ยิ่งกว่าไปนั้น แม้แต่เฉินจงเหล่ยที่แข็งแกร่งมาก ยังถูกเขาควบคุม
เห็นได้ว่าความสามารถของบุคคลนี้อยู่เหนือเฉินจงเหล่ยมาก
หลังจากเข้าใจ เขาก็รีบกล่าวกับเย่เฉินด้วยความซาบซึ้งว่า “อาจารย์.....อาจารย์เย่ ขอบคุณสำหรับบุญคุณที่ช่วยชีวิต!”
เย่เฉินพยักหน้าด้วยความเย่อหยิ่งและถามว่า “ไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไร?”
อีกฝ่ายรีบกล่าวว่า “ผมชื่อซัยยิต”
เย่เฉินตอบรับคำหนึ่งและกล่าวว่า “ซัยยิต คุณน่าจะมองเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ออก เฉินจงเหล่ยมีความคิดที่จะฆ่าคุณแล้ว เขาเป็นหนึ่งในสี่ราชันสงครามของสำนักว่านหลง การที่เขากล้าฆ่าคุณนั้น ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสำนักว่านหลงได้ตกลงกันมานานแล้ว ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะลงมือจัดการพวกคุณ”
“ดังนั้น ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดของคุณคือการบรรเทาภัยคุกคามของสำนักว่านหลงอย่างรวดเร็ว และกอบกู้แผ่นดินเกิดของคุณ หากคุณสามารถจัดการเรื่องนี้ได้เรียบร้อย คุณจะกลายเป็นวีรบุรุษของชาติในประวัติศาสตร์ของประเทศของคุณ!”
หลังจากซัยยิตฟังจบ เขาพยักหน้าโดยไม่ลังเลและกล่าวว่า “อาจารย์เย่กล่าวถูก! ผมเห็นธาตุแท้ของพวกเขาชัดเจนแล้ว! ผมจะโทรหาเจ้าหน้าที่ระดับสูง และให้พวกเขาตัดสินใจทันที!”
เย่เฉินกล่าวว่า “รายงานสถานการณ์ให้พวกเขาทราบอย่างละเอียด แล้วบอกพวกเขาว่าคุณมีวิธีในการจับกุมทหารทั้งหมด 15,000 คนของสำนักว่านหลงโดยไม่มีการนองเลือด”
ซัยยิตกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “อาจารย์เย่ คุณมีวิธีจริง ๆ หรือ?”
เย่เฉินพยักหน้า ชี้ไปที่เฉินจงเหล่ยยที่อยู่ด้านข้างที่มีสีหน้ามึนงง และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “มีเขาอยู่ ไม่มีปัญหาแน่นอน”
ซัยยิตกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “เยี่ยมมาก!”
หลังจากกล่าวจบ เขาเดินไปที่มุมห้องประชุมทันที และใช้โทรศัพท์สนามของที่นี่โทรไปหาเจ้าหน้าที่ระดับสูงทันที
หลังจากโทรศัพท์เชื่อมต่อแล้ว ซัยยิตได้รายงานสถานการณ์ทั้งหมดที่นี่ต่อผู้นำด้วยภาษาหลักของประเทศ
สวียินตงคิดว่าเฉินจงเหล่ยต้องการโชว์ความสามารถให้เย่เฉิน พฤติกรรมการโชว์ความสามารถด้วยการเชิญชวนให้ชมการเดินสวนสนามมักพบเห็นในระดับสากล เมื่อกล่าวถึงการเดินสวนสนาม ความจริงแล้วเป็นการสยบมากกว่า ซึ่งเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นความสามารถของตนเอง หลังจากนั้นกลับไปคิดไตร่ตรอง
ดังนั้นการโชว์ความสามารถให้อีกฝ่ายชม การรับประกันว่าอาวุธไม่ได้บรรจุกระสุนเอาไว้นั้นเป็นแนวปฏิบัติระดับสากล ดังนั้นสวียินตงจึงไม่ได้คิดอะไรมาก และกล่าวทันทีว่า “ได้ครับ จอมพล ผมจะไปแจ้งทันที!”
ขณะนี้จิตสำนึกของเฉินจงเหล่ยกำลังจะพังทลาย
เขารู้ดีว่าเย่เฉินกำลังจะทำอะไร เมื่อทหาร 15,000 คนของตนเองปลดกระสุนออกแล้ว พวกเขาจะกลายเป็นลูกแกะที่กำลังรอถูกฆ่า?
แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงหวาดกลัวอยู่ในจิตสำนึกของตนเองเท่านั้น
ขณะนี้ เย่เฉินกล่าวกับซัยยิตว่า “พวกคุณเตรียมพร้อมหรือยัง?”
ซัยยิตกล่าวว่า “อาจารย์ ผมได้สื่อสารกับเจ้าหน้าที่บัญชาการทหารทั้งหมดแล้ว และอีกสักครู่พวกเขาจะทำการจับกุมทหารรับจ้าง 15,000 คนของสำนักว่านหลง เมื่อถึงเวลานั้น จะมีปืนกลหนักและรถหุ้มเกราะคอยเฝ้าควบคุม ใครก็ตามที่กล้าต่อต้านจะถูกฆ่าตายทันที!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...