ขณะที่ทุกคนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร เฉินจงเหล่ยกล่าวเสียงดังว่า “ทหารของสำนักว่านหลงทุกคนปฏิบัติตามคำสั่ง! ผมสั่งให้พวกคุณยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อกองทัพของรัฐบาล และรอให้กองทัพของรัฐบาลลงโทษ ห้ามใครต่อต้าน มิฉะนั้นรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!”
ตอนนี้ทหารของสำนักว่านหลงทั้งหมดรู้สึกว่าชีวิตพังทลาย
ถ้าหากกองทัพพันธมิตรแตกคออย่างกะทันหัน พวกเขาพอยอมรับได้ แต่ผู้บัญชาการสูงสุดของตนเองเป็นกบฏเสียเอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เขาเป็นหนึ่งในสี่ราชันสงครามแห่งสำนักว่านหลง ทำไมถึงสมคบกับกองทัพของรัฐบาลได้อย่างไร?!
สวียินตงที่มีความสัมพันธ์ดีที่สุดกับเฉินจงเหล่ย อดไม่ได้ที่จะถามว่า “จอมพล นี่.....นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”
เฉินจงเหล่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แม่งฉิบหายผมบอกแล้วไงให้คุณยอมจำนน คุณไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง?”
สวียินตงตกตะลึงตาค้างจนพูดอะไรไม่ออก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนสนิทที่สุดของเขา พี่น้องที่เติบโตมากับเขา จะทรยศทุกคน เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พี่เหล่ย คุณเป็นอะไรไป?! คุณทำเช่นนี้เพื่ออะไร?!”
ก่อนที่เฉินจงเหล่ยจะกลายเป็นสี่ราชันสงคราม สวียินตงเรียกเขาว่าพี่เหล่ยตลอด นี่เป็นชื่อที่สวียินตงเรียกเฉินจงเหล่ยตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยเปลี่ยนแปลง และตอนนี้เขายังหวังที่จะใช้วิธีนี้ปลุกพี่ชายคนนี้ เพื่อให้เขาที่ตอนนี้กำลังหลงทางอยู่กลับมามีสติอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม เฉินจงเหล่ยสูญเสียการควบคุมตนเองไปแล้ว
จิตสำนึกของเขากำลังจะพังทลายและเขาแทบอยากจะฆ่าตนเอง แต่ร่างกายของเขาก็เดินไปอยู่ตรงหน้าสวียินตงโดยที่ไม่สามารถควบคุมได้ และตบหน้าสวียินตงอย่างแรง กล่าวด้วยความโมโหว่า “ถ้ายังพูดจาไร้สาระอีก ผมจะฆ่าคุณทันที!”
สวียินตงร้องไห้น้ำตาเต็มหน้าและกล่าวอย่างสะอึกสะอื้นว่า “พี่เหล่ย! คุณเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสที่ซื่อสัตย์ที่สุดของสำนักว่านหลง และสำนักว่านหลงเป็นความศรัทธาทั้งชีวิตของคุณ ทำไมคุณถึงได้...... ”
จิตสำนึกของเฉินจงเหล่ยนั้นเจ็บปวดอย่างมาก แต่ร่างกายของเขาหยิบปืนสั้นออกมาโดยที่ไม่สามารถควบคุมได้ จ่อปากกระบอกปืนไปที่หน้าผากของสวียินตงและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถ้ายังพูดไร้สาระอีกคำ ผมจะยิงทันที!”
ในบรรดาพวกเขายังมีนายพลสามดาวและนายพลสี่ดาวจำนวนไม่น้อย และตอนนี้ไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาอีก
เพราะพวกเขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะแก้ปัญหาอย่างสันติ ถ้าพวกเขาสร้างปัญหา อีกฝ่ายจะยิงพวกเขาทันที
นายพลสามดาว นายพลสี่ดาวจะมีประโยชน์อะไร?
แม้แต่นายพลห้าดาว ก็ไม่สามารถต้านลูกกระสุนของ AK47 ได้
ดังนั้น พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมให้จับโดยไม่มีการต่อสู้!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...