ยมของคลับเฮาส์ฮุยหวง ขอแค่มีการจัดเรียงที่ดี ก็จะทำให้โชคลาภและความมั่งคั่งของคลับเฮาส์ฮุยหวงไปสู่ระดับที่สูงขึ้น”

ซ่งหวั่นถิงรู้สึกตกใจมาก กับวิธีที่การเย่เฉินพูดนั้นเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ในขณะเดียวกันเธอก็ถอนหายใจให้กับความสามารถของอาจารย์เย่ เพียงแค่ให้คำแนะนำแบบไม่เป็นทางการ ก็สามารถให้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ได้ นี่เป็นวิธีการของเทพเทวดาเลยก็ว่าได้

อาจารย์เย่เป็นอย่างที่คุณปู่เคยพูดไว้เลย เป็นมังกรในโลกมนุษย์!

ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณอาจารย์เย่ ฉันจะให้คนไปจัดการตามวิธีที่อาจารย์แนะนำ”

เย่เฉินพยักหน้า แล้วมองดูนาฬิกา มันก็ใกล้ถึงเวลาจะกลับไปซื้อกับข้าวทำอาหารแล้ว

จากนั้น เขากล่าวกับซ่งหวั่นถิงว่า “คุณจำสิ่งที่ผมพูดเมื่อกี้นี้ไว้ และรีบจัดการเปลี่ยนตามที่แนะนำ ตอนนี้เวลาก็สายแล้ว ผมขอตัวกลับไปก่อน”

เย่เฉินขมวดคิ้วแล้วถามว่า “นี่เพิ่งเลียไปแค่2โถเองเหรอ? ช่างช้าเสียจริง?”

ลุงวีรีบกล่าวว่า “อาจารย์เย่ สองคนนี้อาเจียนจนน้ำดีออกมาเกือบหมดตัวอยู่แล้ว.........”

เย่เฉินกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น “ให้เวลาพวกเขาอีกหนึ่งชั่วโมง หากเลียไม่เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง จะให้ไปเลียที่ชั้น3ด้วย!”

“ครับ!” ลุงวีรีบพยักหน้า แล้วก็กล่าวกับสองคนนั้นว่า “ได้ยินแล้วใช่ไหม? ถ้ายังไม่รีบ พวกคุณสองคนก็จะต้องเลียเพิ่มขึ้นอีกคนล่ะ8โถ!”

ทั้งสองคนตกใจจนหน้าขาวซีดเผือด เซียวเวยเวยอาเจียนอีกรอบ แต่ว่าเธอทำได้เพียงแค่รีบเช็ดปาก แล้วรีบเลียโถปัสสาวะด้วยความอัปยศอดสู

ขณะนี้ เย่เฉินคิดในใจ การทำเช่นนี้ กับผู้หญิง เป็นการทำเกินไปหรือเปล่า?