เมื่อเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่มารายงานมีสีหน้าที่ประหม่าและรีบร้อน ว่านพั่วจวินถามทันทีว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้ตื่นตระหนกเช่นนี้!”
ผู้ใต้บังคับบัญชาเกือบจะร้องไห้ออกมาและกล่าวโพล่งออกมาว่า “ประมุข! เมื่อสักครู่กองกำลังของรัฐบาลประกาศข่าวสำคัญไปทั่วโลก ทหาร 15,000 คนของสำนักว่านหลงถูกจับกุมในข้อหาก่ออาชญากรรมที่เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของชาติ!”
ความคิดแรกของว่านพั่วจวินคือเป็นไปไม่ได้
กองทัพหัวกะทิที่แข็งแกร่งขนาดนั้น และยังเฉินจงเหล่ยพญาหมาป่าเนตรเขียวควบคุมดูแล จะถูกกองทัพของรัฐบาลที่ขาดแคลนอาวุธปืนจับได้อย่างไร?
ใครเคยได้ยินว่าชาวนานับหมื่นสามารถจับทหารประจำการ 15,000 คนได้?
นี่มันเป็นเรื่องตลกที่สุดใช่ไหม?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและถามว่า “วันนี้เป็นวันที่ 1 เมษายน วันเอพริลฟูลเดย์ คุณพูดล้อกับผมเล่นใช่ไหม?”
ผู้ใต้บังคับบัญชาส่ายศีรษะอย่างต่อเนื่องและกล่าวโพล่งออกมาว่า “ประมุข ผมจะกล้าพูดเล่นเช่นนี้ได้อย่างไร! อีกฝ่ายได้ปล่อยวิดีโอออกมาแล้ว คนของพวกเราทั้งหมด 15,000 คนถูกจับแล้ว ไม่มีใครสามารถหนีรอดได้แม้แต่คนเดียว!”
ว่านพั่วจวินรู้สึกเหมือนถูกโจมตีอย่างหนัก! เขารู้สึกเหมือนฝันร้ายในวัยเด็ก และเขาแทบรอไม่ไหวที่จะตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และจบทุกอย่างในความฝัน
เมื่อเห็นว่าเฉินจงเหล่ยทรยศต่อองค์กรอย่างสมบูรณ์ ว่านพั่วจวินคว้าโทรศัพท์ดาวเทียมบนโต๊ะ แล้วบีบจนแตกออกเป็นชิ้น ๆ และตะโกนด้วยความโมโหว่า “เฉินจงเหล่ยเป็นหนึ่งในสี่ราชันสงครามของสำนักว่านหลง แต่กลับถูกจับเช่นกัน เขาเป็นนักบู๊หกดาวที่ไร้ความสามารถจริง ๆ กระทั่งหลังจากถูกจับแล้วยังเปิดเผยแผนยุทธศาสตร์ของพวกเราอีก เขาไม่รู้หรือว่านี่เป็นการละเมิดกฎของสำนักว่านหลง และมีโทษประหารชีวิต!”
ลู่เห้าเทียนรู้สึกสับสนและกล่าวโพล่งออกมาว่า “ประมุข ตามที่ผมรู้จักพญาหมาป่าเนตรเขียว เขาจะไม่มีวันทรยศสำนักว่านหลงแน่นอน ในนั้นมีความลับอะไรหรือไม่?”
“ความลับ?” ว่านพั่วจวินด่าสาปแช่งด้วยความโมโหว่า “คุณไม่เห็นคลิปวิดีโอเมื่อสักครู่หรือ? เขาบอกเนื้อหาเหล่านั้นให้แก่อีกฝ่าย และอีกฝ่ายได้ประกาศให้ทั่วโลกรู้แล้ว ไม่นานสำนักว่านหลงจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกทุกคนโจมตี! ต่อไปประเทศในตะวันออกกลางเหล่านี้ จะมีใครร่วมมือทำงานกับพวกเราอีก?!”
หลังจากนั้น เขากำหมัดไว้แน่น และกัดฟันกล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้น! ทหาร 15,000 คนที่ถูกจับ ซึ่งถือเป็นการสูญเสียอย่างใหญ่หลวงต่อสำนักว่านหลง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...