ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3135

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “ทุกอย่างเป็นไปตามคำสั่งของคุณเย่..... ”

เย่เฉินพยักหน้า “ไปกันเถอะ พวกเราต้องไปขึ้นเครื่องที่เบรุต”

เย่เฉินพาเฉินจงเหล่ยและซูโสว่เต้าไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ของซัยยิต จากนั้นโบกมือลาฮามิดและซัยยิต เฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว และรีบบินไปที่เบรุตเมืองหลวงของเลบานอนทันที

ขณะนี้ หานกวางเย่าลูกน้องของเย่โจงฉวนกำลังรออย่างใจจดใจจ่ออยู่ที่สนามบินเบรุต

เขารู้ว่าการที่เย่เฉินจะไปที่ฐานของฮามิดนั้นเป็นเรื่องที่อันตรายมาก เพราะฮามิดกำลังขัดแย้งกันกับกองทัพของรัฐบาล และตอนนี้มีทหารหลายหมื่นคนโอบล้อมฐานทัพของเขาไว้ ตอนนี้โลกภายนอกยังไม่ได้รับข่าวการเจรจาสงบระหว่างทั้งสองฝ่าย ดังนั้นหานกวางเย่ากลัวว่าเย่เฉินจะเข้าไปได้ แต่ไม่สามารถออกมาได้

หลังจากเฮลิคอปเตอร์ออกเดินทางแล้ว เย่เฉินก็โทรหาเขา และให้เขารีบจัดลูกเรือของเครื่องบินคองคอร์ดเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการบิน และออกเดินทางทันทีหลังจากหนึ่งชั่วโมง

หานกวางเย่าถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณ.....คุณชาย คุณออกมาจากฮามิดแล้วหรือ?”

“ใช่” เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ประมาณห้าสิบนาทีผมจะไปถึงสนามบินเบรุต และคุณรีบเตรียมเครื่องบินให้พร้อม อย่าล่าช้า”

หานกวางเย่าถามตามสัญชาตญาณว่า “คุณชาย.......คุณ.....คุณออกมาได้อย่างไร?”

เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เรื่องนี้คุณไม่จำเป็นต้องถาม อีกไม่นานคุณก็จะรู้เอง”

“โอเค......” หานกวางเย่ารีบกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะไปรอคุณที่สนามบิน!”

หานกวางเย่าจึงออกเดินทางไปที่สนามบินทันที และเตรียมเฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้ว และไม่นาน เฮลิคอปเตอร์ที่เย่เฉินนั่งก็มาถึงสนามบินอย่างราบรื่น

หานกวางเย่าไม่เคยคิดฝันว่าเฮลิคอปเตอร์ที่เย่เฉินนั่งมานั้นจะเป็นเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพรัฐบาล และเมื่อเขาเห็นเย่เฉินกับซูโสว่เต้า เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

ลู่เห้าเทียนกังวลว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงใหญ่หรือไม่ แต่ว่านพั่วจวินรู้สึกว่าถึงแม้จะมีการเปลี่ยนแปลง แต่เป็นไปไม่ได้ที่คนทั้ง 15,000 คนจะเปลี่ยนแปลง เพราะอย่างไรคนจำนวน 15,000 คนล้วนเป็นทหารหัวกะทิของสำนักว่านหลง ส่วนอีกฝ่ายเป็นเพียงกลุ่มคนที่ไร้ความสามารถ แล้วจะเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาได้อย่างไร?

ดังนั้น เขาจึงเต็มใจเชื่อว่าน่าจะมีความล้มเหลวของการติดต่อสื่อสารในตะวันออกกลาง

อย่างไรก็ตาม หลังจากรออีกสองสามชั่วโมง แต่ยังไม่มีข่าวใด ๆ ซึ่งทำให้ว่านพั่วจวินรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

ดังนั้น เขาจึงโทรหาลู่เห้าเทียนทันทีและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เห้าเทียน คุณรีบส่งคนสองสามคนจากเยรูซาเล็มไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

หลังจากนั้น เขากล่าวอย่างเฉียบขาดว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เฉินจงเหล่ยต้องเป็นคนรับผิดชอบสำหรับการขาดการติดต่อเป็นเวลานานขนาดนี้!”

ลู่เห้าเทียนกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นมีคนรีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกและกล่าวอย่างประหม่าว่า “ประมุข เกิดเรื่องใหญ่ในตะวันออกกลาง!”