ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3116

คำพูดของเย่เฉินทำให้ผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลรู้สึกหวาดกลัวมาก!

ก่อนหน้านั้นเขาไม่เคยคิดเรื่องที่เย่เฉินกล่าว

แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่าสิ่งที่เย่เฉินกล่าวนั้นดูสมเหตุสมผล

ขณะนี้ เย่เฉินจ้องเขาและกล่าวอย่างจริงจังว่า “สำหรับพวกคุณแล้วสำนักว่านหลงคือผ้าก๊อซที่ใช้พันบาดแผล!”

“เมื่อบาดแผลมีเลือดออกอย่างต่อเนื่อง พวกคุณจำเป็นต้องใช้ผ้าก๊อซเพื่อหยุดเลือดและรักษาบาดแผล”

“แต่เมื่อแผลสมานแล้ว พวกคุณจะไม่ปล่อยให้ผ้าก๊อซเปื้อนเลือดติดตัวพวกคุณไปตลอด และพวกคุณก็คิดจะถอดมันออก!”

“และถ้าผ้าก๊อซอยากอยู่กับพวกคุณต่อไป ก็จำเป็นต้องทำให้บาดแผลบนตัวพวกคุณไม่มีวันหายสนิท และเลือดออกตลอดไป!”

“ถ้าผ้าก๊อซต้องการครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่บนร่างกายของพวกคุณ ต้องหาวิธีที่จะทำให้บนตัวของพวกคุณมีบาดแผลมากกว่าเดิม! จนกว่าร่างกายของพวกคุณจะถูกปกคลุมด้วยผ้าก๊อซทั้งหมด!”

คำพูดของเย่เฉินทำให้ผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์

เขาสามารถจินตนาการได้ว่าในอนาคตซีเรียจะอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักว่านหลง เกิดสงครามมากมาย และเกิดความเสียหายอย่างหนัก ไม่มีวันสงบสุข

ขณะนี้ เย่เฉินยังคงเปิดเผยเจตนาของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง

เขามองอีกฝ่ายและเตือนทีละประโยค “คุณลองคิดถึงสหรัฐอเมริกา และเข้มแข็งไว้นะสหายผู้บัญชาการ! พวกคุณตะวันออกกลางทนทุกข์เพราะสหรัฐอเมริกามานานแล้ว และสหรัฐอเมริกากำลังทำให้ตะวันออกกลางของพวกคุณโกลาหลภายใต้ร่มเงาของมนุษยชาติ กระทั่งส่งทหารไปรุกรานประเทศต่าง ๆ มากมาย คุณคิดว่าพวกเขาใส่ใจความสงบสุขของคุณจริง ๆ เหรอ?”

“คุณนั้นเข้าใจอยู่แล้วว่า พวกเขาปรารถนาแค่แหล่งน้ำมันที่อุดมสมบูรณ์ของพวกคุณ และต้องการควบคุมพวกคุณเป็นเวลานาน!”

“พวกเขาถึงจะเป็นต้นเหตุความเจ็บปวดของพวกคุณ!”

“สำนักว่านหลงใช้ข้ออ้างที่เคยช่วยซีเรียกำจัดฝ่ายต่อต้านเป็นเหยื่อล่อ ทำให้ซีเรียเต็มใจที่จะเปิดประตู และให้สำนักว่านหลงตั้งหลักปักฐาน”

“เมื่อตั้งหลักปักฐานสำเร็จแล้ว สำนักว่านหลงจะเป็นปรสิตในซีเรียและขยายตัวไปอย่างรวดเร็ว!”

“แต่ถ้าตอนนี้ซีเรียเข้าใจสถานการณ์แล้ว งั้นพวกเขาก็จะยกเลิกการร่วมมือระหว่างทั้งสองฝ่าย เมื่อเป็นเช่นนั้นแผนทั้งหมดของสำนักว่านหลงจะอันตรธานหายไปโดยสิ้นเชิง!”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินจงเหล่ยรู้สึกกังวลเป็นอย่างมากจนหนังศีรษะชา และไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี

ขณะนี้ ผู้บัญชาการกองทัพของรัฐบาลขยับร่างกายตามจิตใต้สำนึก เพื่อรักษาระยะห่างจากเฉินจงเหล่ยและกล่าวว่า “ตอนนี้เรื่องราวเกินความสามารถของผมแล้ว ผมจำเป็นต้องรายงานไปยังผู้บังคับบัญชา ทั้งสองท่านโปรดรอสักครู่”

หลังจากชายคนนั้นกล่าวจบ เขายืนขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาและเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก

เฉินจงเหล่ยตัดสินใจอย่างรวดเร็ว