“ยิ่งไปกว่านั้น หากอีกฝ่ายต้องการตัดสินจำคุกคนทั้งหมด 15,000 คน พวกเราจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับครอบครัวของพวกเขาตามระยะเวลาที่ถูกจำคุก!”
“ต้องรู้ว่าทุกประเทศในโลกถือว่าอาชญากรรมที่เป็นภัยคุกคามต่อความมั่นคงของชาติเป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่สุด โทษสูงสุดคือประหารชีวิต และโทษต่ำสุดคือจำคุกสิบปีขึ้นไป ถ้าเป็นเช่นนั้น แค่เงินค่าชดเชย เกรงว่าต้องใช้เงินหลายสิบหรือหลายหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐแล้ว!”
ลู่เห้าเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจเล็กน้อย เขารู้ดีว่าถึงแม้สำนักว่านหลงดูเหมือนจะทรงพลังมาก แต่ความทรงพลังส่วนใหญ่มาจากอำนาจของเงิน
ตอนนี้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าสำนักว่านหลงไม่นำเงินไปเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ ทหารรับจ้างอีก 30,000 หรือ 40,000 คนที่เหลืออาจจะออกไปจากสำนักว่านหลง
เพราะอย่างไรเสีย ทหารรับจ้างเหล่านี้ไม่มีความภักดีต่อองค์กรของกลุ่มทหารรับจ้างแต่อย่างใด
พวกเขาไม่เหมือนทหารของทุกประเทศ ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความรักชาติ และถึงแม้พวกเขาจะตายอยู่ในสนามรบเพื่อประเทศ พวกเขาก็ไม่มีข้อตำหนิใด ๆ
ทหารรับจ้างเป็นกลุ่มคนที่ทำงานหารายได้โดยสมบูรณ์ พวกเขาทำสิ่งต่าง ๆ เพราะเงินเท่านั้น และพื้นฐานของพวกเขาคือถ้าองค์กรไม่มีเงินจ่าย พวกเขาก็จะทิ้งองค์กรไป
เช่นเดียวกับพนักงานบริษัท เมื่อเจ้านายล้มละลายและไม่มีเงินจ่ายค่าจ้าง พนักงานส่วนใหญ่จะมอบหมายให้ทนายความยื่นฟ้องในขณะที่หางานใหม่เท่านั้น ส่วนการอดทนฝ่าฟันอุปสรรคที่ยากลำบากผ่านไปกับเจ้านายนั้นไม่มีอยู่จริง
ดังนั้นการที่ทหาร 15,000 คนจับกุม จะเป็นบททดสอบครั้งใหญ่สำหรับสำนักว่านหลง
ดังนั้น ลู่เห้าเทียนอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ประมุข ตอนนี้คุณมีวิธีแก้ปัญหาหรือไม่?”
“และการพิจารณาคดีต่อสาธารณชน ก็ต้องดำเนินการตามขั้นตอนปกติ การรวบรวมหลักฐาน หลักฐานคงที่ การฟ้องร้อง และพิจารณาตัดสินคดี อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายเดือน......”
“เมื่อเป็นเช่นนั้น รอผมจัดการธุระของตระกูลเย่ให้เสร็จก่อน จากนั้นผมจะไปที่ตะวันออกกลางเพื่อเจรจากับพวกเขาด้วยตนเอง ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้คือการชดเชยให้อีกฝ่ายเป็นเงิน เพื่อให้พวกเขาปล่อยคนทั้งหมด”
ลู่เห้าเทียนพยักหน้าและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ประมุข เมื่อถึงเวลานั้น คุณจะทำลงโทษพญาหมาป่าเนตรเขียวอย่างไร?”
“เขา?” ว่านพั่วจวินกัดฟันและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ผมจะพาเขากลับมาที่สำนักว่านหลง และผมจะสอบสวนเขาต่อหน้าราชันสงครามและนายพลทั้งหมดด้วยตนเอง และถามเขาว่าทำไมเขาถึงยอมจำนนและทรยศสำนักว่านหลง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...