ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3124

เมื่อได้ยินว่าเฉินจงเหล่ยกำลังจะโชว์ความสามารถต่อผู้แทนเจรจาที่ฮามิดส่งมา ทหารทั้งหมด 15,000 คนของสำนักว่านหลงเริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว

นอกจากเจ้าหน้าที่ระดับกลางและระดับสูงจำนวนเล็กน้อยของสำนักว่านหลง คิดจะแก้แค้นให้พี่น้องที่ตายไปแล้ว ทหารสำนักว่านหลงที่เหลือส่วนใหญ่ไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับเรื่องการแก้แค้น

เพราะอย่างไรทุกคนล้วนเป็นทหารรับจ้าง และคนจากทั่วสารทิศมารวมตัวกันที่สำนักว่านหลง พวกเขาไม่ได้มาเพื่อต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ แต่พวกเขามาเพื่อหาเงินเท่านั้น ใครตาย ใครได้รับบาดเจ็บ ความจริงแล้วเรื่องพวกนี้ไม่ได้กระตุ้นพวกเขาแม้แต่น้อย

ประเด็นที่พวกเขาสนใจจริง ๆ เกี่ยวข้องกับตนเองอย่างใกล้ชิด เช่น ได้เงินเท่าไหร่? อันตรายหรือไม่? ยากลำบากหรือไม่?

ส่วนคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง พวกเขาจะไม่สนใจแม้แต่น้อย

ดังนั้น ตอนนี้พวกเขาจึงให้ความสนใจที่จะโชว์การเดินสวนสนาม และไม่ใช่เพื่อความรู้สึกภาคภูมิใจร่วมกัน แต่พวกเขารู้สึกเบื่อที่จะอยู่ในที่ทุรกันดารเช่นนี้ และพวกเขาต้องการให้สงครามจบโดยเร็วที่สุด

ตอนนี้อีกฝ่ายมาเจรจาสงบศึก แล้วพวกเขารีบไปเดินสวนสนามโชว์ความสามารถให้หน้าอีกฝ่าย ทางที่ดีที่สุดคือขู่พวกเขาและให้พวกเขายอมจำนนอย่างว่าง่าย

ได้ยินมาว่ากองทัพของรัฐบาลได้ใช้ความพยายามอย่างมากในการเดินสวนสนามคราวนี้ และคัดเลือกทหารมา 20,000 ถึง 30,000 คนจากที่อื่นเป็นพิเศษ ซึ่งทำให้ทหารของสำนักว่านหลงเหล่านี้ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก ทหารทั้งสองฝ่ายรวมกันแล้วเป็นจำนวน 50,000 ถึง 60,000 คน แล้วผู้แทนเจรจาที่ฮามิดส่งมาจะไม่กลัวจนฉี่ราดหรือ?

สำหรับเรื่องที่ไม่อนุญาตให้ใช้กระสุนจริง ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด การเดินสวนสนามด้วยกระสุนจริงในโลกนี้เคยเกิดขึ้นไม่กี่ครั้ง แต่การเดินสวนสนามของกองทัพมีอยู่เพียงครั้งเดียว นั่นคือการเดินสวนสนามของทหารโซเวียตในปี 1941 และหลังจากที่ทหารหลายแสนคนที่อยู่ฝั่งนี้เดินสวนสนามเสร็จสิ้นแล้ว ก็รีบออกเดินทางไปที่สนามรบทันที เพื่อสู้รบและปกป้องประเทศของตนเอง

นอกจากนั้น การเดินสวนสนามจะต้องรับประกันว่าไม่มีกระสุนจริง มิฉะนั้น ถ้ามีคนบรรจุกระสุนไว้ในอาวุธปืน และขณะที่ตัวแทนของศัตรูมาอยู่ตรงหน้าแล้วถูกทหารยิงตาย จะทำให้ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้

ดังนั้น ทหารของสำนักว่านหลงได้นำกระสุนทั้งหมดออกจากอาวุธปืนของตนเอง และผู้บังคับบัญชาของพวกเขายังได้ออกคำสั่ง ให้เจ้าหน้าที่ทุกระดับดำเนินการตรวจสอบอาวุธปืนของทหารระดับรากหญ้าเป็นครั้งที่สอง

ขณะเดียวกัน พวกเขารู้สึกดูหมิ่นทหารของรัฐบาลที่อยู่ด้านซ้ายและขวาของตนเอง โดยคิดว่าคนพวกนี้เอ้อระเหยลอยชาย ไม่มีลักษณะของความเป็นทหารแม้แต่น้อย

แต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากที่กองทัพรวมตัวกัน และขณะที่ทหารของสำนักว่านหลง15,000 คนกำลังรอผู้แทนเจรจาของฮามิดปรากฏตัว กองทัพทหารของรัฐบาลทั้งหมดก็เล็งปืนไปที่ทหาร 15,000 คนของสำนักว่านหลง หลังจากนั้นมีคนตะโกนเสียงดังว่า “ทหารของสำนักว่านหลงทั้งหมดยกมือขึ้นและยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข ใครที่กล้าต่อต้าน และปฏิเสธการยอมจำนน จะถูกฆ่าตายทันที!”

คราวนี้ เกิดความโกลาหลกับทหาร 15,000 ของสำนักว่านหลงอย่างสิ้นเชิง!

ใครจะคิดว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน!

แล้วใครจะคิดว่าเดิมพันธมิตรที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน จะหันปืนเข้าหากันอย่างกะทันหัน?